Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πάμε λίγο Μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η ενδυνάμωση του μίσους του φόβου και της απληστίας μεταξύ των ανθρώπων που οδηγεί σε μεγαλύτερη εξάρτηση από τις πλατφόρμες …. Παρακολουθώντας διαλέξεις του Γιουβάλ Νώα Χαράρι (Yuval Noah Harari), στάθηκα σε μια σημαντική παρατήρηση: ο βασικός στόχος των αλγορίθμων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι απαραίτητα να μας κάνουν σοφότερους ή να ενισχύσουν την εμπιστοσύνη μεταξύ των ανθρώπων, αλλά να αυξήσουν την αλληλεπίδραση (engagement) και, κυρίως, τη διάρκεια και τη συχνότητα χρήσης των πλατφορμών. 1. Η εκμετάλλευση των συναισθημάτων μας Ο θυμός, ο φόβος, το μίσος, ο φθόνος και η απληστία προκαλούν συχνά έντονες αντιδράσεις.

Όσο περισσότερο σχολιάζουμε, αντιδρούμε και κοινοποιούμε, τόσο περισσότερο αλληλεπιδρούμε με την πλατφόρμα.

Ακόμη και η οργισμένη αντίδρασή μας μπορεί να συμβάλει στην επιτυχία μιας ανάρτησης.

Το σύστημα δεν χρειάζεται να μας κάνει ευτυχισμένους· αρκεί να μας κρατά συνδεδεμένους. 2. Από την αλληλεπίδραση στη συλλογική υπερδιέγερση Η συνεχής έκθεση σε έντονα ερεθίσματα μπορεί να μας εγκλωβίσει σε έναν κύκλο διαρκούς συναισθηματικής διέγερσης.

Αντί να σκεφτόμαστε πριν αντιδράσουμε, αντιδρούμε πριν σκεφτούμε.

Η διαφωνία μετατρέπεται σε εχθρότητα, η κοινωνική σύγκριση σε φθόνο και ο δημόσιος διάλογος σε αντιπαράθεση.

Έτσι, ενισχύεται η πόλωση και αποδυναμώνεται η εμπιστοσύνη μεταξύ των ανθρώπων. 3. Η απώλεια του ελέγχου της προσοχής μας Η προσοχή μας είναι χρόνος από τη ζωή μας.

Όταν καταναλώνεται διαρκώς από φόβο, θυμό και ατελείωτες συγκρούσεις, χάνουμε την ηρεμία και τον χώρο που χρειαζόμαστε για ουσιαστική σκέψη.

Το πρόβλημα δεν είναι η τεχνολογία αυτή καθαυτή, αλλά ένα σύστημα που μπορεί να επιβραβεύει την ένταση περισσότερο από την ποιότητα και την ανθρώπινη ευημερία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους