Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ Πολλοί απορούν βλέποντας τον απέραντα φλύαρο και ακροδεξιό υπουργό να χαζοπηδά και να φωνάζει άναρθρα.

Ο τύπος είναι ευτυχισμένος.

Το όνειρό του ήταν και είναι να είναι υπουργός και να βγαίνει κάθε μέρα στην τηλεόραση.

Το κατάφερε δίχως ηθική, συνέπεια και σοβαρότητα, υμνώντας πάντα τον εκάστοτε ισχυρό.

Καμιά έγνοια δεν έχει για την χώρα και τους ανθρώπους της.

Λέει ό,τι θέλει, ασχημονεί – «Πόσο θα φάτε, 300 κιλά θα γίνετε;», «Εγώ έκλεισα τα νοσοκομεία, μη μου πάρει τη δόξα η τρόικα» και άλλα εύοσμα, έχει δε και τα αδιευκρίνιστά του και ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Υπάρχει θετικό έργο από τα υπουργεία που πέρασε; Μόνο αποδόμηση και ιδιωτικοποίηση.

Και όμως ψηφίζεται από δεκάδες χιλιάδες νεοδημοκράτες.

Τι άλλο να περιμένει κανείς από ένα άτομο που εξαρχής ήταν το απόλυτο αντιπαράδειγμα του πολιτικού, που φιλοδοξεί να γραφεί θετικά στην ιστορία για τα όσα έπραξε για το κοινό καλό; Το σοβαρό ζήτημα βρίσκεται στους ψηφοφόρους του.

Δεν βρίσκουν καλύτερο πολιτικό από αυτόν στο κόμμα τους; Ή τα κριτήριά τους δεν είναι η σοβαρότητα, η συνέπεια, οι αρχές, η ηθική και, ναι, και η ανιδιοτέλεια.

Το απόλυτο κριτήριό τους είναι όποιος φανατικά και με ουρλιαχτά στηρίζει όλες τις αθλιότητες και τις παρανομίες που διαπράττει η κυβέρνησή του; Σε αυτές τις περιπτώσεις οι περισσότεροι υπουργοί σιωπούν – δεν φτάνει βέβαια ούτε αυτό, αλλά αναφέρεται για λόγους σύγκρισης.

Φαίνεται πως στον καιρό μας πλήθος ανθρώπων καθορίζουν την πολιτική τους στάση με βάση τις πεποιθήσεις τους, την πίστη τους δηλαδή, και όχι με βάση τη γνώση και την αλήθεια.

Τι συνιστά αυτό; Μοιάζει με τη στάση οπαδών θρησκευτικής αίρεσης, οι οποίοι δεν θέτουν ερωτήματα, δεν κρίνουν τους «σωτήρες» τους και αποκρούουν κάθε αντίρρηση πριν καν την ακούσουν.

Είναι φυλακισμένοι στο δόγμα τους.

Όταν όμως αυτό εκφράζεται στην πολιτική και ιδιαιτέρως σήμερα όπου τα πράγματα είναι πολύ σύνθετα και ρευστά τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα.

Η οργή που προκαλεί η αντικοινωνική πολιτική του νεοφιλελευθερισμού, η έλλειψη μιας ζωντανής Αριστεράς και ενός άυλου και ισχυρού αξιακού συστήματος, στέλνει άλογα πλήθος ανθρώπων στην Ακροδεξιά.

Από κάπου έχουν την ανάγκη να πιαστούν.

Παραμερίζεται η λογική και η αλήθεια μπροστά στον φόβο και την ανασφάλεια.

Το δόγμα, (η πεποίθηση, η πίστη) εδώ είναι πανίσχυρο, ορατό και απλοϊκό – οι μετανάστες αποτελούν το πρόβλημα και άλλα απλοϊκά.

Ίσως έτσι μπορεί, μερικά βέβαια, να εξηγηθεί η πανευρωπαϊκή άνοδος της Ακροδεξιάς, όταν ακόμη και σήμερα ζουν άνθρωποι που έζησαν στο πετσί τους την απόλυτη βαρβαρότητα του φασισμού και του ναζισμού.

Φαίνεται πως όλο και περισσότερο θα ευτελίζεται η πολιτική – δέστε και τον πλανητάρχη – γεγονός που φθείρει τον κοινοβουλευτισμό και θρέφει την Ακροδεξιά.

Για πολλές δεκαετίες η ελπίδα ήταν η Αριστερά.

Τώρα περνά την ολόπλευρη κρίση της και έτσι μένουν ανενόχλητοι οι αριβίστες πολιτικοί, οι ακροδεξιοί και οι ανάλγητοι ολιγάρχες.

Επιπλέον μένουν απροστάτευτοι οι αδύναμοι όλων των κατηγοριών. Αυτό και αν δεν είναι σοβαρό πρόβλημα! Αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα:

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους