Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Βραζιλία είναι μια αχανής χώρα, με σημαντικό πλούτο αλλά τρομακτικές ανισότητες και ένα έντονο ρατσισμό κατά των μαύρων και των ιθαγενών, που βαστά μέχρι σήμερα και ξεπερνά κατά πολύ αυτό των ΗΠΑ.

Ο πλούτος είναι συγκεντρωμένος σχεδόν αποκλειστικά στους λευκούς και η χώρα είχε μια εξαιρετικά σκληρή δικτατορία έως το 1986 (συνιστάται η νικήτρια του περσινού Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας «Είμαι ακόμα εδώ», για να έχει κανείς μια εικόνα πως λειτουργούσε αυτή η χούντα). Υπάρχει τρομακτική φτώχεια και εγκληματικότητα και οι μη προνομιούχοι αντιμετωπίζουν σοβαρά εμπόδια σε κάθε προσπάθειά τους για κοινωνική και οικονομική ανέλιξη. Ο Λούις Ιγνάσιο Λούλα ντα Σίλβα κέρδισε για τέταρτη φορά εκλογές στη χώρα του, αφού ξεπέρασε τα σοβαρά παράπονα για την άνοδο της εγκληματικότητας, την αύξηση των τιμών σε βασικά αγαθά, που συρρίκνωσαν το εισόδημα πολλών μη προνομιούχων αλλά και το σκάνδαλο Μπάνκο Μάστερ, κατά το οποίο αποκαλύφθηκαν σχέσεις μελών του ανωτάτου Δικαστηρίου της Βραζιλίας με τη συγκεκριμένη τράπεζα και ένας εξ αυτών των μελών, ο Αλεξάντρε ντε Μοράες, ήταν εξ όσων είχαν κινηθεί δικαστικά κατά του προηγουμένου προέδρου της χώρας, Ζαΐρ Μπολσονάρου.

Θετικό ρόλο έπαιξε η μείωση του ποσοστού του πληθυσμού κάτω από το όριο της φτώχειας και της ανεργίας και η γενικότερη φιλολαϊκή πολιτική του, παρότι οι προαναφερθείσες διακρίσεις παραμένουν.

Ο αντίπαλός του και γιός του Ζαΐρ, Φλάβιο Μπολσονάρου κατήγαγε σημαντικά κέρδη στον πρώτο γύρο αλλά η απροθυμία αποστασιοποίησής του από τον πατέρα του σε θέματα ασφαλείας, δικαιοσύνης και περιβάλλοντος, ειδικότερα όσον αφορά τη συνέχιση της αποψίλωσης των δασών του Αμαζονίου, η απίστευτη προεκλογική εκστρατεία του Λούλα κυρίως σε φτωχές περιοχές της Βραζιλίας και οι απειλές των ΗΠΑ για οικονομικές κυρώσεις κατά της Βραζιλίας, με σκοπό την αποτροπή της ποινικής δίωξης κατά του Μπολσονάρου (ο οποίος τελικά καταδικάστηκε) λειτούργησαν υπέρ του Λούλα.

Ο νικητής του δευτέρου γύρου των εκλογών της Βραζιλίας παραμένει μια σημαντική ελπίδα για εκατομμύρια Βραζιλιάνους, σε μια εποχή που η άνοδος πολιτικών τύπου Μιλέι, Καστ και Μπουκέλε δείχνουν μια στροφή της λατινόφωνης Αμερικής προς τα ακροδεξιά και τον αυταρχισμό, μια ελάχιστα φιλολαϊκή στάση και τον εξωραϊσμό απολυταρχικών λατινοαμερικανικών καθεστώτων του παρελθόντος.

Και προφανώς παραμένει επιλήψιμη η επιλογή του να κατηγορήσει και την Ουκρανία για το μη τερματισμό του πολέμου με τη Ρωσσία και τη Δύση για τη συνέχιση της υποστήριξής της προς την Ουκρανία. Φωτογραφία από τους ΝΥΤ :

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους