Ο Πρώτος Νεκρός Θεσσαλονίκη, ξημερώνοντας τ’ Άη Δημήτρη. Οι 2 νεολαίοι της ΕΔΑ Στέφανος Βελδεμίρης και ο Μόρφης Στεφούδης, μοιράζουν προκηρύξεις της ΕΔΑ από τα πίσω παράθυρα ενός νοικιασμένου...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο χωροφύλακας Σπυρίδων Φιλίππου σηκώνει το περίστροφο και με δύο σφαίρες στο κεφάλι εκτελεί τον Βελδεμίρη.

Το γεγονός αποδίδεται «σε ναρκωτικά» αφού αποκρύπτεται αρχικά ο δολοφόνος.

Η στοχοποίηση του Βελδεμίρη δεν ήταν τυχαία.

Η δεκαετία του 60 βιώθηκε στη Θεσσαλονίκη και την ενδοχώρα της με ιδιαίτερο τρόπο σε σχέση με την υπόλοιπη Ελλάδα.

Τα σημάδια του Εμφυλίου πολύ έντονα.

Η θεωρία του από βορρά κινδύνου παρούσα.

Παραμεθόριες και "επιτηρούμενες ζώνες" σε όλο το μήκος των βόρειων συνόρων της χώρας, αστυνόμευση και ασφυκτικός έλεγχος ακόμη και της προσωπικής ζωής, πολυάριθμα ΤΕΑ (που μόνο το όνομα τους προκαλούσε ρίγη), πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, πνίγουν την ζωή των ανθρώπων, ιδιαίτερα των νέων, που λαχταρούν μόρφωση και δουλειά.

Παράλληλα φτώχεια, ανεργία, μετανάστευση, η ερήμωση ολόκληρων, παραμεθόριων μάλιστα, περιοχών, με ένα εκατομμύριο περίπου Έλληνες κι Ελληνίδες να φεύγουν από τη χώρα, κυρίως από τη βόρεια Ελλάδα.

Η κρατική πολιτική προτεραιοποιεί την οργάνωση και την οικονομική στήριξη παρακρατικών οργανώσεων όπως η ΕΚΟΦ και η "Καρφίτσα”, που πατάσσουν κάθε όραμα και κάθε διεκδίκηση. Στην Β. Ελλάδα, στον Κολυνδρό Πιερίας και στην Εράτυρα Κοζάνης, λειτουργούσαν σκληρότατες μονάδες "πειθαρχικής διαβίωσης" για αριστερούς φαντάρους, με πρωταθλητή τον Κολυνδρό.

Και είναι σε αυτόν που θήτευσε ο πρώτος πολιτικός δολοφονημένος της «μακράς» δεκαετίας.

Έχοντας μπει στο μάτι της ασφάλειας για ηγετικές πρωτοβουλίες όπως το κρέμασμα ενός τεράστιου πανό στον Λευκό Πύργο που έσπασε τις δημόσιες αναπαραστάσεις της πόλης, και την απόπειρα καταγγελίας σε ιατροδικαστή για τα βασανιστήρια στο στρατόπεδο μετά από πρωτοφανή για τα δεδομένα του στρατού απόδραση, ο Βελδεμίρης αν και είχε μετά την απόλυση ή μάλλον απελευθέρωση του δεχθεί απειλές για την ζωή του, συμμετείχε με ιδιαίτερο ζήλο στους πολιτικούς και πολιτιστικούς αγώνες της εποχής.

Στις εκλογές του '61, «εκλογές της βίας και νοθείας», ο Στέφανος το μοναδικό βράδυ σε συνθήκες παρανομίας, που όλες κι όλες 4 μικρές ομαδούλες νέων της ΕΔΑ μοίρασαν για μια περίπου ώρα προεκλογικό υλικό του νόμιμου κόμματός τους, πυροβολείται εν ψυχρώ.

Ο πανέμορφος νέος, θεωρούμενος ως ο Άδωνης Αγωνιστής, (3 ημέρες πριν την δολοφονία του 24 χρονου Δ. Κερπινιώτη στην Αρκαδία, Κυριακή εκλογών), είχε δολοφονηθεί.

Σήμερα, που το ηθικό διακύβευμα αναζητείται και στην κοινωνία και στην αριστερά, το να θυμόμαστε την στάση ζωής του δεν αφορά μόνο την Μνήμη. Αφορά την αντίσταση στην στυγνή ή ιλουστρασιόν βαρβαρότητα. (Via Eleni Karasavvidou)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους