Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πέντε χρόνια σήμερα χωρίς τη Φώφη. Η 25η Οκτωβρίου είχε πάντα ένα ιδιαίτερο νόημα.

Είναι η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου του Μαστού.

Από το 2021, όμως, για μένα αυτή η ημέρα συνδέεται και με μια προσωπική απώλεια.

Την απώλεια της Φώφης Γεννηματά.

Κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία μας και σκέφτομαι πόσα πράγματα μένουν πίσω από μια εικόνα.

Πόσα δεν φαίνονται σε ένα χαμόγελο.

Πόσα μπορεί να αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος χωρίς να το γνωρίζουν οι περισσότεροι γύρω του. Τη Φώφη την αποχαιρέτησα τότε ως πολιτικό, φίλη και συνάδελφο.

Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, θέλω να τη θυμηθώ κυρίως ως γυναίκα και ως άνθρωπο.

Γιατί πίσω από τη δημόσια παρουσία της, τις πολιτικές ευθύνες και τις δύσκολες αποφάσεις, υπήρχε μια γυναίκα που για πολλά χρόνια ζούσε με τον καρκίνο.

Μια γυναίκα που συνέχιζε να εργάζεται, να διεκδικεί, να συμμετέχει στην κοινωνική και πολιτική ζωή, να μεγαλώνει τα παιδιά της και να κάνει σχέδια για το αύριο. Η Φώφη είχε επιλέξει να μιλήσει δημόσια για την ασθένειά της.

Δεν έκρυψε ότι ο καρκίνος μπορεί να μπει στη ζωή οποιουδήποτε ανθρώπου, να ανατρέψει βεβαιότητες, να γεννήσει φόβο και αγωνία.

Αλλά δεν επέτρεψε και στην ασθένεια να γίνει η μοναδική της ταυτότητα.

Αυτό είναι κάτι που εξακολουθώ να θεωρώ βαθιά σημαντικό.

Γιατί όταν μιλάμε για τον καρκίνο, μιλάμε πολλές φορές για αριθμούς, στατιστικές, θεραπείες και ιατρικές εξελίξεις.

Πίσω όμως από κάθε διάγνωση βρίσκεται ένας άνθρωπος.

Μια γυναίκα με την οικογένειά της, τη δουλειά της, τις υποχρεώσεις, τις αγωνίες και τα όνειρά της.

Μια γυναίκα που μπορεί να φοβάται, να κουράζεται, να μην αντέχει πάντα, να χρειάζεται βοήθεια.

Και δεν χρειάζεται να είναι διαρκώς δυνατή για να αξίζει τη φροντίδα και τη στήριξή μας.

Θυμάμαι ότι, όταν αποχαιρέτησα τη Φώφη, είχα γράψει πως «κάθε λεπτό μας σε αυτό τον κόσμο είναι πολύτιμο». Πέντε χρόνια μετά, αυτή η σκέψη παραμένει.

Η απώλειά της μας υπενθύμισε με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο εύθραυστη είναι η ζωή.

Πόσο εύκολα θεωρούμε δεδομένα όσα δεν είναι.

Πόσο συχνά αναβάλλουμε πράγματα σημαντικά, επειδή προηγούνται πάντοτε οι δουλειές, οι υποχρεώσεις, οι ανάγκες των άλλων.

Και αυτό το τελευταίο αφορά ιδιαίτερα τις γυναίκες.

Έχουμε μάθει να φροντίζουμε τους πάντες.

Τα παιδιά μας, τους γονείς μας, τους ανθρώπους μας.

Να βρίσκουμε χρόνο για όποιον μας χρειάζεται και πολλές φορές να αφήνουμε τελευταίο τον εαυτό μας.

Η υγεία μας, όμως, δεν μπορεί να περιμένει.

Ο προληπτικός έλεγχος, η μαστογραφία όταν ενδείκνυται, η ενημέρωση και η έγκαιρη διάγνωση δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως κάτι που θα κάνουμε όταν περισσέψει χρόνος.

Μπορούν να κάνουν πραγματική διαφορά.

Και ταυτόχρονα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η πρόληψη δεν είναι μόνο ατομική ευθύνη.

Κάθε γυναίκα πρέπει να έχει πρόσβαση στις εξετάσεις που χρειάζεται, στην κατάλληλη ιατρική φροντίδα και στη θεραπεία, χωρίς εμπόδια και αποκλεισμούς.

Η ίδια η Φώφη, σε ένα από τα μηνύματά της για τη σημερινή ημέρα, είχε πει: «Η πρόληψη πρέπει να είναι η δική μας δέσμευση.

Το ισχυρό ΕΣΥ οφείλει να είναι η δέσμευση της Πολιτείας». Πόσο ουσιαστικά παραμένουν αυτά τα λόγια, ακόμη και σήμερα.

Σκέφτομαι τη Φώφη, αλλά και όλες τις γυναίκες που έχουν βρεθεί ή βρίσκονται αντιμέτωπες με τον καρκίνο του μαστού.

Εκείνες που θεραπεύτηκαν, εκείνες που συνεχίζουν τη θεραπεία τους, εκείνες που περιμένουν με αγωνία ένα αποτέλεσμα.

Και τις οικογένειες που έχασαν έναν δικό τους άνθρωπο.

Δεν είναι όλες οι ιστορίες ίδιες.

Δεν έχουν όλες την ίδια εξέλιξη.

Και καμία γυναίκα δεν πρέπει να αισθάνεται μόνη ή υπεύθυνη για την ασθένειά της.

Πέντε χρόνια μετά, η Φώφη λείπει.

Από την οικογένειά της, από τους φίλους της, από τους ανθρώπους που τη γνώρισαν και τη μοιράστηκαν στη ζωή τους.

Λείπει και από τη δημόσια ζωή, στην οποία υπηρέτησε με συνέπεια όσα πίστευε.

Εγώ κρατώ αυτή τη φωτογραφία και το χαμόγελό της.

Κρατώ την αγάπη της για τη ζωή, την επιμονή της, την αξιοπρέπεια με την οποία αντιμετώπισε τις δυσκολίες.

Και κυρίως κρατώ εκείνη τη σκέψη που είχα γράψει την ημέρα που την αποχαιρετήσαμε.

Κάθε λεπτό μας σε αυτόν τον κόσμο είναι πολύτιμο.

Ας μην το ξεχνάμε.

Ας φροντίζουμε τον εαυτό μας και τους ανθρώπους μας.

Ας μη μεταθέτουμε την υγεία μας για αύριο.

Για τη Φώφη που θυμόμαστε. Για τις γυναίκες που αγωνίζονται σήμερα. Για τη ζωή που έχουμε μπροστά μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους