Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όσα δεν έγραψα ποτέ Πατέρα, σ’ αγαπάω. Μάνα, σ’ αγαπάω. Νίκο και Δημήτρη, σας αγαπάω. Φθινόπωρο.

Κυριακή και βρέχει.

Είναι κάποια πρωινά που η σιωπή μεγαλώνει και μαζί της επιστρέφουν όσα αφήνουμε συνήθως για αργότερα.

Δεν ξέρω γιατί είναι τόσο δύσκολο να πούμε αυτές τις λέξεις στους πιο δικούς μας ανθρώπους.

Εκεί όπου η αγάπη έχει ρίζες, συχνά δυσκολεύεται να βρει φωνή.

Σαν να θεωρούμε πως οι δικοί μας άνθρωποι γνωρίζουν, πως δεν χρειάζεται να τους το πούμε, πως υπάρχει πάντα καιρός.

Κι όμως, ο καιρός δεν μας χρωστάει τίποτα.

Εμείς του χρωστάμε όσα αναβάλλουμε.

Γράφω από το 1993.

Πέρασαν χρόνια, άνθρωποι, γεγονότα, άλλαξαν οι εποχές και μαζί τους άλλαξα κι εγώ, άλλοτε συνειδητά, άλλοτε χωρίς να το καταλάβω.

Κάποιες φορές οι λέξεις βρήκαν τον δρόμο τους, άλλες έμειναν στο χαρτί.

Δεν ξέρω πάντα τι φτάνει στον άλλον και τι χάνεται στη διαδρομή.

Ίσως γι’ αυτό εξακολουθώ να γράφω, επειδή ακόμη με απασχολούν όσα δεν κατάφερα να πω. Δεν μετριέται η ζωή σε σελίδες, ούτε η γραφή σε κείμενα.

Το ζητούμενο είναι αν οι λέξεις κατάφεραν να περάσουν από το χαρτί στον άνθρωπο.

Να αφήσουν κάτι που δεν θα σβήσει με την επόμενη είδηση, την επόμενη εικόνα, την επόμενη μέρα.

Αναζητώ ακόμη το κείμενο των κειμένων.

Όχι εκείνο που θα συγκεντρώνει τις ωραιότερες λέξεις μου, ούτε εκείνο που θα με κάνει να αισθανθώ πως επιτέλους τα κατάφερα.

Αναζητώ το κείμενο που θα με ξεπεράσει.

Που θα βγει από τα χέρια μου και θα πάψει να μου ανήκει, γιατί θα έχει συναντήσει κάτι μέσα στον άλλον.

Που δεν θα του χαϊδεύει τις βεβαιότητες, δεν θα του προσφέρει έτοιμες απαντήσεις, αλλά θα τον αναγκάζει να σταθεί για λίγο απέναντι σε όσα θεωρούσε αυτονόητα.

Δεν γράφω για να συμφωνούν μαζί μου όσοι ήδη συμφωνούν.

Γράφω με την ελπίδα πως κάπου, σε κάποιον, μια λέξη θα ανοίξει ένα παράθυρο εκεί όπου όλα μοιάζουν κλειστά.

Ιδίως στους νέους, που καλούνται να χτίσουν τη ζωή τους μέσα σε έναν κόσμο για τον οποίο δεν ευθύνονται, αλλά τις συνέπειές του θα τις πληρώσουν οι ίδιοι.

Δεν με φοβίζει ένας νέος που θυμώνει.

Με φοβίζει ένας νέος που έμαθε να μη θυμώνει για τίποτα.

Που βλέπει το μέλλον του να στενεύει και ακούει πως πρέπει να συμβιβαστεί με τις δυνατότητες που του προσφέρονται.

Που συναντά την αδικία και μαθαίνει να την αντιμετωπίζει σαν φυσικό νόμο.

Που διεκδικεί και αμέσως καλείται να σκεφτεί τη ζημιά που μπορεί να προκαλέσει η σύγκρουση, σπάνια όμως τη ζημιά που προκαλεί η υποχώρηση.

Οι νέοι δεν μας χρωστούν την ησυχία τους.

Δεν είναι υποχρεωμένοι να αποδεχτούν τον κόσμο όπως τον βρήκαν, ούτε να θεωρήσουν τις δικές μας αποτυχίες όρια της δικής τους ζωής.

Έχουν δικαίωμα να τον αμφισβητήσουν, να τον αναστατώσουν, να απαιτήσουν έναν άλλο.

Το ερώτημα δεν είναι αν η οργή τους μάς βολεύει.

Είναι αν έχουμε το θάρρος να κοιτάξουμε κατάματα όσα την προκαλούν.

Δεν χρειάζονται την άδειά μας για να διεκδικήσουν το μέλλον τους.

Χρειάζεται εμείς να αναρωτηθούμε πότε μάθαμε να ονομάζουμε ωριμότητα την υπακοή και να αντιμετωπίζουμε την εξέγερση σαν απειλή.

Εδώ αρχίζει και η δική μου ευθύνη.

Δεν θέλω οι λέξεις μου να γίνουν το άλλοθί μου.

Να γράφω για την ελευθερία και να βολεύομαι, για την αδικία και να προσπερνώ, για την εξέγερση και να μένω θεατής.

Είναι εύκολο να καταγγέλλεις τον κόσμο από την ασφαλή πλευρά της σελίδας.

Δυσκολότερο να αναγνωρίζεις πότε η αδράνεια που καταγγέλλεις στους άλλους βρίσκει καταφύγιο και μέσα σου.

Δεν εμπιστεύομαι τα κείμενα που δεν δοκιμάζουν ούτε τον δημιουργό τους.

Αν γράφω μόνο για να επιβεβαιώνω όσα ήδη πιστεύω, τότε οι λέξεις μου δεν ανοίγουν δρόμο, περιφράζουν τον δικό μου.

Κι εγώ δεν θέλω να περιφράξω τίποτα.

Θέλω να εξακολουθώ να αμφιβάλλω, να αναθεωρώ, να αναμετριέμαι με όσα κάποτε θεωρούσα λυμένα.

Ίσως τελικά το κείμενο που αναζητώ να μην είναι εκείνο που θα τα πει όλα.

Να είναι εκείνο που θα ξεφύγει από τα χέρια μου και θα αρχίσει τη δική του ζωή.

Που δεν θα πει στον άλλον τι να πιστέψει, αλλά θα τον κάνει να κοιτάξει αλλιώς όσα είχε μάθει να δέχεται χωρίς ερώτηση.

Γιατί γράφουμε για να φτάσουμε στον άλλον, να συναντήσουμε κάτι δικό του, να του πούμε όσα μας δυσκολεύει να πούμε από κοντά.

Και η αγάπη, επίσης.

Δεν ξέρω αν θα γράψω ποτέ το κείμενο των κειμένων.

Ξέρω μόνο πως δεν θέλω να πιστέψω ότι όσα είχα να πω έχουν ήδη ειπωθεί.

Όσο υπάρχει κάτι που με αναστατώνει, κάτι που αρνούμαι να δεχτώ ως αναπόφευκτο, κάτι που αξίζει να ειπωθεί αλλιώς, η λευκή σελίδα παραμένει πρόκληση.

Αύριο θα καθίσω πάλι να γράψω.

Όχι επειδή πιστεύω πως έχω βρει τις απαντήσεις, αλλά επειδή υπάρχουν ακόμη πράγματα που δεν θέλω να αφήσω στη σιωπή.

Πατέρα, σ’ αγαπάω.

Μάνα, σ’ αγαπάω. Νίκο και Δημήτρη, σας αγαπάω. Κάποιες λέξεις αργούν μια ζωή. Αλλά δεν είναι αργά να ειπωθούν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους