Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Αν δεν μπορείς εσύ, ποιος θα το κάνει;» μου είπε ο άντρας μου μέσα στην κουζίνα, χαμηλόφωνα αλλά κοφτά, για να μην ακούσει η μάνα του από το δίπλα δωμάτιο.

Και νομίζω εκείνη τη στιγμή ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα όχι απλώς κουρασμένη, αλλά εντελώς σβησμένη.

Η πεθερά μου έπεσε πριν από τέσσερις μήνες στο σπίτι της, στη Νίκαια.

Όχι κάτι που να χρειάζεται χειρουργείο, αλλά ήθελε βοήθεια.

Φυσικοθεραπείες, εξετάσεις, κάποιος να είναι εκεί γιατί φοβόταν να μείνει μόνη της.

Στην αρχή είπα κι εγώ το αυτονόητο, «εννοείται να βοηθήσουμε». Μόνο που το «να βοηθήσουμε» στην πράξη έγινε «να βοηθήσω εγώ». Δουλεύω σε φαρμακείο, με ωράριο που αλλάζει κάθε λίγο.

Έχω κι ένα παιδί στο γυμνάσιο, φροντιστήριο, αγγλικά, όλα αυτά τα γνωστά.

Ο άντρας μου δουλεύει σε συνεργείο αυτοκινήτων και γυρίζει αργά.

Δεν λέω ότι κάθεται.

Δεν κάθεται.

Αλλά κάπως όλα τα ενδιάμεσα έπεσαν πάνω μου.

Να κλείσω ραντεβού στο ΙΚΑ, να πάω για συνταγογράφηση, να πεταχτώ στον ΕΟΠΥΥ για τα αναλώσιμα, να της πάρω πάνες, να της μαγειρέψω κάτι «ελαφρύ γιατί το στομάχι της δεν αντέχει», να ακούω και το παράπονο ότι «δεν είναι σαν το δικό μου». Στην αρχή το κατάπινα.

Έλεγα, μεγάλη γυναίκα είναι, πονάει, φοβάται, θα περάσει.

Μετά άρχισαν τα σχόλια. «Η κόρη της τάδε πάει κάθε μέρα στη μάνα της». «Στα δικά μου χρόνια δεν αφήναμε τους γονείς έτσι». «Εσύ όλο τρέχεις αλλά ποτέ δεν κάθεσαι πέντε λεπτά να μου μιλήσεις». Κι εγώ έτρεχα ακριβώς για εκείνη.

Αλλά δεν το έλεγα.

Ή μάλλον το έλεγα μια φορά, μετά ένιωθα τύψεις και το μάζευα.

Το χειρότερο είναι ότι φταίω κι εγώ.

Δεν μίλησα όταν έπρεπε.

Για να με πουν καλή, πρόθυμη, να μη δημιουργήσω ένταση, έλεγα σε όλα «ναι, θα το κάνω». Ακόμα και όταν δεν μπορούσα.

Ακόμα και όταν είχα σχολική γιορτή του παιδιού και έφυγα στη μέση γιατί η πεθερά μου πήρε τηλέφωνο ότι «ζαλίζεται». Πήγα πανικόβλητη, πλήρωσα ταξί για να φτάσω γρήγορα, και τελικά ήθελε να της αλλάξω το σεντόνι γιατί είχε ιδρώσει.

Δεν το λέω ειρωνικά.

Για εκείνη μπορεί να ήταν σημαντικό.

Αλλά για μένα ήταν σαν να μη μετράει τίποτα δικό μου.

Ο άντρας μου έβλεπε ότι ζορίζομαι, αλλά νομίζω το έβλεπε σαν φυσική συνέχεια.

Εγώ είμαι πιο οργανωτική, εγώ «τα προλαβαίνω», εγώ ξέρω καλύτερα από φάρμακα λόγω δουλειάς.

Μια φορά του είπα, «πήγαινε εσύ αύριο να την πας στο Κρατικό για την εξέταση». Και μου απάντησε, «έχω δουλειά, αν λείψω θα χάσω μεροκάματο». Το δέχτηκα, γιατί σωστό κι αυτό.

Μόνο που όταν εγώ έφευγα από το φαρμακείο νωρίτερα, δεν το έβλεπε κανείς σαν χαμένο μεροκάματο.

Το έβλεπαν σαν υποχρέωσή μου.

Πριν δύο εβδομάδες έγινε το μπαμ.

Ήμουν τρεις μέρες σχεδόν άυπνη γιατί η πεθερά μου είχε ουρολοίμωξη και σηκωνόταν συνέχεια τη νύχτα.

Εγώ κοιμόμουν στον καναπέ για να την ακούω.

Το παιδί μου είχε διαγώνισμα, εγώ ξέχασα να του υπογράψω ένα χαρτί για την εκδρομή, το άκουσα κι από εκεί.

Στο φαρμακείο η προϊσταμένη μού είπε ότι δεν γίνεται κάθε εβδομάδα να ζητάω αλλαγή βάρδιας.

Γύρισα σπίτι και βρήκα τον άντρα μου να βλέπει τηλεόραση και την πεθερά μου να του λέει, μπροστά μου, «ευτυχώς που είσαι εσύ παιδί μου, γιατί αν περιμένουμε από τις ξένες…». Οι «ξένες» ήμουν εγώ. 👇👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους