Χαίρετε και καλή Κυριακή, Δεν είναι λίγες οι φορές - καθημερινά θα τολμήσω να πω - που «τρωγόμαστε» οι απανταχού Λέσβιοι για το τί μπορεί να γίνει στο νησί έτσι ώστε να πάει μπροστά και να μην...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η στήλη «Εν Θερμώ» που φιλοξενείται στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΜΠΡΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ αναδεικνύει μια δράση, που ίσως αποτελεί σπορά.

Αναλυτικά, «Η χαμένη ευκαιρία της παράδοσης και το κενό της εκπαίδευσης Η διοργάνωση της διήμερης εκδήλωσης στη Λέσβο με τίτλο «Δίνοντας αξία στο μαλλί» που συνδιοργανώνουν το MedINA και η Νήματα Αιγαίου ΑΜΚΕ στις 26 και 27 Οκτωβρίου 2026, στη Λέσβο, στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού έργου RIBES, φέρνει στο προσκήνιο μια αλήθεια που για δεκαετίες αρνούμαστε να κοιτάξουμε κατάματα.

Μας υπενθυμίζει με τον πιο εμφατικό τρόπο πώς απαξιώσαμε τον πλούτο της γης μας, μετατρέποντας μια πολύτιμη παραδοσιακή πρώτη ύλη σε ένα «άχρηστο απόβλητο» που είτε πετάγεται είτε καίγεται.

Σε μια εποχή όπου ολόκληρη η Ευρώπη επενδύει δισεκατομμύρια στην κυκλική οικονομία, την οικολογική βιοτεχνία και την πράσινη ανάπτυξη, στη Λέσβο προσπαθούμε με κάθε τρόπο να ξεχάσουμε την παράδοση μας.

Η πρωτοβουλία αυτή – της εκδήλωσης ντε - , όμως, δεν πρέπει να μείνει ένα πυροτέχνημα, μια απλή καταγραφή διαπιστώσεων.

Αν θέλουμε πραγματικά να σπάσουμε το τέλμα της λεσβιακής υπαίθρου, τέτοιου είδους δράσεις οφείλουν να αποτελέσουν την αφετηρία για μια ριζική επαναπροσέγγιση της αναπτυξιακής μας ταυτότητας.

Και το κλειδί για αυτή τη μετάβαση βρίσκεται στην εκπαίδευση.

Είναι τουλάχιστον οξύμωρο και απαράδεκτο ένα νησί με τόσο βαθιά αγροτοκτηνοτροφική παράδοση, με έναν μοναδικό περιβαλλοντικό και γεωλογικό πλούτο, να έχει αφεθεί στην τύχη του, χωρίς να υπάρχει κανένα συγκροτημένο εκπαιδευτικό ενδιαφέρον για τις πρώτες ύλες που το ίδιο παράγει. Η Λέσβος διψά για τη δημιουργία εξειδικευμένων Σχολών και εκπαιδευτικών δομών που θα ταυτίζονται απόλυτα με το φυσικό της περιβάλλον.

Χρειαζόμαστε σχολές τεχνών και επαγγελμάτων που θα διδάσκουν την αξιοποίηση του μαλλιού, την επεξεργασία του δέρματος, τη σύγχρονη διαχείριση της ελαιοκομίας και της κτηνοτροφίας με όρους ψηφιακής εποχής.

Όταν απουσιάζει η οργανωμένη εκπαίδευση, όταν λείπει η τεχνογνωσία και η εξειδίκευση, τότε η εγκατάλειψη των χωριών μας δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός.

Οι νέοι άνθρωποι δεν πρόκειται να μείνουν στην ύπαιθρο απλώς από ρομαντισμό, αλλά μόνο αν αποκτήσουν τα εφόδια να μετατρέψουν την παράδοση σε σύγχρονο, βιώσιμο και κερδοφόρο μερόκαματο.

Οι τοπικοί φορείς, η αυτοδιοίκηση και το Πανεπιστήμιο Αιγαίου οφείλουν να στηρίξουν έμπρακτα αυτές τις προσπάθειες, συνδέοντας την έρευνα με την πραγματική οικονομία του νησιού.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι η εποχή που η επαρχία επιβίωνε με αυτοσχεδιασμούς έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Αν δεν επενδύσουμε τώρα στην εκπαίδευση γύρω από τον πρωτογενή μας τομέα, αν δεν δώσουμε προστιθέμενη αξία σε όσα βγάζει ο τόπος μας, το μέλλον προβλέπεται εξαιρετικά περιορισμένο.

Σε διαφορετική περίπτωση, η Λέσβος θα συνεχίσει να φυλλοροεί, εγκλωβισμένη στις δικές της παρωχημένες συνήθειες.

Θα αρκεστεί μοιρολατρικά στο να παράγει μόνο ούζο, λίγο τυρί - για όσο ακόμα αντέχει η χειμαζόμενη κτηνοτροφία μας - και... δημοσιογράφους.

Η ευκαιρία είναι μπροστά μας και το μαλλί των προβάτων μας δείχνει τον δρόμο: ή θα αλλάξουμε το παραγωγικό μας μοντέλο μέσω της γνώσης, ή θα γίνουμε οι θεατές του ίδιου μας του μαρασμού».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους