Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ανδρέας Καρκαβίτσας, ένας μεγάλος Έλληνας λογοτέχνης. Τα λόγια της πλώρης ένα από τα αριστουργήματά του.

Τα διηγήματά του έμειναν διαχρονικά επίκαιρα, για την περιγραφικότητα και την ανάδειξη της ηθογραφίας της εποχής.

Τα διδασκόμασταν στα πρώτα μαθήματά μας, στο σχολείο και στο Γυμνάσιο.

Στρατιωτικός γιατρός, που επιδίωκε τις μεταθέσεις στην υπηρεσία του, για να πηγαίνει σε όλες τις περιοχές της Ελλάδος, μεταφέροντας μέσα από τους ήρωές του, το πνεύμα, τα ήθη και τη ζωή της εποχής.

Τα λόγια της πλώρης τα έγραψε αποσπασμένος ως γιατρός για τέσσερα χρόνια σε ένα πολεμικό πλοίο.

Υπήρξε δημοτικιστής αποφεύγοντας τις ακρότητες και αντιβενιζελικός και διώχθηκε και φυλακίστηκε για τις ιδέες του.

Δεν δημιούργησε δική του οικογένεια πληγωμένος από ένα ανεκπλήρωτο νεανικό του έρωτα.

Τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του, ασχολήθηκε με τη συλλογή των έργων του.

Εισήχθη άρρωστος από φυματίωση και νοσηλεύτηκε για κάποιο χρονικό διάστημα στο σανατόριο της Πεντέλης και στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών.

Όταν βγήκε από το σανατόριο, εγκαταστάθηκε μόνιμα πλέον στο Μαρούσι, το οποίο θωρούσαν τόσο ως τον πλέον κατάλληλο τόπο διαμονής για έναν φυματικό.

Πέθανε σε ηλικία 57 ετών στην Αθήνα το 1922 από φυματίωση.

Είχε γεννηθεί στα Λεχαινά της Ηλείας το έτος 1865.

Τα πνευματικά του δικαιώματα από τα έργα του τα χάρισε στη τελευταία σύντροφό του Δέσποινα Σωτηρίου και τα χειρόγραφά του στο Γιάννη Βλαχογιάννη, διευθυντή τότε των Αρχείων του Κράτους.

Τα σπουδαιότερα έργα του είναι: Η περίφημη συλλογή διηγημάτων Λόγια της πλώρης, Ο ζητιάνος, στο οποίο θεωρεί τον πολιτικαντισμό ως βασική αιτία της εξαθλίωσης των αγροτικών πληθυσμών στην Θεσσαλία όπου εκτυλίσσεται και η δράση του διηγήματος, που ανθεί στην Ελλάδα γιατί οι άνθρωποι είναι σκόπιμα απαιδαγώγητοι στις πολιτικές ελευθερίες, ο αρχαιολόγος.

Μια υπέροχη προσωπογραφία του Καρκαβίτσα έκανε ο Γρηγόριος Ξενόπουλος: «Δὲν θαυμάζω μόνον τὸν Καρκαβίτσαν ὡς συγγραφέα, ἀλλὰ καὶ τὸν ἀγαπῶ ὡς ἄνθρωπον.

Εἶναι καλός.

Οὔτε θὰ ἔβρισκα ἄλλη λέξιν διὰ νὰ τὸν χαρακτηρίσω, ἀπὸ αὐτὴν ποὺ μεταχειριζόμεθα τόσο συχνά καὶ διὰ τόσο πολλούς.

Ἁπλοῦς, ἀφελῆς, ἴσιος, δὲν ἔχει οὔτε ταπεινὰ πάθη, οὔτε γελοίους ἐγωισμούς, οὔτε μίση προσωπικὰ καὶ ἀνόητα, οὔτε κἂν τὰς ἀδυναμίας, τὰς στρυφνότητας, τὰς ἰδιοτροπίας ἐκείνας τὰς παιδικάς, ποὺ μερικοὺς ἄλλους "μεγάλους ἄνδρας" τοὺς κάμνουν ἀνυπόφορους.

Ποτὲ δὲν ὁμιλεῖ γιὰ τὰ ἔργα του, ποτὲ δὲν προβάλλει ἀπαιτητικὸν καὶ καταθλιπτικὸν τὸ ἐγώ του.

Κάποτε εἶχα γράψει μὲ πολὺν ἐνθουσιασμὸν διὰ τὰ Λόγια τῆς Πλώρης του.

Τελευταίως εἶχα ἐπικρίνει τὸν Ἀρχαιολόγον του. Ὁ Καρκαβίτσας μὲ εὐχαρίστησε μὲ τὴν ἴδιαν γαλήνην καὶ διὰ τὰς δύο κριτικάς, ἐνῶ ἄλλος διὰ τὴν δευτέραν ἠμποροῦσε νὰ μοῦ θυμώσῃ.

Μοῦ ἀρέσει ὁ χαρακτήρ του ὁ ἄκαμπτος, ὁ ἀνένδοτος, ἐκεῖ ποὺ πρέπει, καὶ ὁ μαλακός, ὁ ἐνδοτικότατος, πάλιν ἐκεῖ ποὺ πρέπει.

Μοῦ ἀρέσει ἡ ζωή του ἡ ἥσυχη, ἡ ἀθόρυβη, ἡ μοναχική, ἡ ἐλεύθερη καὶ ἡ ἀμέριμνη.

Μοῦ ἀρέσει ἡ μουρμούρα του, ὅταν παραπονῆται διὰ τὴν κατάστασιν καὶ τὰ βάζῃ μὲ ὅλους, πρῶτα πρῶτα μὲ τὸν "ἄθλιον" ἑαυτόν του.

Μοῦ ἀρέσει ἡ φαιδρότης του, ὅταν ακούῃ ἢ διηγῆται ἀστεῖα, ὅταν πειράζῃ μὲ ἀμίμητην τέχνην τοὺς πειραζομένους, καὶ ὅταν ἀνακαινίζεται εἰς ἕνα θαυμάσιον γέλιο ἀπὸ τὴν καρδιά του, ποὺ εἶναι νομίζεις ἡ μεγαλυτέρα εὐτυχία τῆς ζωῆς του.

Μοῦ ἀρέσει ἡ μελαγχολία του, ἡ κατήφεια καὶ ἡ βουβαμάρα ποὺ τὸν πιάνει καμμιὰ φορὰ μεταξὺ φίλων εἰς τὸ καφενεῖον τοῦ Ζαχαράτου ἢ εἰς τὸ σαλόνι τοῦ Παλαμᾶ, ποὺ δὲν ἠξεύρεις ἂν εἶναι θυμός, ἂν εἶναι νύστα ἢ ἂν εἶναι ρέμβη δημιουργίας κανενὸς ἀριστουργήματος.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους