Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η παραδοχή του Πάνου Καμμένου ότι διατηρεί ανοιχτό δίαυλο με τον Αλέξη Τσίπρα λειτουργεί ως μία σαφής ένδειξη πως ορισμένοι πολιτικοί δεσμοί αρνούνται να ξεθωριάσουν στον χρόνο.

Ο πρώην πρόεδρος των ΑΝΕΛ προεξοφλεί ότι ο πρώην πρωθυπουργός θα επιχειρήσει να συσπειρώσει την «αριστερή πολυκατοικία» μετά την πρώτη κάλπη, σπεύδοντας να υπενθυμίσει με νόημα πως στην απέναντι όχθη διαθέτει ήδη έναν έτοιμο «δεξιό συνομιλητή»: Τον ίδιο. ​Ο άνθρωπος που σφράγισε την αμφιλεγόμενη συγκυβέρνηση της περιόδου 2015-2019 επανεμφανίζεται στο προσκήνιο, τοποθετώντας εκ νέου τον εαυτό του στον ρόλο του δυνητικού συμμάχου.

Στη δική του οπτική, ο Αλέξης Τσίπρας προβάλλει ως ο μόνος παράγοντας που «δίνει κυβερνησιμότητα» στον χώρο της αντιπολίτευσης, προσπερνώντας τις όποιες διεργασίες ή φιλοδοξίες καταγράφονται στο ΠΑΣΟΚ. ​Ωστόσο, αυτή η «κυβερνησιμότητα» που επικαλείται ο Πάνος Καμμένος δεν φαίνεται να εδράζεται σε κάποια φρέσκια προγραμματική πρόταση ή σε μια ουσιαστική ανανεωτική τροχιά.

Αντίθετα, δείχνει να τροφοδοτείται από τη συνηθισμένη ανακύκλωση προσώπων και τη διατήρηση παλαιών προσβάσεων.

Την ίδια ώρα που η κοινωνία θα περίμενε έναν γενναίο απολογισμό, μια ειλικρινή αυτοκριτική ή μια καθαρή ρήξη με τις πρακτικές του παρελθόντος, η πολιτική πραγματικότητα αποκαλύπτει μια επίμονη προσκόλληση στους γνώριμους μηχανισμούς του χθες. ​Αυτή η εικόνα εγείρει εύλογα ερωτήματα για την ίδια την πολιτική αυτονομία και το αφήγημα επανεκκίνησης που επιχειρεί να συγκροτήσει ο πρώην πρωθυπουργός.

Όσο η πλευρά Καμμένου διατυμπανίζει ότι οι δίαυλοι παραμένουν ανοιχτοί, τόσο θολώνει το αίτημα για μια νέα αρχή.

Οι παλιοί συνεργάτες, όπως αποδεικνύεται, σπάνια χωρίζουν οριστικά στην ελληνική πολιτική σκηνή.

Οι σχέσεις τους απλώς λανθάνουν, αναπροσαρμόζονται στις εκάστοτε ισορροπίες και περιμένουν την κατάλληλη συγκυρία για να ενεργοποιηθούν ξανά, υπενθυμίζοντας ότι ορισμένες συμμαχίες δεν τελειώνουν με την απώλεια της εξουσίας. Ενίοτε ξαναχτίζονται. Ο Αθέατος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους