Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στον καιρό των Χρυσανθέμων, γιορτάζουμε ακόμα καλοκαιράκι. Μαζί γιορτάζουμε και του λόγου μας.

Μερσί, μερσί, μερσί.

Εύχομαι υγεία και... "όν έκαστος κατά διάνοιαν έχει"! Και όπως έμαθα από τη μάνα μου, γιορτάζει κανείς με τραπεζώματα τρικούβερτα.

Η t.v. αναμεταδίδει από Θεσσαλονίκη τα του "εν τω σταδίω θαρρύναντα τον Νέστορα" και παρακολουθώ παρέα με τον καφέ μου το τελετουργικόν που έχει κάτι από Βυζάντιο.

Παιδί, τρέχαμε του αγίου Δημητρίου στην ρεματιά πάνω από το σπίτι μου στο ξωκκλήσι του (τα λέω στο "Με το σφύριγμα του τραίνου"), ανάμεσα σε πουρνάρια, βαλανιδιές και πεύκα.

Μέσα από κάτι λείες πέτρες κύλαγε νερό παγωμένο, καβούρια κρύβονταν στις νεροσυρμές, η καμπάνα σήμαινε, οι φιλακόλουθοι έπαιρναν τον δρόμο της επιστροφής ευχόμενοι δώθε-κείθε με το αντίδωρο και τον άρτο στο μαντήλι, εμείς ξεφαντώναμε παίζοντας εκεί μέχρι την ώρα του φαγητού.

Καρυδίπιττα μου έφτιαχνε παλιά η μάνα μου.

Αργότερα, μόλις ήρθα στην Αθήνα, την παραμονή έρχονταν δέμα τεράστιο που και τι δεν είχε! Απαραιτήτως ένα μεγάλο μακρόστενο μπωλ με κείνο το τυλιχτό μπακλαβαδοειδές, όλο καρύδι, αμύγδαλο και βούτυρο πρόβειο που μοσχοβολούσε.

Ευχαριστώ εκ των προτέρων δια τας ευχάς (που θα μελετήσω μεταμεσονυκτίως, ή αύριο το εσπέρας ανάμεσα σε τακτοποιήσεις και τηλεφωνικές συνομιλίες για τα παραλειπόμενα). Ε, στην γιορτή δεν προσκαλείς κανέναν, μην ακούσω γκρίνιες.

Όλοι χωράμε, τα έχουμε πει.

Οι πιο μισοριξιές θα καθίσουν στα ποδαράκια των... ανθεκτικοτέρων.

Το μενού; Α, δοκιμασμένα πράγματα, σταθερές αξίες.

Έγνοια σας.

Παίρνω μια ανάσα βάζοντας σκούφο και ποδιά.

Ναι, μόνος μου, δεν γίνεται να μπλέκονται στα πόδια μου, να ορμηνεύουν, να διορθώνουν και να θυμούνται πώς το έκανε μια θεία τους πολίτισσα, εγώ το κάνω έτσι, γιατί δεν το φκιάνεις αλλιώς.

Κάνω υπομονή, να μην χαλάσω χατίρι εδώ, να μην κακοκαρδίσω παραπέρα, αποσπάται η προσοχή μου.

Μια χρονιά αντί για το ρύζι, έριξα στο βούτυρο να σοτάρω το κριθαράκι.

Πώς συγκρατήθηκα μετά; Παράδοξον με τον χαρακτήρα που έχω.

Δείπνο για περίπου δεκαπέντε.

Μοσχάρι κατσαρόλας με σκόρδο και πορτοκάλι, λεμόνι και ρίγανη, όλα μπόλικα κυρίως το σκόρδο.

Μεγάλο σουξέ.

Το συνοδεύει ακατέργαστο ρύζι με κουκουνάρι, μανιτάρια και κράμπερη.

Κασερόπιτα με κίτρινα τυριά αυγά και σόδα.

Πολυσαλάτα με ρόκα, σπανάκι, βαλεριάνα, κατσαρό μαρούλι, ξυνόμηλο, ραπανάκια, ρόδι, ντοματίνια και παρμεζάνα.

Χόρτα βραστά, Σταμναγκάθι.

Τυρί φέτα, γραβιέρα Αμφιλοχίας πιπεράτη, ροκφόρ και μπρι, όλα σε ένα ξύλινο περιστρεφόμενο που δεν θυμάμαι πώς το λένε, στολισμένα με ελιές και ντοματίνια.

Κρασιά, αναψυκτικά.

Και για το τέλος… Ω, για το τέλος, Τούρτα σοκολάτα.

Φίλες θα μεγαλουργήσουν επίσης στον νεροχύτη μεταμεσονυκτίως, ναι οι καλές μου, τίποτα δεν θα αφήσουν άπλυτο φεύγοντας.

Άξιες, άξιες! Επίσης σκοπεύω να μεγαλουργήσω στο στρώσιμο του τραπεζιού.

Κάθε φορά λέω να το φωτογραφίσω, μα μέσα στην φούρια ξεχνιέμαι ή βγαίνουν παρτσακλές οι φωτό και δεν αποδίδουν όπως θέλω το ...προς φωτογράφισιν.

Το συγκεκριμένο μενού το επιστρατεύω μόνο σε γιορτές και μεγαλοσυνάξεις, να μην φθαρεί η ιδέα.

Πώς κάνει η Μαρινέλλα που δεν βγαίνει στα ΜΜΕ για να συντηρεί τον μύθο; Κάπως έτσι, αλλά σε φαγητό.

Βουναλάκι πατάτες; 'Οχι δεν έχει το μενού, δεν βολεύει για πολλά άτομα και όλα φαγανά, αν και ταιριάζει με το μοσχάρι, είναι και που θα έκλεβαν την παράσταση.

Ο κήπος μου, ναι, έτοιμος προς επιθεώρησιν.

Έτσι να ζηλέψουν, να κορδωθώ και του λόγου μου που τα καταφέρνω στην κηπουρική, ο μπαγάσας.

Έτσι δεν το είπε ο άλλος; Εκείνος ντε που τον χαρακτηρίζει τραγική έλλειψη αγωγής και στοιχειώδους αισθητικής, τον ξεχάσατε; Αν ναι, καλά του κάνατε.

Σας ξαναμερσί, σας ασπάζομαι γλυκά στην παρειάν και πέφτω με τα μούτρα στις προετοιμασίες, κάθε φορά βουρλίζομαι μπας και δεν προλάβω.

Και είπαμε, σας περιμένω. Υ.Γ. Το ωραίο είναι που σήμερα απότομα άνθισαν τα χρυσάνθεμα μονομιάς. Ένα χρυσαφί με μπορντώ. Υπέροχα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους