Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα από τα επακόλουθα του επαγγέλματος μου σαν γεροντολόγος, είναι ότι βλέπω άτομα πού έχουν χάσει τον σύντροφο τους λόγω ηλικίας.

Και αυτό γίνεται πιο συχνά σε σύγκριση με ένα γιατρό άλλης ειδικότητας.

Πολλές φορές έρχομαι αντιμέτωπος με άτομα που έχουν την λεγόμενη ‘Διαταραχή Παρατεταμένου Πένθους’ (Prolonged Grief Disorder). Αυτό περιγράφει το πένθος που παραμένει εξαιρετικά έντονο, αμείωτο και εξουθενωτικό, πολύ καιρό μετά την απώλεια.

Η διάγνωση γίνεται όταν το άτομο παρουσιάζει τουλάχιστον τρία από τα ακόλουθα συμπτώματα, σχεδόν καθημερινά: * Αίσθηση ότι ένα κομμάτι του εαυτού του πέθανε μαζί με το πρόσωπο αυτό. * Δυσκολία στο να αποδεχτεί ή να πιστέψει πραγματικά ότι το πρόσωπο αυτό δεν υπάρχει πια. * Ενεργή αποφυγή καταστάσεων, τόπων ή αντικειμένων που θυμίζουν τον θάνατο του προσώπου. * Επίμονη και συντριπτική θλίψη, πικρία ή θυμός σχετικά με τον θάνατο. * Μεγάλη δυσκολία στην αλληλεπίδραση με φίλους, στην ενασχόληση με παλιά χόμπι ή στον σχεδιασμό του μέλλοντος. * Συναισθηματική αναισθησία. * Έντονη μοναξιά. * Η αίσθηση ότι η ζωή είναι κενή, δεν έχει σκοπό ή είναι εντελώς χωρίς νόημα.

Το πένθος στην τρίτη ηλικία συχνά παραβλέπεται, καθώς πολλοί θεωρούν την απώλεια "φυσικό επακόλουθο" των γηρατειών.

Όμως, η Διαταραχή Παρατεταμένου Πένθους δεν είναι απλώς "θλίψη". Eίναι ένας βαθύς, καθηλωτικός πόνος που χρειάζεται εξειδικευμένη φροντίδα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους