Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το 1996, στις Φιλιππίνες, ένας 26χρονος Ιησουίτης δόκιμος, ο Ρίτσι Φερνάντο, έχασε τη ζωή του για να προστατεύσει τους μαθητές του στην Καμπότζη από μια χειροβομβίδα.

Ο αδελφός Ρίτσαρντ Φερνάντο, S.J., όπως ήταν το πλήρες όνομά του, είχε φτάσει στην Καμπότζη μόλις έναν χρόνο νωρίτερα, το 1995.

Υπηρετούσε σε μια ιησουιτική αποστολή που φρόντιζε ανθρώπους σακατεμένους από την πολιομυελίτιδα, από νάρκες και από άλλα ατυχήματα.

Όπως λένε οι Ιησουίτες της Ασίας-Ειρηνικού, ο Ρίτσι κέρδισε αμέσως την εμπιστοσύνη των παιδιών.

Έμαθε τη γλώσσα τους και καθόταν με τις ώρες να ακούει τις ιστορίες του πόνου τους.

Ανάμεσά τους ήταν και ο Σαρόμ.

Ένα ορφανό παιδί που στα 16 του έγινε στρατιώτης και έχασε το πόδι του από νάρκη.

Η συμπεριφορά του ήταν δύσκολη και πολλοί στην αποστολή δεν τον άντεχαν. Ο Ρίτσι όμως έγραφε στους φίλους του ότι ο Σαρόμ είχε πάντα μια θέση στην καρδιά του.

Στις 17 Οκτωβρίου 1996, ο Σαρόμ πήγε στο σχολείο για μια συνάντηση με τη διεύθυνση.

Είχε τελειώσει, αλλά ζητούσε να μείνει.

Το σχολείο αρνήθηκε, γιατί τον θεωρούσε ταραχοποιό.

Τότε θόλωσε.

Έβγαλε από την τσάντα του μια χειροβομβίδα και όρμησε προς μια τάξη γεμάτη παιδιά.

Τα παράθυρα είχαν κάγκελα.

Τα παιδιά ήταν παγιδευμένα, χωρίς διαφυγή. Ο Ρίτσι όρμησε πίσω του και τον αγκάλιασε σφιχτά για να μην την πετάξει. «Άσε με, δάσκαλε, δεν θέλω να σκοτώσω εσένα», τον ικέτευε ο Σαρόμ.

Η χειροβομβίδα όμως του έφυγε από τα χέρια, έπεσε πίσω τους και εξερράγη. Ο Ρίτσι έπεσε με το σώμα του πάνω στον Σαρόμ και τον σκέπασε.

Με αυτόν τον τρόπο έσωσε τον Σαρόμ και όλα τα παιδιά από την έκρηξη, αλλά ο ίδιος σκοτώθηκε.

Τέσσερις μέρες πριν, είχε γράψει στον φίλο και αδελφό του Ιησουίτη, τον Τοτέτ Μπανάιναλ: «Ξέρω πού είναι η καρδιά μου.

Είναι μαζί με τον Ιησού Χριστό, που έδωσε τα πάντα για τους φτωχούς, τους αρρώστους, τα ορφανά... Είμαι σίγουρος ότι ο Θεός δεν ξεχνά ποτέ τον λαό Του, τους ανάπηρους αδελφούς και αδελφές μας.

Και χαίρομαι που ο Θεός με χρησιμοποιεί για να το μάθουν.

Είμαι βέβαιος, αυτή είναι η κλήση μου». Κάποτε, σε ένα ημερολόγιο πνευματικών ασκήσεων, είχε γράψει για τον θάνατο: «Όταν πεθάνω, δεν θέλω οι άνθρωποι να θυμούνται πόσο σπουδαίος, δυνατός ή ταλαντούχος ήμουν.

Θέλω να θυμούνται ότι υπηρέτησα και είπα την αλήθεια, ότι στάθηκα στο σωστό, ότι ήμουν ειλικρινής σε κάθε μου έργο. Με λίγα λόγια, ότι αγάπησα και ακολούθησα τον Χριστό».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους