Vasilis Bouloukos Ομιλία στο Συνέδριο METAGORA – Αθήνα, 24–25 Οκτωβρίου 2026 Φίλες και φίλοι, αγαπητοί συναγωνιστές, Είμαι ο Βασίλης Μπουλούκος, γιατρός από τη Θεσσαλονίκη. Γραμματέας ΣΕ Ν...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω λίγο αυτοαναφορικά.

Πολιτικά προσδιορίζομαι ως αριστερός.

Και δεν αισθάνθηκα ποτέ την ανάγκη να απολογηθώ γι’ αυτό.

Ίσως λοιπόν κάποιος αναρωτηθεί: Τι δουλειά έχει ένας αριστερός σε ένα κόμμα που αυτοπροσδιορίζεται ως Προοδευτικό Κέντρο; Η απάντησή μου είναι απλή.

Ο σύγχρονος αριστερός οφείλει να συνδυάζει δύο χαρακτηριστικά: τον ριζοσπαστισμό με τον ρεαλισμό. ***Γιατί ριζοσπαστισμός χωρίς ρεαλισμό είναι ουτοπία.

Και ρεαλισμός χωρίς ριζοσπαστισμό είναι συμβιβασμός.

Δεν θέλω ούτε μια Αριστερά που αρκείται να διαμαρτύρεται ούτε ένα Κέντρο που αρκείται να διαχειρίζεται.

Θέλω μια πολιτική δύναμη που να μπορεί να αλλάζει την κοινωνία.

Και για να την αλλάξει, πρέπει να μπορεί και να κυβερνήσει.

Εδώ δίνω συνήθως ένα παράδειγμα.

Το 2016, προς το τέλος της θητείας του, ο Μπαράκ Ομπάμα επισκέφθηκε την Ελλάδα, όπως έκανε και με άλλες χωρες Ισως στα πλαίσια της υστεροφημίας του. Το ΚΚΕ οργάνωσε διαδηλώσεις εναντίον της επίσκεψής του.

Με λίγους μήνες διαφορά , ο ίδιος Ομπάμα επισκέφθηκε την κομμουνιστική Κούβα, όπου τον υποδέχθηκε επισήμως ο Ραούλ Κάστρο. Στην Ελλάδα, ένα κομμουνιστικό κόμμα διαδήλωνε εναντίον του Αμερικανού προέδρου. Στην Κούβα, μια κομμουνιστική κυβέρνηση συνομιλούσε μαζί του.

Ποιος ήταν περισσότερο αριστερός; Εκείνος που διαδήλωνε ή εκείνος που διαπραγματευόταν; ***Η διαμαρτυρία έχει το δικαίωμα να λέει μόνο “όχι”. Η διακυβέρνηση έχει την υποχρέωση να απαντά και στο “πώς”. ***Και αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στην ιδεολογική καθαρότητα και την πολιτική αποτελεσματικότητα.

Αγαπητοί φίλοι, Ο παραδοσιακός διαχωρισμός Αριστεράς και Δεξιάς εξακολουθεί να έχει σημασία, ιδιαίτερα στα ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης και αναδιανομής του πλούτου.

Σήμερα όμως υπάρχει και ένας άλλος διαχωρισμός στον οποίο οφείλουμε να τοποθετηθούμε: Πρόοδος ή συντήρηση.

Και αυτό δεν συμπίπτει πάντα με τα παραδοσιακά κομματικά σύνορα.

Ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών είναι αριστερή ή δεξιά πολιτική; Αν είναι αριστερή, γιατί τον καταψήφισαν βουλευτές της Αριστεράς; Και γιατί τον ψήφισαν βουλευτές της Δεξιάς; Ο διαχωρισμός Εκκλησίας και Κράτους είναι αριστερή ή δεξιά πολιτική; Στη Γαλλία θεσμοθετήθηκε το 1905! Κι εμείς, 120 χρόνια μετά, εξακολουθούμε να τον αντιμετωπίζουμε περίπου ως επαναστατική διεκδίκηση. ***Η πρόοδος δεν είναι κομματική ταυτότητα.

Είναι πολιτική πράξη. ***Γι’ αυτό το σύγχρονο Προοδευτικό Κέντρο οφείλει να υπερβαίνει δογματισμούς και τεχνητές πολώσεις.

Θυμηθείτε τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Πολεμήθηκε και από τη Δεξιά και από την Αριστερά.

Και οι δύο απευθύνθηκαν στα παβλοφικά ιδεολογικά αντανακλαστικά των οπαδών τους.

Η μεν Δεξιά με τις εθνικιστικές κραυγές, η Ιστορία έχει ήδη απαντήσει Η δε Αριστερά επειδη την ήθελαν οι κακοί Αμερικανοί! Θα συμφωνήσω: χωρίς την υποστήριξή τους δύσκολα θα είχε προχωρήσει.

Αλλά αυτό την καθιστά κακή; Αν αύριο οι Αμερικανοί υποστηρίξουν μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού, επειδή εξυπηρετεί και τα συμφέροντά τους, εμείς θα πούμε όχι επειδή είναι Αμερικανοί; ***Μια συμφωνία δεν είναι καλή επειδή την υποστηρίζουν οι φίλοι μας ούτε κακή επειδή την υποστηρίζουν οι αντίπαλοί μας.

Κρίνεται από το περιεχόμενό της.

Και μιας και μιλάμε για δογματισμούς, ας έρθουμε σε μια κριτική που δεχόμαστε εμείς οι Δημοκράτες.

Μας κατηγορούν επειδή ενταχθήκαμε στους Ευρωπαίους Δημοκράτες. “Μα αυτοί δεν είναι αριστεροί! Είναι κεντρώοι, είναι συντηρητικοί!” Και λοιπόν; ***Από πότε η συμμετοχή σε έναν ευρύτερο πολιτικό σχηματισμό σημαίνει ότι συμφωνείς με όλους και σε όλα; Οι αριστεροί της Σουηδίας, που υποστήριξαν την ένταξη στο ΝΑΤΟ, συμφωνούσαν με τους αριστερούς της Ελλάδας που ήταν αντίθετοι; Έπαψαν γι’ αυτό να είναι αριστεροί; Και θέλω να ρωτήσω κάτι ακόμη τους αριστερούς της χώρας μας.

Πολλοί υποστηρίζουν τον Μπέρνι Σάντερς στις ΗΠΑ και πανηγύρισαν για την εκλογή του Ζόραν Μαμντάνι στη δημαρχία της Νέας Υόρκης.

Πολύ καλά έκαναν! Αλλά αν ο Σάντερς δεν είχε συμμετάσχει στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών, θα μπορούσε να διεκδικήσει με τις ίδιες αξιώσεις το προεδρικό χρίσμα; Και αν ο Μαμντάνι δεν είχε κερδίσει το χρίσμα των Δημοκρατικών, θα είχε την ίδια δυνατότητα να εκλεγεί δήμαρχος; ***Ο Σάντερς και ο Μαμντάνι δεν εγκατέλειψαν τις ιδέες τους. ***Αξιοποίησαν τη συμμετοχή τους για να διεκδικήσουν και να αλλάξουν πολιτικές.

Και εδώ θέλω να διατυπώσω μια προσωπική μου πολιτική πεποίθηση: ***Κάθε πολιτική πράξη μετριέται όχι από την ιδεολογική της αφετηρία, αλλά από το πολιτικό αποτέλεσμα που παράγει.

Ένα συγκεκριμένο παράδειγμα είναι η προσπάθεια να αναδειχθεί το ζήτημα των Τεμπών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αξιοποιώντας τη συνεργασία μας με τους Ευρωπαίους Δημοκράτες, παρότι δεν διαθέταμε δικό μας ευρωβουλευτή. Αυτό είναι το νόημα της πολιτικής συνεργασίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους