Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα απογεύματα της Κυριακής είναι το χειρότερο κομμάτι της εβδομάδας. Τουλάχιστον για εμένα.

Είναι το ακρωτηριασμένο κομμάτι του Σαββατοκύριακου, η γκρίζα ζώνη ανάμεσα στην ξεκούραση που δεν ήταν αρκετή, στις προσδοκίες που δεν εκπληρώθηκαν και στα άγχη, στις πιέσεις, στη «βία» της επερχόμενης εβδομάδας.

Είναι η στιγμή που αρχίζει να θολώνει το μυαλό από τη γεύση της Δευτέρας.

Πικρίζει το στόμα.

Πικρίζουν οι σκέψεις.

Οι πρώτες φάπες μέχρι την οριστική παράδοση όταν -μας- χτυπάει ξανά το ξυπνητήρι σαν αφέτης που πυροβολεί στον αέρα για να ξεκινήσει έναν ακόμα γύρο επιβίωσης στην άγρια αρένα.

Δεν είναι τυχαίο που κι ο ποιητής έλεγε «Κι ο Χάρος να ‘ρχονταν μια Κυριακή το βράδυ». Είναι το τελευταίο όριο αντοχής.

Ένας λόγος που ασχολούνται οι άνθρωποι με το ποδόσφαιρο τόσο πολύ, που εθίζονται με αυτό, τουλάχιστον στα μέρη μας, είναι γιατί κορυφώνεται στο πιο δύσκολο κομμάτι του διημέρου.

Τα γκολ, τα οφσάιντ, τα πέναλτι οι βαθμολογίες, η γκρίνια, το πικάρισμα, ο ενθουσιασμός γίνονται το τελευταίο οχυρό άμυνας μπροστά στο αναπόφευκτο.

Όταν αυτή συνθήκη μάλιστα συνδέεται με αυτή τη βροχή, που σε καραβοτσακίζει, και την άγρια σκοτεινιά της πρώτης μέρας του θανάτου της Φύσης, του Χειμώνα, τα πράγματα γίνονται πολύ πιο δύσκολα. «Τα φάρμακά σου φέρε, Τέχνη της Ποιήσεως, που κάμνουνε — για λίγο — να μη νιώθεται η πληγή» Για εμένα σήμερα είναι ο Βασίλης.

Αφήνει λίγο την αναγκαστική -κι ελπίζω από τα βάθη της ψυχής μου προσωρινή- σιωπή του και φέρνει 2 τραγούδια στο σαλόνι μου.

Στήνει κανονικά σκηνή μπροστά από τη βιβλιοθήκη, φέρνει μουσικούς, νομίζω ότι στην κιθάρα ακούω ξανά τον Χριστόφορο Κροκίδη, φέρνει χαμηλωμένα φώτα, φέρνει λίγο φτηνό αλκοόλ σε πλαστικό ποτήρι.

Το ένα είναι μια προσευχή που έλεγα στον ουρανό όταν ήμουν έφηβος.

Όταν έκοψα τις επαφές μου με τη Μεταφυσική, μόνο η Τέχνη μπορούσε να μου προκαλεί πια αυτό το δέος που έχει να ανάγκη να φάει ο άνθρωπος για να δικαιολογεί το χάος της Ύπαρξης τους.

Μάλιστα πρόσφατα έμαθα και ποιο είναι το αντικείμενο του τραγουδιού, ποια το ενέπνευσε.

Ήταν πολύ συγκινητικό.

Προφανώς δεν είχαμε το ίδιο με τον Οδυσσέα Ιωάννου όταν το σιγοτραγουδούσα στα 15. Είχαμε τον ίδιο τρόπο, όμως.

Παράπονα στη Λίνα, λοιπόν το πρώτο.

Δεν έχω γνωρίσει και δεν έχω ερωτευτεί ποτέ Λίνα.

Μόνο τη Μενδώνη ξέρω (για τέτοια ξενέρα μιλάμε). Αλλά 2 από τα πιο ωραία τραγούδια στην ιστορία του ελληνικού ροκ έχουν γραφτεί για πάρτη τους.

Το άλλο του Νικόλα.

Πες μου ένα ψέμα ν’ αποκοιμηθώ.

Ας πούμε, λοιπόν, η Λίνα είναι μια φανταστική μυθολογική μούσα που ζει κάπου εκεί ψηλά κι αντέχει και συγχωρεί τις δύσκολες στιγμές των αντρών, τα κουραστικά, ναρκισσιστικά παράπονά τους.

Το άλλο είναι της ύστερης περιόδου του, της πιο χλιαρής.

Η μουσική είναι του Ρουσσέτου Δημητρόγλου (των 15 50) και οι στίχοι του Γιώργου Κλεφτογιώργου.

Αγαπώ πολύ το ρυθμό αυτού του τραγουδιού, στιχουργικά και μουσικά και κυρίως φωνητικά, αύτη τη σταδιακή μετάλλαξη της κυριακάτικης μελαγχολίας σε ένα υπαρξιακό τάντρουμ.

Σα να σπάνε έπιπλα, πιάτα και ποτήρια.

Μέσα μας.

Κι ίσως και κάτι ακόμα λ: Πως αυτό που τελικά κάνει πιο αβάσταχτα τα απογεύματα της Κυριακής, τα κάνει πιο τρομακτικά, είναι όταν μέσα στο σπίτι στάζει σαν υγρασία η μοναξιά, ακόμα χειρότερα αν υπάρχει κάποιος να σου λείπει ή έστω μια προηγούμενη εκδοχή του εαυτού σου. Υπάρχει τρόπος οριστικής απόδρασης από τις Κυριακές απόγευμα;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους