Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ξέρετε τι έχω καταλάβει τελικά; Ότι πολλές φορές ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει στα όριά του χωρίς καν να το καταλάβει.

Και το πιο τρομακτικό είναι ότι αυτό μπορεί να συμβεί ακόμα κι όταν εξωτερικά όλα στη ζωή του φαίνονται μια χαρά.

Πάντα πίστευα ότι είμαι ένας πολύ δυνατός άνθρωπος.

Από μικρή έμαθα να παλεύω, να δουλεύω, να προσαρμόζομαι στις δυσκολίες και να μη σταματάω μπροστά σε τίποτα.

Δεν ήμουν ποτέ από τους ανθρώπους που τα παρατάνε εύκολα.

Ίσα ίσα, όσο πιο δύσκολα γίνονταν τα πράγματα, τόσο περισσότερο πείσμωνα.

Μέχρι που κατάλαβα ότι υπάρχουν καταστάσεις που δεν αντιμετωπίζονται μόνο με πείσμα και θέληση.

Και αυτό για εμένα ήταν ένα τεράστιο μάθημα.

Γιατί μεγαλώνουμε πιστεύοντας ότι πρέπει να είμαστε συνεχώς δυνατοί.

Ότι πρέπει να αντέχουμε τα πάντα, να μη διαμαρτυρόμαστε, να είμαστε ευγνώμονες για όσα έχουμε και να συνεχίζουμε.

Αλλά ποιος μας είπε ότι επειδή έχουμε μια όμορφη ζωή δεν δικαιούμαστε να δυσκολευόμαστε; Ποιος αποφάσισε ότι η ψυχική εξάντληση χρειάζεται πάντα έναν προφανή λόγο για να είναι πραγματική; Και γιατί έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε την κούραση του μυαλού σαν κάτι που μπορούμε απλώς να ξεπεράσουμε με λίγη θετική σκέψη; Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο είναι πόσοι άνθρωποι μπορεί να περνούν κάτι αντίστοιχο και να μη μιλάνε ποτέ γι' αυτό.

Να συνεχίζουν κανονικά τις υποχρεώσεις τους, να πηγαίνουν στις δουλειές τους, να φροντίζουν τις οικογένειές τους και κανένας γύρω τους να μην αντιλαμβάνεται τι πραγματικά συμβαίνει.

Γιατί δεν φαίνονται όλα τα προβλήματα στο πρόσωπό μας.

Και δεν σημαίνει ότι κάποιος που χαμογελάει, βγαίνει φωτογραφίες ή ανεβάζει χαρούμενα βίντεο είναι απαραίτητα καλά κάθε στιγμή της ζωής του.

Ειδικά στα social media, όπου βλέπουμε μερικά λεπτά από την καθημερινότητα ενός ανθρώπου και νομίζουμε ότι γνωρίζουμε ολόκληρη τη ζωή του.

Και κάτι ακόμα που σκέφτομαι πολύ συχνά είναι πόσο διαφορετικά βιώνουμε όλοι τις ίδιες συνθήκες.

Εκεί που ένας άνθρωπος βρίσκει ηρεμία, κάποιος άλλος μπορεί να δυσκολεύεται αφάνταστα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο ένας έχει δίκιο και ο άλλος άδικο.

Γι' αυτό και δεν θα μπορούσα ποτέ να πω ότι η ζωή σε μια βόρεια χώρα είναι κακή για όλους.

Υπάρχουν άνθρωποι που λατρεύουν τον χειμώνα, το χιόνι, την ησυχία, τις μικρές μέρες.

Και πολύ καλά κάνουν! Απλώς δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

Ούτε παραμένουμε ίδιοι σε κάθε περίοδο της ζωής μας.

Και ξέρετε τι άλλο συνειδητοποίησα; Ότι μερικές φορές φοβόμαστε να παραδεχτούμε πως κάτι που κάποτε μας ταίριαζε, πλέον δεν μας κάνει καλό.

Επειδή έχουμε επενδύσει χρόνια σε αυτό.

Επειδή έχουμε κουραστεί να το χτίσουμε.

Επειδή φοβόμαστε τι θα πουν οι άλλοι αν αποφασίσουμε να αλλάξουμε πορεία.

Όμως η ζωή δεν είναι ένας διαγωνισμός αντοχής.

Δεν παίρνουμε κάποιο βραβείο επειδή υπομένουμε για πάντα μια κατάσταση που μας δυσκολεύει.

Και δεν είναι αποτυχία να επανεξετάζεις τις ανάγκες σου, να ζητάς βοήθεια ή να αποφασίζεις ότι θέλεις κάτι διαφορετικό για το μέλλον σου.

Φυσικά, δεν λύνονται όλα με μια μετακόμιση, ούτε κάθε δύσκολη ψυχολογική περίοδος οφείλεται στο περιβάλλον μας.

Η ψυχική και η σωματική υγεία χρειάζονται φροντίδα, και πολλές φορές τη βοήθεια ειδικών.

Αλλά θεωρώ εξίσου σημαντικό να ακούμε τον εαυτό μας και να μην υποτιμάμε αυτά που αισθανόμαστε.

Σήμερα βλέπω πολλά πράγματα διαφορετικά.

Εκτιμώ περισσότερο τις απλές στιγμές, την ηρεμία, το να μπορώ να απολαμβάνω μια συνηθισμένη ημέρα χωρίς να αισθάνομαι ότι πρέπει διαρκώς να αποδείξω κάτι.

Και πάνω απ' όλα, έμαθα να μη θεωρώ δεδομένο το να είμαι καλά.

Γιατί τελικά η μεγαλύτερη πολυτέλεια στη ζωή δεν είναι να τα έχεις όλα.

Είναι να μπορείς να απολαμβάνεις αυτά που έχεις.** Και αν κάτι θέλω να κρατήσω από όλη αυτή την εμπειρία, είναι ότι πρέπει να δείχνουμε περισσότερη κατανόηση στους ανθρώπους.

Δεν γνωρίζουμε τι κουβαλάει ο καθένας μέσα του, ούτε πόση προσπάθεια μπορεί να χρειάζεται για να κάνει πράγματα που σε εμάς φαίνονται αυτονόητα.

Να είμαστε λίγο πιο επιεικείς με τους άλλους. Και κυρίως με τον ίδιο μας τον εαυτό. ❤️ #φυπ #μπεςφοργιου #ηζωηστηννορβηγια

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους