Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μπορεί να θυμάσαι ένα πρόσωπο που δεν συνάντησες ποτέ; Κοιτάζοντας την προτομή της Νεφερτίτης, ύστερα από τριάντα τρεις αιώνες, η αίσθηση της οικειότητας είναι σχεδόν παράλογη.

Αναγνωρίζεις την κομψή γραμμή του λαιμού, τα χείλη που μοιάζουν έτοιμα να μιλήσουν, την ανεπαίσθητη, αριστοκρατική απόσταση ενός ανθρώπου που έχει συνηθίσει να τον κοιτάζουν.

Κι έπειτα, το βλέμμα σου σκοντάφτει στο αριστερό της μάτι.

Ένα κενό, που σε αναγκάζει να πλησιάσεις.

Ποια ήταν, όμως, η γυναίκα πίσω από το τέλειο, χρωματιστό επίχρισμα; Η Νεφερτίτη έζησε τον 14ο αιώνα π.Χ. ως η Μεγάλη Βασιλική Σύζυγος του Αμενχοτέπ Δ΄, του φαραώ που πέρασε στην ιστορία ως Ακενατόν.

Βρέθηκε στον πυρήνα της μεγαλύτερης θρησκευτικής ανατροπής της αρχαίας Αιγύπτου, όταν ο σύζυγός της επέβαλε τον Ατόν, τον ηλιακό δίσκο, ως τον μοναδικό θεό της επίσημης λατρείας.

Στη νέα, ουτοπική πρωτεύουσα της Ακετατόν (τη σημερινή Αμάρνα), η Νεφερτίτη δεν ήταν απλώς μια διακοσμητική σύζυγος.

Ανυψώθηκε σε προνομιακό, σχεδόν ισότιμο μεσολαβητή ανάμεσα στους ανθρώπους και το θείο, αποτελώντας τον απολύτως απαραίτητο θηλυκό πόλο στη νέα θεολογία της εξουσίας.

Απέκτησε έξι κόρες, και η τέχνη της περιόδου της Αμάρνας μάς κληροδότησε κάτι πρωτοφανές: σκηνές μιας βασιλικής οικογένειας με ασυνήθιστα τρυφερές, οικείες χειρονομίες.

Φυσικά, αυτές οι παραστάσεις ήταν πρώτα απ' όλα εξαιρετικά υπολογισμένη ιδεολογική προπαγάνδα, όχι αυθόρμητα οικιακά στιγμιότυπα.

Το τέλος της ζωής της αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα αρχαιολογικά αινίγματα.

Για δεκαετίες, οι ερευνητές πίστευαν ότι πέθανε ή έπεσε σε δυσμένεια σχετικά νωρίς.

Μέχρι που, το 2012, αποκρυπτογραφήθηκε πλήρως μια επιγραφή στο λατομείο του Dayr Abu Hinnis, η οποία τη μνημονεύει ρητά ως Μεγάλη Βασιλική Σύζυγο στο 16ο έτος της βασιλείας του Ακενατόν, λίγο πριν από τον θάνατό του.

Ορισμένοι αιγυπτιολόγοι θεωρούν πλέον εξαιρετικά πιθανό να ανέβηκε και η ίδια στον θρόνο, κυβερνώντας ως η μυστηριώδης φαραώ «Νεφερνεφερουατόν». Ας επιστρέψουμε όμως σε εκείνη την υπέροχη προτομή.

Ανακαλύφθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1912 στο εργαστήριο του αρχιγλύπτη Θούτμωση, στην Αμάρνα.

Όταν η γερμανική ανασκαφική ομάδα του Λούντβιχ Μπόρχαρντ την ανέσυρε από την άμμο και διαπίστωσε ότι έλειπε το ένθετο αριστερό μάτι, άρχισε μια αγωνιώδης αναζήτηση.

Έψαξαν με τα χέρια στα χαλάσματα, κοσκίνισαν ξανά τα χώματα που είχαν ήδη απομακρύνει, βρήκαν σπασμένα θραύσματα από τα αυτιά της.

Το μάτι δεν βρέθηκε ποτέ. Ο Μπόρχαρντ υποστήριξε αργότερα πως το μάτι δεν χάθηκε, αλλά δεν τοποθετήθηκε ποτέ.

Η προτομή, κατασκευασμένη από πυρήνα ασβεστόλιθου και επενδυμένη με αλλεπάλληλα στρώματα κονιάματος, λειτουργούσε πιθανότατα ως τρισδιάστατο μοντέλο εργασίας για τους μαθητευόμενους στο εργαστήριο του γλύπτη.

Το ζήτημα, ωστόσο, παραμένει ανοιχτό.

Πάντως, το δεξί της μάτι, φτιαγμένο από μαύρο κερί μέλισσας και καλυμμένο με έναν λεπτό, εξαιρετικά στιλβωμένο κρύσταλλο (χαλαζία), ήταν υπεραρκετό για να της χαρίσει την ψευδαίσθηση της ζωντανής παρουσίας.

Όσο την κοιτάζω, τόσο σκέφτομαι πώς η ομορφιά της καταβρόχθισε την πραγματική της υπόσταση.

Τη θαυμάζουμε, τη φωτογραφίζουμε και την αναπαράγουμε παντού, εγκλωβίζοντάς την στην εικόνα μιας απλώς «ωραίας γυναίκας». Κι όμως, υπήρξε κορυφαία μορφή εξουσίας, μητέρα, και στρατηγικός πυλώνας ενός κόσμου που επιχειρούσε να αλλάξει ακόμη και τους θεούς του.

Για τη φωνή της, τους φόβους ή τις επιθυμίες της, η Ιστορία σιωπά.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο αμείλικτο παράδοξο της Νεφερτίτης. Η τέχνη καταφέρνει να μας φέρει τόσο κοντά σε έναν άνθρωπο, αφήνοντάς τον ταυτόχρονα ερμητικά απρόσιτο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους