Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το τελευταίο διάστημα δέχομαι προσωπικά μηνύματα και σχόλια που, για να τα χαρακτηρίσω επιεικώς, είναι ακραία.

Τους ενοχλεί η αλήθεια.

Τους ενοχλεί που λέω τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη, χωρίς να χαϊδεύω αυτιά και χωρίς να υπολογίζω ποιον μπορεί να δυσαρεστήσω.

Πίσω από κλειδωμένα προφίλ, άνθρωποι που δεν μπορώ καν να γνωρίζω ποιοι πραγματικά είναι, εκτοξεύουν προσβολές, χαρακτηρισμούς και ειρωνείες.

Σε αρκετούς απαντώ.

Άλλους τους απαξιώ, γιατί καταλαβαίνω ότι πρόκειται για τα γνωστά «τρολάκια». Και ναι, έχουμε και εδώ στην Πιερία τέτοια φαινόμενα! Μάλιστα, ένας από αυτούς μου είχε πει ξεκάθαρα ότι αυτή είναι η «δουλειά» του.

Υπάρχουν και τα σχετικά screenshots.

Σήμερα, φυσικά, με έχει μπλοκάρει παντού.

Το πιο τραγελαφικό; Όταν συναντηθήκαμε τυχαία έξω από το ανθοπωλείο ενός φίλου μου στην Κατερίνη, του είπα να φύγει από μπροστά μου, γιατί δεν ήθελα να δημιουργηθεί φασαρία έξω από το μαγαζί του φίλου μου.

Με κοίταξε και μου απάντησε:«Μεγάλη Παρασκευή σήμερα. Ο Θεός θέλει αγάπη και συγχώρεση». Προφανώς ήθελε να δείξει ανωτερότητα.

Μόλις όμως πέρασε η Ανάσταση, συνέχισε την ίδια συμπεριφορά.

Τελικά, για ορισμένους η αγάπη και η συγχώρεση κρατούν μόνο όσο διαρκεί η Μεγάλη Παρασκευή.

Μετά επιστρέφουν στις παλιές τους συνήθειες.

Κάποιος άλλος με αποκάλεσε «κομματόσκυλο». Σε εμένα βρήκε να το πει! Σε έναν άνθρωπο που σήμερα ντρέπεται να παραδεχτεί ότι μέχρι το 2019 ψήφιζε αυτούς στους οποίους καταλογίζει τεράστιες ευθύνες για όσα συνέβησαν.

Σε έναν άνθρωπο που έχασε τη γυναίκα του στα Τέμπη, που βρέθηκε ο ίδιος αντιμέτωπος με τον θάνατο και που εκείνο το καταραμένο βράδυ το παιδί του θα μπορούσε να είχε μείνει ορφανό και από τους δύο γονείς.

Και έχουν το θράσος να μου μιλούν για κόμματα; Ποιο κόμμα μπορεί να μου επιστρέψει τη γυναίκα μου; Ποια παράταξη μπορεί να δώσει πίσω στο παιδί μου τη μητέρα του; Χθες διάβαζα το βιβλίο «Τέμπη: Κατηγορώ» του κυρίου Λουκά Αποστολίδη. 1.335 ημέρες έχουν περάσει.Και ακόμη μαθαίνουμε.

Ακόμη έρχονται στο φως στοιχεία για εκείνο το έγκλημα.

Ακόμη αναζητούμε απαντήσεις για όσα συνέβησαν και για όσα ακολούθησαν.

Εκείνη την ώρα χτύπησε το κινητό μου.

Ήταν ένας φίλος. «Γιατί τρως τόσο πόλεμο; Πόση υπομονή έχεις;» με ρώτησε.

Του απάντησα αυθόρμητα:«Ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται.

Δεν έχω να φοβηθώ απολύτως τίποτα». Όταν κλείσαμε το τηλέφωνο, έμεινα να σκέφτομαι όλα όσα έχω περάσει.

Ένα καταραμένο βράδυ βρέθηκα μέσα σε μια εμπόλεμη ζώνη.

Σε κλάσματα δευτερολέπτου έχασα το άλλο μου μισό.

Τη γυναίκα με την οποία είχαμε δημιουργήσει οικογένεια, είχαμε κάνει όνειρα και σχεδιάζαμε το μέλλον μας.

Βρέθηκα για μεγάλο χρονικό διάστημα στο νοσοκομείο, γνωρίζοντας ότι ένα παιδάκι μόλις δύο ετών περίμενε τον μπαμπά του να επιστρέψει.

Ακολούθησε χειρουργική επέμβαση, αποκατάσταση, πόνος.

Στερήθηκα για αρκετό καιρό την αγκαλιά του παιδιού μου, στην πιο τρυφερή ηλικία της ζωής του.

Και όμως, σηκώθηκα. Περπάτησα.

Ξεκίνησα να δουλεύω .Προσπάθησα να ξαναχτίσω κάτι που να μοιάζει με καθημερινότητα, πάνω στα συντρίμμια της ζωής μας.

Υπήρχαν βράδια που ο μικρός ζητούσε τη μαμά του.

Και εγώ έπρεπε να βρω τη δύναμη να του εξηγήσω το ανεξήγητο.

Να τον πάρω αγκαλιά, ενώ μέσα μου ήμουν χίλια κομμάτια.

Το επόμενο πρωί έπρεπε να σηκωθώ, να φορέσω τη μάσκα μου και να πάω στη δουλειά.

Να χαμογελάσω, να πω καλημέρα, να προσπαθήσω να λειτουργήσω φυσιολογικά.

Ενώ τίποτα στη ζωή μας δεν ήταν πια φυσιολογικό.

Κάποια στιγμή βρήκα και ένα σημείωμα στο αυτοκίνητό μου.

Μία μόνο λέξη:«ΠΡΟΣΕΧΕ». Δεν πτοήθηκα.

Δεν φοβήθηκα.

Και έρχονται σήμερα κάποιοι, κρυμμένοι πίσω από μια οθόνη, και πιστεύουν ότι με προσβολές, ειρωνείες και χαρακτηρισμούς θα με κάνουν να σωπάσω.

Δεν έχουν καταλάβει με ποιον άνθρωπο έχουν να κάνουν.

Δεν το λέω από αλαζονεία.

Το λέω γιατί ο μεγαλύτερος φόβος μου έγινε πραγματικότητα εκείνο το βράδυ.

Έχασα τον άνθρωπό μου.

Είδα τη ζωή μας να γκρεμίζεται και αναγκάστηκα να μάθω να ζω με μια απουσία που δεν πρόκειται να συνηθίσω ποτέ.

Και μέσα σε όλα αυτά, έχω ένα παιδί να μεγαλώσω.

Ένα παιδί που δικαιούται να γνωρίζει την αλήθεια, να είναι περήφανο για τη μητέρα του και να ξέρει ότι ο πατέρας του δεν έσκυψε το κεφάλι.

Γι’ αυτό να ξεκαθαρίσουμε κάτι.

Δεν πρόκειται να αφήσω ούτε καρφίτσα να πέσει κάτω.

Θα συνεχίσω να μιλώ, να αναδεικνύω στοιχεία, να θέτω ερωτήματα και να απαιτώ απαντήσεις.

Θα απαντώ σε όσους επιχειρούν να διαστρεβλώσουν τα λόγια μου και να μετατρέψουν τον αγώνα μας για δικαιοσύνη σε κομματική αντιπαράθεση.

Δεν με ενδιαφέρει να γίνω αρεστός.

Δεν ζητώ την αποδοχή κανενός.

Γιατί, πέρα από το να μεγαλώσω το παιδί μου σωστά, όπως θα ήθελε η μαμά του, αυτός είναι ο σημαντικότερος αγώνας της ζωής μου.

Τα όνειρά μας γκρεμίστηκαν εκείνο το βράδυ.

Το μέλλον που σχεδιάζαμε δεν υπάρχει πια.

Και κάθε μέρα καλούμαι να σταθώ όρθιος απέναντι σε μια πραγματικότητα που δεν επέλεξα.

Αλλά τη φωνή μου δεν θα την παραδώσω σε κανέναν.

Και προς όλους εκείνους που νομίζουν ότι μπορούν να με κουράσουν, να με εκφοβίσουν ή να με λυγίσουν, έχω να πω μόνο αυτό: Εσείς γράφετε σχόλια πίσω από μια οθόνη.

Εγώ κάθε βράδυ κλείνω την πόρτα ενός σπιτιού από το οποίο λείπει για πάντα ένας άνθρωπος.

Και κάθε πρωί σηκώνομαι για ένα παιδί που μεγαλώνει χωρίς τη μαμά του.

Αυτή είναι η διαφορά μας.

Μην μπερδεύετε την υπομονή μου με αδυναμία και τη σιωπή μου με φόβο. Ο ΒΡΕΓΜΕΝΟΣ ΤΗ ΒΡΟΧΗ ΔΕΝ ΤΗ ΦΟΒΑΤΑΙ. ΚΙ ΕΓΩ ΕΧΩ ΗΔΗ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ….

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους