Original Post

Πλήρες Κείμενο:

O Νικόλας (Νίκος) Αλεφαντινός αποτελεί μια εμβληματική και ιδιαίτερα σεβαστή μορφή του κρητικού μουσικού στερεώματος.

Γεννημένος στον Άγιο Μάμα Μυλοποτάμου Ρεθύμνης – μια περιοχή με τεράστια παράδοση στη λύρα και στους οξυδερκείς οργανοπαίκτες – προέρχεται από οικογένεια με βαθιές ρίζες στην παράδοση. ​Από μικρή ηλικία μυήθηκε στα μυστικά της κρητικής μουσικής παράδοσης. ​Ο Νίκος Αλεφαντινός διακρίθηκε κυρίως ως δεξιοτέχνης του κρητικού λαγούτου, τραγουδιστής, αλλά και ως λυράρης περισσότερο δισκογραφικά.

Η καλλιτεχνική του πορεία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον αδελφό του, Μιχάλη (ο οποίος παίζει λύρα). Μαζί έχουν οργώσει την Κρήτη, την υπόλοιπη Ελλάδα, αλλά και την ομογένεια σε ολόκληρο τον κόσμο (ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία, Ευρώπη), προσφέροντας αυθεντικά κρητικά γλέντια και συμμετέχοντας σε κορυφαίες πολιτιστικές εκδηλώσεις. ​Έχει πλούσια δισκογραφική κληρονομιά μέσα από συνεργασίες σε ιστορικούς δίσκους και ζωντανές ηχογραφήσεις (όπως τα «Πρώτο Βήμα», «Κρητικός Κύκλος», που θεωρούνται σημεία αναφοράς για τους μελετητές και τους φίλους της παραδοσιακής μουσικής. ​Η μεγαλύτερη και πιο καθοριστική καινοτομία του Νίκου Αλεφαντινού στο κρητικό μουσικό στερέωμα δεν αφορά μόνο τον τρόπο που παίζει λαούτο, αλλά κυρίως την συμβολή του στην κατασκευή και εξέλιξη του κρητικού λαγούτου (οργανοποιία). ​Ο Νίκος Αλεφαντινός εξελίχθηκε σε έναν κορυφαίο, ψαγμένο τεχνίτη και κατασκευαστή παραδοσιακών οργάνων.

Αποκορύφωμα της τέχνης του υπήρξε η δημιουργία λαούτων υψηλής ακουστικής και αισθητικής ποιότητας, τα οποία φέρουν την υπογραφή και το διακριτικό σήμα «ΝΙΚΑΛ» (από τα αρχικά του ονόματός του). ​Ως οργανοποιός που γνώριζε σε βάθος τις απαιτήσεις του οργάνου εκ των έσω (παίζοντας ο ίδιος δεξιοτεχνικά), κατάφερε να επέμβει στη δομή, στην αντοχή και στην ακουστική συμπεριφορά του λαούτου.

Η «σχολή» του Αλεφαντινού στο λαγούτο έδωσε έμφαση στην αρμονική ισορροπία μεταξύ μπάσων και πρίμων συχνοτήτων, επιτρέποντας στο λαγούτο να μην έχει απλώς συνοδευτικό ρόλο, αλλά να στέκεται ισάξια δίπλα στη λύρα με ξεχωριστή «φωνή» και καθαρότητα. ​Στο παίξιμό του, ο Νίκος Αλεφαντινός καθιέρωσε ένα στιβαρό, «αντρίκειο» και ταυτόχρονα βαθιά λυρικό ύφος στο λαγούτο, το οποίο έγινε σημείο αναφοράς για τις νεότερες γενιές μουσικών, δημιουργώντας μια ολόκληρη σχολή ερμηνείας στο κρητικό μουσικό στερέωμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους