Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πέντε χρόνια χωρίς τη Φώφη. Ένα ευχαριστώ που θα της χρωστάω πάντα.

Πέντε χρόνια μετά τον χαμό της Φώφης Γεννηματά, σκέφτομαι πόσο πολύτιμος ήταν ο συνδυασμός που χαρακτήριζε την παρουσία της: πολιτικό πείσμα και προσωπική ζεστασιά.

Είχε τη δύναμη να επιμένει, να υποστηρίζει καθαρά όσα πίστευε και να κρατά ανοιχτό τον δρόμο της συνεννόησης.

Ανέλαβε την ηγεσία της παράταξης του ΠΑΣΟΚ σε μια περίοδο που πολλά έπρεπε να ξαναχτιστούν.

Η σχέση με πολίτες που είχαν απομακρυνθεί.

Η συνεργασία ανθρώπων με διαφορετικές διαδρομές.

Η πεποίθηση ότι ο χώρος είχε ακόμη πράγματα να προσφέρει στη χώρα.

Σε αυτή την προσπάθεια αφιέρωσε δυνάμεις, χρόνο και μεγάλη προσωπική αντοχή.

Η συνέχεια της παράταξης οφείλει πολλά και στη δική της δουλειά.

Εκτιμούσα ιδιαίτερα την ευγένεια στον τρόπο της.

Τη δυνατότητά της να υποστηρίζει μια θέση και συγχρόνως να διατηρεί την επαφή με τον συνομιλητή της.

Αυτή η στάση έχει ξεχωριστή αξία στη δημόσια ζωή.

Επιτρέπει στους ανθρώπους να ακούσουν ο ένας τον άλλον, ακόμη και όταν οι διαφωνίες τους παραμένουν.

Η δική της περιπέτεια με την υγεία έδωσε ιδιαίτερο βάρος στον λόγο της για την πρόληψη, τη φροντίδα και τη στήριξη των ασθενών.

Μιλούσε για τις γυναίκες που αγωνίζονται με τον καρκίνο, για τις οικογένειες που δοκιμάζονται, για την ευθύνη της Πολιτείας να εξασφαλίζει ένα ισχυρό δημόσιο σύστημα υγείας.

Όποιος έχει περιμένει με αγωνία ένα αποτέλεσμα εξετάσεων, όποιος έχει σταθεί δίπλα σε έναν δικό του άνθρωπο, καταλαβαίνει πόσο ουσιαστικά είναι αυτά. Η Φώφη έφερνε αυτή την πραγματικότητα στον δημόσιο λόγο με το βάρος της προσωπικής της εμπειρίας.

Και μέσα στη δική της δοκιμασία, συνέχιζε να μιλά για τις ανάγκες των άλλων.

Για μένα, η ανάμνησή της συνδέεται και με μια στιγμή που άλλαξε τη ζωή μου.

Ένα τηλεφώνημά της.

Ο κόσμος με γνώριζε από τον καιρό.

Εκείνη μου πρότεινε να διεκδικήσω μια θέση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Πίστεψε ότι μπορούσα να προσφέρω και μέσα από αυτή τη διαδρομή.

Και πήρε η ίδια το τηλέφωνο για να μου το πει.

Αυτό το κρατάω μέσα μου με πολλή ευγνωμοσύνη. Η Φώφη ήταν ο άνθρωπος που με έβαλε στην πολιτική.

Η απόφασή της να απευθυνθεί σε μένα έγινε η αρχή ενός καινούργιου κεφαλαίου στη ζωή μου.

Με συγκινεί ακόμη η σκέψη ότι κάποιος μπορεί να δει σε σένα μια δυνατότητα που εσύ δεν είχες μέχρι τότε σκεφτεί να δοκιμάσεις.

Να σε καλέσει να βγεις από όσα γνωρίζεις, να εκτεθείς στην κρίση των συμπολιτών σου και να προσφέρεις από μια διαφορετική θέση.

Αυτό έκανε για μένα η Φώφη.

Και μέσα από εκείνη την πρόσκληση μου έδειξε πόση σημασία έχει να ανοίγει η πολιτική σε ανθρώπους με διαφορετικές εμπειρίες και διαδρομές.

Πέντε χρόνια μετά τον χαμό της, σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να μπορούσαμε να συζητήσουμε για όσα ακολούθησαν.

Να ακούσω τη γνώμη της.

Να της μιλήσω για τις δυσκολίες, για όσα προσπαθώ, για όσα μένουν ακόμη να γίνουν.

Την πίστη της στο πρόσωπό μου τη νιώθω ακόμη ως ευθύνη.

Θέλω να την τιμώ με τη δουλειά μου, με συνέπεια απέναντι στους πολίτες και με την προσπάθεια να φανώ χρήσιμος.

Σήμερα θα ήθελα να μπορούσα να της τηλεφωνήσω εγώ.

Να της πω απλά: «Φώφη, σ’ ευχαριστώ που πίστεψες σε μένα.

Και σ’ ευχαριστώ για το κουράγιο που έδινες στους άλλους, ακόμη κι όταν το χρειαζόσουν κι εσύ. Αυτό το τόσο δικό σου νοιάξιμο μας λείπει. Εσύ μας λείπεις».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους