Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σε αναμμένα κάρβουνα ο Κ.Μητσοτάκης μετά το φιάσκο στο Λιβυκόν .

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ #Γης Μαδιάμ, έχει γίνει η κυβέρνηση, εξαιτίας των τελευταίων εξελίξεων στο Λιβυκό ζήτημα, με την ψήφιση του ψευδεπίγραφου μνημονίου για την δήθεν οριοθέτηση της ΑΟΖ Λιβύης – Τουρκίας από το Κοινοβούλιο της Λιβύης, το οποίο ελέγχει ο «στρατηγικός σύμμαχος» της Ελλάδας, όπως τον έχει χαρακτηρίσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, «τοπάρχης» της Ανατολικής Λιβύης, «στρατάρχης», Χαλίφα Χάφταρ.

Ακρως ενδιαφέρουσα είναι και η πτυχή του Μεταναστευτικού, αφού από την αρχή του 2026 οι αφίξεις από την Ανατολική Λιβύη στην Κρήτη ξεπερνούν τις 19.000, με ιδιαίτερη έξαρση να καταγράφεται τις τελευταίες εβδομάδες.

Εχει εκδηλωθεί γκρίνια ακόμα και στη ΝΔ, που, προεκλογικά, βλέπει να καταρρέει το επικοινωνιακό αφήγημά της περί «αμυντικής θωράκισης» της χώρας και «θεαματικής αναβάθμισης του διεθνούς ρόλου» της Ελλάδας. Το Λιβυκό ήλθε ως … κερασάκι στην τούρτα των τεράστιων οικονομικών προβλημάτων του πληθυσμού και της κυβερνητικής διαφθοράς.

Ο προβληματισμός είναι έντονος, σε τέτοιο βαθμό που πλέον γίνεται λόγος ακόμα και για «αλλαγή εν πλω» του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η κυβέρνηση, μάλιστα, δέχτηκε και πάλι τα πυρά του πρώην πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή, κατά την ομιλία του στο Πολεμικό Μουσείο για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου (25 – 10 – 26), ο οποίος, μεταξύ άλλων, επισήμανε ότι οποιαδήποτε αποδοχή τουρκικής αδειοδότησης για το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ (GSI), θα δημιουργούσε προηγούμενο με ευρύτερες συνέπειες για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Την ίδια στιγμή, στοχοποιημένοι είναι τόσο ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, όσο και η μόνιμη (!) υπηρεσιακή υφυπουργός Εξωτερικών, Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, η οποία είναι η επικεφαλής των διαπραγματεύσεων με τη Λιβύη, για την οριοθέτηση της ΑΟΖ Ελλάδας – Λιβύης.

Ωστόσο, έως τώρα, ουδείς, έστω για λόγους ευθιξίας, δεν έχει υποβάλλει παραίτηση.

Αλαλούμ στην Ανατολική Μεσόγειο Ενώ στο εσωτερικό, η κυβέρνηση είναι πλήρως … αποσυντονισμένη, και αναλίσκεται στην επικοινωνιακή διαχείριση του προβλήματος, προκειμένου να μην καταπέσουν περαιτέρω τα δημοσκοπικά ποσοστά της, στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου θα πρέπει να εκτελεστούν τα έργα της ηλεκτρικής σύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου (Great Sea Interconnector – GSI) και της διασύνδεσης Σαουδικής Αραβίας – Ελλάδας μέσω του τηλεπικοινωνιακού καλωδίου EMC (East – Med Corridor), το ένα παρατράγουδο διαδέχεται το άλλο.

Παρ’ ότι ο Γ. Γεραπετρίτης διατείνεται ότι δεν γίνονται συνεννοήσεις με την Τουρκία, ακόμα και η ακραιφνώς φιλοκυβερνητική εφημερίδα, «Πρώτο Θέμα», αναφέρει ότι «η «γραπτή ενημέρωση» προς την Τουρκία ήταν, σύμφωνα με πληροφορίες, η φόρμουλα στην οποία κατέληξε η συνεννόηση της γαλλικής πλευράς με την Αγκυρα και είναι αποδεκτή από την Αθήνα». Ως γνωστόν, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν, δήλωσε πρόσφατα ότι η Αγκυρα ζητάει «γραπτή ενημέρωση» για τη διεξαγωγή ερευνών σχετικά με το καλώδιο GSI.

Ακολούθησε ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών, Γ. Γεραπετρίτης, ο οποίος, εμμέσως πλην σαφώς, απάντησε ότι η Αθήνα ενδεχομένως θα το δεχτεί, αφού, κατά την άποψη του ιδίου, κάτι τέτοιο δεν συνιστά «άδεια». Να σημειωθεί ότι, προηγουμένως, η Αγκυρα ζητούσε «άδεια». «Εάν δεν υπάρξουν απρόοπτα», αναφέρει η εφημερίδα, «η ελληνική NAVTEX για τις εργασίες του πλοίου «Abeille Marengo» θα εκδοθεί τις πρώτες ημέρες του Νοεμβρίου και το πλοίο θα συνεχίσει τις έρευνες από εκεί που διακόπηκαν το 2024». Ως γνωστόν, το 2024, η Τουρκία, παρουσία πολεμικών πλοίων της εμπόδισε τις έρευνες στην Κάσο.

Σοβαρά ερωτηματικά γεννώνται, όμως, από τους ισχυρισμούς της Αγκυρας, σύμφωνα με τους οποίους, ένα δεύτερο πλοίο, το «Kobi Ruegg», το οποίο κάνει έρευνες για το έργο της τηλεπικοινωνιακής διασύνδεσης Σαουδικής Αραβίας – Ελλάδας, ζήτησε άδεια από την Τουρκία.

Να σημειωθεί ότι οι έρευνες πραγματοποιούνται στην ίδια περιοχή όπου περνάει το GSI.

Ετσι, το ερευνητικό σκάφος που ήδη ξεκίνησε τις έρευνες την περασμένη Παρασκευή, κινείται και με NAVTEX του αρμόδιου, σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες, σταθμού του Ηρακλείου, αλλά και με τουρκική NAVTEX από τον σταθμό της Αττάλειας. «Γραπτή ενημέρωση» της Αγκυρας ισούται με «άδεια» Αναφερόμενος στα περί ενδεχόμενης «ενημέρωσης» της Τουρκίας, ο Κ. Καραμανλής, μιλώντας στην εκδήλωση για την 28η Οκτωβρίου, παρόντος και του πρώην πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, είπε: «Οποιοδήποτε αίτημα για εκχώρηση άδειας από την Τουρκία για το καλώδιο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό.

Είτε αυτό ονομαστεί ενημέρωση είτε ανακοίνωση είτε όπως αλλιώς.

Μετά από αυτό, δεν θα μπορούμε πια να κάνουμε τίποτα στο Αιγαίο, χωρίς την άδεια της Τουρκίας.

Ακόμη και το παραμικρό έργο υποδομής μεταξύ των νησιών μας πια». Από το 2028 (!) το καλώδιο Ελλάδας – Κύπρου Σε αυτό το γεωπολιτικό σκηνικό που διαμορφώνεται εσχάτως στην περιοχή μας, ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες είναι οι ψυχρές, επιχειρηματικές επισημάνσεις του επικεφαλής της γαλλικής Nexans, κατασκευάστριας εταιρείας του καλωδίου, Ζιλιέν Ιμπέρ.

Ο ίδιος τοποθετεί την επανεκκίνηση της παραγωγής του υποβρύχιου καλωδίου για το GSI, το 2028 «Με ή χωρίς το GSI δεν αλλάζουν οι προβλέψεις μας έως το 2028», είπε, παρουσιάζοντας τα οικονομικά αποτελέσματα του ομίλου το τελευταίο εννεάμηνο.

Εφόσον ξαναρχίσει το έργο, εξήγησε, «θα πραγματοποιήσουμε πρώτα τις έρευνες βυθού, οι οποίες απαιτούν αρκετούς μήνες, καθώς και τον προκαταρκτικό τεχνικό σχεδιασμό και την προετοιμασία της χρηματοδότησης, ώστε το έργο να μπορέσει να ξεκινήσει από το 2028». Και ανέφερε με νόημα: «Θέλω να είμαι πολύ προσεκτικός σε ό,τι αφορά το GSI.

Αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε εξέλιξη συζητήσεις σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο και θα αφήσω τις πολιτικές διεργασίες να εξελιχθούν.

Οταν έρθει η στιγμή να τοποθετηθεί και να επικοινωνήσει η Nexans, θα το κάνουμε». Οι δηλώσεις του CEO της Nexans, προκαλούν εύλογα ερωτηματικά, αφού είναι εμφανείς οι επιχειρηματικές επιφυλάξεις για το έργο. «Σύμμαχοι» και «εταίροι» παρέα με τον Φιντάν Το σκηνικό καθίσταται ακόμα πιο προβληματικό, αφού η στάση των ΗΠΑ κινείται από πολιτικές ίσως αποστάσεων έναντι της Ελλάδας και της Τουρκίας, έως πολιτικές που ευνοούν ανοικτά την Αγκυρα.

Χαρακτηριστικά, ο Αμερικανός πρέσβης στην Αγκυρα, «κολλητός» του Τραμπ, Τομ Μπάρακ, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί περισσότερο ως πρέσβης της Τουρκίας στις ΗΠΑ και λιγότερο ως πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία, είπε εσχάτως ότι είναι «γελοία» η αντιπαράθεση Αθήνας – Αγκυρας, και υποστήριξε ότι οι δύο χώρες θα πρέπει να συνεργαστούν στον τομέα της ενέργειας.

Σε συνέντευξή του, δήλωσε ότι Ελλάδα και Τουρκία διαφωνούν εδώ και πάρα πολύ καιρό, κάτι που, όπως ανέφερε, «είναι γελοίο.

Το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να ευθυγραμμιστούν και να πουν: “Ωραία, θα έχουμε δύο ενεργειακούς διαδρόμους και θα βοηθάμε ο ένας τον άλλον”». Την ίδια στιγμή, διευρύνονται οι γέφυρες επικοινωνίας της Γαλλίας, αλλά και άλλων μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών, με την Τουρκία.

Ενδεικτικά, στις 24 Οκτωβρίου, μετά από πρόσκληση του Χ. Φιντάν, συναντήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη υπουργοί Εξωτερικών από Πακιστάν, Σαουδική Αραβία, Αίγυπτο, καθώς και τις Βρετανία, Γερμανία, Ιταλία και Γαλλία.

Ως γνωστόν, Τουρκία, Πακιστάν και Σ. Αραβία, συνέστησαν τη στρατιωτική «συμφωνία της Μέκκας». Με τις ευρωπαϊκές χώρες, η Τουρκία, εκτός των άλλων, αναπτύσσει στενές σχέσεις στον τομέα της πολεμικής βιομηχανίας.

Απορίας άξιον είναι, πως, ενώ η ΕΕ υποτίθεται καταδίκασε την ψήφιση του τουρκολιβυκού μνημονίου, και μάλιστα «διαμαρτυρήθηκε» στην τουρκική πλευρά, «εταίροι» και «σύμμαχοί» μας, όπως οι Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία και Βρετανία, ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση Φιντάν.

Οσον αφορά τη Γαλλία, μάλιστα, διπλωματικές πηγές διαρρέουν ότι στην παρούσα, οπότε αναθερμαίνονται οι σχέσεις Παρισίων – Αγκυρας, η Τουρκία δεν θα ήθελε να προκληθεί νέα κρίση εξαιτίας του GSI, και γι’ αυτό δεν αποκλείεται να κάνει … τη «χάρη» στη Γαλλία και να μην παρεμποδίσει το έργο.

Πάντως, ο Κ. Καραμανλής, εύστοχα στην ομιλία του, αναφερόμενος στους «εταίρους» και «συμμάχους», στην πολιτική των ίσων αποστάσεων, τις εξοπλιστικές συμφωνίες με την Τουρκία και την αντιμετώπιση του Κυπριακού, είπε πως «δεν είναι άμοιροι ευθυνών σύμμαχοι και εταίροι.

Όταν παριστάνουν τον επιτήδειο ουδέτερο και κρατούν ίσες αποστάσεις μεταξύ θύτη και θύματος», συγκρίνοντας τη διεθνή κινητοποίηση για την Ουκρανία με τη στάση απέναντι στην Κύπρο.

Σενάρια για επέκταση χωρικών υδάτων νοτίως της Κρήτης Τώρα, κατόπιν εορτής, και μετά την ήττα στο Λιβυκό, η κυβέρνηση διαρρέει ότι στο υπουργείο Εξωτερικών και στο μέγαρο Μαξίμου συζητείται το ενδεχόμενο επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων (ΕΧΥ), από τα 6 στα 12 μίλια, στην περιοχή νοτίως της Κρήτης.

Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, έτσι θα «διεμβολιστεί» και η γραμμή της χάραξης της δήθεν ΑΟΖ Λιβύης – Τουρκίας, ενώ θα «περιχαρακωθούν» και τα ελληνικά οικόπεδα στις περιοχές, όπου θα γίνουν οι έρευνες για υδρογονάνθρακες.

Απορίας άξιον.

Γιατί, ενώ στην επταετία της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, επανειλημμένως είχε επισημανθεί η ανάγκη για επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων (ΕΧΥ), από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια, η κυβέρνηση εκώφευε, και τώρα διαρρέει ότι «εξετάζει» αυτό το ενδεχόμενο; Γιατί, στο όνομα της πολιτικής των «ήρεμων υδάτων», καθυστέρησε και δεν προέβη ούτε καν σε αυτό το στοιχειώδες βήμα; Μένει να δούμε, πάντως, εάν τελικώς η κυβέρνηση θα προβεί σε αυτή την κίνηση. Αίγυπτος: Παιχνίδι σε διπλό ταμπλό Δεν είναι, όμως, μόνο η Ελλάδα που θίγεται από το τουρκολιβυκό.

Τώρα, και η Αίγυπτος, η οποία τα τελευταία χρόνια έκανε θεαματικά ανοίγματα προς την Τουρκία, εισπράττει τα επιχείρια. Ο Αιγύπτιος υπουργός Εξωτερικών, Μπαντρ Αμπντελάτι, την Παρασκευή που βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη για τη συνάντηση των οκτώ κρατών με θέμα την ασφάλεια των θαλάσσιων οδών, ανέφερε στον Χ. Φιντάν ότι η Αίγυπτος απορρίπτει κατηγορηματικά το τουρκολιβυκό μνημόνιο. «Συναντήθηκα με τον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν, και επανέλαβα την κατηγορηματική απόρριψη της Αιγύπτου όσον αφορά την απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης για το μνημόνιο κατανόησης του 2019 μεταξύ του Φαγιέζ αλ Σάρατζ και της Τουρκίας», έγραψε σε ανάρτησή του στα social media. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών περιορίστηκε να κάνει λόγο για ανάγκη να συνεχιστεί η συνεργασία με την Αίγυπτο.

Μένει να φανεί εάν οι τελευταίες εξελίξεις στο Λιβυκό θα επηρεάσουν τις σχέσεις Αιγύπτου – Τουρκίας.

Μέχρι τώρα, πάντως, διαχρονικά, το Κάϊρο απέφευγε να θίξει τα τουρκικά συμφέροντα.

Ως εκ τούτου, άλλωστε, στη μερική οριοθέτηση της ΑΟΖ Ελλάδας – Αιγύπτου, δεν υπήρξε χάραξη γραμμής στο Καστελόριζο, αλλά μόνο μέχρι το μέσον της Ρόδου.

Επιπλέον, ικανοποιήθηκε το αιγυπτιοακο «αίτημα» για μειωμένη επήρεια νησιών νοτίως της Κρήτης.

Κάτι που αποτελεί βούτυρο στο ψωμί της Αγκυρας.

Και όμως, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, το 2020 πανηγύριζε γι’ αυτή τη συμφωνία.

Τώρα, λοιπόν, μετά τις εξελίξεις στο λιβυκό Κοινοβούλιο, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών διαρρέει ότι Αθήνα και Κάϊρο προτίθενται να αρχίσουν συνομιλίες για την επέκταση της μερικής οριοθέτησης ΑΟΖ που είχε γίνει το 2020.

Αναμφισβήτητα, εφόσον συμβεί κάτι τέτοιο, και εάν η αιγυπτιακή πλευρά δεχτεί να επεκταθεί η συμφωνία και στο Καστελόριζο, θα είναι μια ιδιαίτερα σοβαρή εξέλιξη.

Μέχρι τότε, όμως, το ερώτημα εάν το Κάϊρο παίζει σε διπλό ταμπλό θα συνεχίσει να υφίσταται. Ρήξη Σίσι – Αδελφών Μουσουλμάνων Το θέμα των σχέσεων Αιγύπτου – Τουρκίας, αναθερμάνθηκε εσχάτως και στη δημόσια συζήτηση στην Αίγυπτο.

Μερίδα αναλυτών που εκτιμάται ότι πρόσκεινται στους – φίλα προσκείμενους στην Τουρκία – «Αδελφούς Μουσουλμάνους», θεωρούν ότι η αποδοχή του τουρκολιβυκού μνημονίου από την Αίγυπτο θα της εξασφάλιζε οφέλη.

Θέση που υποστηρίζει εδώ και χρόνια η Τουρκία, ισχυριζόμενη ότι, από την οριοθέτηση ΑΟΖ Αιγύπτου – Τουρκίας, η Αίγυπτος θα έπαιρνε πολύ μεγαλύτερες θαλάσσιες εκτάσεις απ’ ότι με τη χάραξη που έκανε με την Ελλάδα.

Ωστόσο, δεν είναι τυχαίο ότι ελεγχόμενος φιλοκυβερνητικός Τύπος στο Κάϊρο, φαίνεται πως έχει πάρει «γραμμή» να αντικρούσει αυτές τις θέσεις.

Κάτι που, όπως επισημαίνει ο γεωπολιτικός αναλυτής, καλός γνώστης των αιγυπτιακών υποθέσεων, Γιώργος Κουτσούμης, στον ιστότοπο, anixneuseis.gr, δείχνει τα όρια της προσέγγισης Καΐρου-Άγκυρας, καθώς και ότι, ναι μεν η αποκατάσταση των σχέσεων Αιγύπτου – Τουρκίας ανοίγει πεδία συνεργασίας, αλλά οι διαφορές παραμένουν εκεί όπου διακυβεύονται κυριαρχικά δικαιώματα και στρατηγικά συμφέροντα.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η παρέμβαση του αρχισυντάκτη Ιμάντ Ελ-Ντιν Χουσεΐν της εφημερίδας «Σουρούκ», ο οποίος αντικρούει τους ισχυρισμούς περί αιγυπτιακού οφέλους από το μνημόνιο.

Η συλλογιστική του, συνδέει την απόρριψή του με την προστασία των εθνικών συμφερόντων και αμφισβητεί την ερμηνεία ότι το Κάιρο ενεργεί για να ικανοποιήσει τρίτες χώρες.

Η αντίθεση στην τουρκολιβυκή χάραξη παρουσιάζεται, επομένως, ως σταθερή επιλογή, η οποία διατηρείται παρά τη βελτίωση των σχέσεων με την Τουρκία.

Η απαράδεκτη στάση της Ιταλίας Προκειμένου να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από τις αντιδράσεις – και – της Αιγύπτου, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών πρότεινε συνομιλίες μεταξύ Τουρκίας, Ιταλίας, Αιγύπτου και Λιβύης για το ζήτημα Υφαλοκρηπίδας – ΑΟΖ. Ο Χ. Φιντάν ανέφερε ότι έχει ήδη μεταφέρει αυτή την πρόταση στον Αιγύπτιο ομόλογό του και ότι πρόκειται και για θέση του Τούρκου προέδρου.

Να σημειωθεί ότι παλαιότερα, ο απεσταλμένος του Τραμπ για την Αφρική, Μάσαντ Μπούλος, εφέρετο να είχε προτείνει τη συνεννόηση μεταξύ Ελλάδας – Τουρκίας – Αιγύπτου – Λιβύης. Η Αθήνα, από τη μεριά της, δια στόματος του Κ. Μητσοτάκη, είχε προτείνει «συνάντηση παράκτιων χωρών της περιοχής μας». Το υπουργείο Εξωτερικών έκανε λόγο για «πρόταση ενός Πολυμερούς Σχήματος 5Χ5 περιλαμβάνει 5 χώρες και 5 θεματικές.

Συμπεριλαμβάνει την Ελλάδα, την Κύπρο, την Αίγυπτο, την Τουρκία και τη Λιβύη». Μια αμφιλεγόμενη πρόταση, πάντως, στο πνεύμα της πολιτικής των «ήρεμων υδάτων», που είχε προκαλέσει εύλογα ερωτηματικά.

Τώρα, ο Φιντάν, με τις συνήθεις τουρκικές γεωγραφικές αλχημείες, «αφαιρεί» την Ελλάδα, και βάζει στο κάδρο την Ιταλία, με προφανή στόχο να διεμβολίσει η Αγκυρα τις όποιες αντιδράσεις μπορεί να υπάρξουν στους κύκλους της ΕΕ, με «Δούρειο Ιππο» τη Ρώμη.

Ως γνωστόν, Ρώμη και Αγκυρα διατηρούν στενές σχέσεις, εκτός των άλλων, στη συνεργασία των πολεμικών βιομηχανιών τους, ενώ ειδικά στην περίπτωση της Λιβύης, σε πλήρη συντονισμό βρίσκεται το τρίγωνο Ουάσιγκτον – Ρώμη – Αγκυρα.

Να σημειωθεί ότι η κυβέρνηση Μελόνι, εμφορούμενη από μεγαλοϊδεατικές, νεοαποικιακές διαθέσεις επιστροφής στην Αφρική, έχει αναπτύξει εξαιρετικά μεγάλη κινητικότητα στη Λιβύη, την «είσοδο προς την Αφρική», αδιαφορώντας παντελώς για τα ελληνικά συμφέροντα. Η Αθήνα, παρατηρεί το site anixneuseis.gr, οφείλει να απαιτήσει από τη Ρώμη σαφείς απαντήσεις και έμπρακτη συνέπεια προς τις ευρωπαϊκές θέσεις.

Πρέπει να καταστήσει σαφές ότι η παράκαμψη Ελλάδας και Κύπρου σε ζητήματα που αφορούν τα δικαιώματά τους θα επιβαρύνει την πολιτική συνεργασία.

Παράλληλα, χρειάζεται απευθείας παρέμβαση στον Μπούλος και στην Ουάσιγκτον, ώστε οι ελληνικές θέσεις να συνεκτιμηθούν πριν διαμορφωθεί οποιαδήποτε λιβυκή διευθέτηση. Η Ρώμη, συνεχίζει το site, ακολουθεί πολιτική με συνέχεια και συγκεκριμένο οικονομικό περιεχόμενο.

Μέσω της εταιρείας ενέργειας, ENI, επιδιώκει να διασφαλίσει ενεργειακές ροές και να αναδειχθεί σε πύλη των λιβυκών υδρογονανθράκων προς την Ευρώπη.

Η προβλεπόμενη επένδυση οκτώ δισ. δολαρίων στα κοιτάσματα Structures A&E, τα έργα στη Sabratha και στο Bouri και η συνεργασία με την QatarEnergy θεμελιώνουν μακροχρόνια παρουσία.

Παράλληλα, οι επιχειρηματικές πρωτοβουλίες στη Βεγγάζη και στη Μισράτα προσφέρουν πρόσβαση στην ανοικοδόμηση, στις υποδομές και στο εμπόριο.

Διατηρώντας συνομιλητές και στις δύο πλευρές, η Ιταλία περιορίζει την εξάρτησή της από τις πολιτικές ανακατατάξεις.

Στο ίδιο περιβάλλον, καταλήγει, κινείται και ο Μασάντ Μπούλος, επιδιώκοντας, εκ μέρους των ΗΠΑ, επανένωση της Λιβύης και διεύρυνση των ενεργειακών επενδύσεων.

Η επιδίωξη της Ουάσιγκτον για σταθερότητα στη Λιβύη και η αύξηση της παραγωγής των ενεργειακών πόρων δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ θα απαιτήσουν την αναθεώρηση συμφωνιών που θίγουν την Ελλάδα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους