Από το ΕΓΩ στο ΕΜΕΙΣ Η τέχνη της συνάντησης «Το ΕΜΕΙΣ δεν γεννιέται όταν τα ΕΓΩ χάνονται, αλλά όταν βρίσκουν τον τρόπο να συνυπάρχουν, διατηρώντας το καθένα τη μοναδικότητά του.» 1η Βιωματική...

Πλήρες Κείμενο:

Από το ΕΓΩ στο ΕΜΕΙΣ Η τέχνη της συνάντησης «Το ΕΜΕΙΣ δεν γεννιέται όταν τα ΕΓΩ χάνονται, αλλά όταν βρίσκουν τον τρόπο να συνυπάρχουν, διατηρώντας το καθένα τη μοναδικότητά του.» 1η Βιωματική Συνάντηση ART THERAPY Ενηλίκων | 24 Οκτωβρίου 2026 Με αφορμή την επέτειο των 145 χρόνων από τη γέννηση του Pablo Picasso (25 Οκτωβρίου 1881 – 8 Απριλίου 1973). Πόσο εύκολο είναι άραγε να συναντήσουμε πραγματικά έναν άλλον άνθρωπο, χωρίς να χάσουμε τον εαυτό μας; Και πόσο χώρο επιτρέπουμε στον εαυτό μας να καταλάβει, όταν βρισκόμαστε ανάμεσα σε άλλους; Με αυτά τα ερωτήματα ξεκινήσαμε την πρώτη μας βιωματική συνάντηση Art Therapy ενηλίκων, ανοίγοντας έναν κύκλο δημιουργικής έκφρασης, αυτογνωσίας και ανθρώπινης σύνδεσης.

Η διαδρομή μας ξεκίνησε από το ΕΓΩ.

Από την προσωπική ταυτότητα, τη μοναδικότητα της εμπειρίας, την ανάγκη να αναγνωρίσουμε και να εκφράσουμε κάτι από τον εσωτερικό μας κόσμο.

Μέσα από τη μουσική, το χρώμα, τη ζωγραφική, τις λέξεις και την ελεύθερη επιλογή υλικών, δημιουργήθηκε χώρος για προσωπική έκφραση, χωρίς την απαίτηση της καλλιτεχνικής τελειότητας ή της υποχρεωτικής αυτοαποκάλυψης.

Στη συνέχεια, περάσαμε από το ατομικό στο συλλογικό.

Τι συμβαίνει όταν ο προσωπικός μου χώρος συναντά τον χώρο του Άλλου; Πώς πλησιάζω; Πώς ζητώ άδεια; Πώς εκφράζω ένα όριο; Πώς συνεργάζομαι χωρίς να χρειάζεται να εγκαταλείψω τη δική μου ταυτότητα; Η συλλογική εικαστική δημιουργία αποτέλεσε την αφορμή να διερευνήσουμε βιωματικά αυτές τις ερωτήσεις.

Τρία διαφορετικά έργα, τρεις ξεχωριστές δημιουργικές διαδρομές, βρήκαν ένα κοινό σημείο συνάντησης.

Εκεί όπου το προσωπικό άρχισε να συνομιλεί με το συλλογικό, χωρίς να χάνει τη δική του μορφή.

Και ίσως εδώ να βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες διαστάσεις της ομαδικής ψυχοθεραπευτικής εργασίας: η σύνδεση δεν απαιτεί συγχώνευση, η εγγύτητα δεν καταργεί τα όρια και το ανήκειν δεν προϋποθέτει την απώλεια της ατομικότητας.

Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα, να αισθανόμαστε με τον ίδιο τρόπο ή να ακολουθούμε την ίδια διαδρομή για να συναντηθούμε ουσιαστικά.

Μπορούμε να είμαστε διαφορετικοί και ταυτόχρονα συνδεδεμένοι.

Να πλησιάζουμε χωρίς να εισβάλλουμε.

Να προσφέρουμε χωρίς να επιβαλλόμαστε.

Να μοιραζόμαστε χωρίς να χάνουμε τον εαυτό μας.

Γιατί δεν χρειάζεται να γίνουμε ίδιοι για να γίνουμε μαζί.

Τα χέρια, τα χρώματα, οι γραμμές και οι διαφορετικές μορφές έκφρασης συνυπήρξαν σε έναν κοινό δημιουργικό χώρο.

Η συνάντηση δεν προϋποθέτει την ομοιότητα, αλλά τη δυνατότητα να αναγνωρίζουμε τη διαφορετικότητα, να σεβόμαστε τα προσωπικά όρια και να αναζητούμε τρόπους ουσιαστικής σύνδεσης.

Η μουσική συνόδευσε αυτή τη διαδρομή, από την αναζήτηση της ταυτότητας και την αναγνώριση της προσωπικής πορείας έως το ερώτημα τι επιλέγουμε να πάρουμε μαζί μας στη ζωή.

Και καθώς αναλογίζομαι αυτή την πρώτη συνάντηση, η σημερινή επέτειος της γέννησης του Pablo Picasso αποκτά για μένα έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Στον Picasso αποδίδεται η γνωστή σκέψη πως όλα τα παιδιά είναι καλλιτέχνες και πως η πρόκληση είναι να διατηρήσουμε αυτή τη δημιουργική ιδιότητα μεγαλώνοντας.

Ίσως, όμως, μεγαλώνοντας να μη χάνουμε τόσο την ικανότητα να δημιουργούμε, όσο την ελευθερία να τολμούμε.

Πότε αρχίσαμε να φοβόμαστε το λάθος; Πότε η ανάγκη να κάνουμε κάτι σωστά έγινε ισχυρότερη από την ανάγκη να εκφραστούμε αυθεντικά; Η τέχνη μάς προσκαλεί να αφήσουμε για λίγο στην άκρη την αξιολόγηση και να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να πειραματιστεί, να ανακαλύψει, να εκφράσει ακόμη και όσα δεν έχουν βρει λέξεις. Ο Picasso, μέσα από την καλλιτεχνική του αναζήτηση και ιδιαίτερα τον κυβισμό, αμφισβήτησε τη μοναδικότητα της οπτικής γωνίας, αναδεικνύοντας τη δυνατότητα να προσεγγίζουμε την πραγματικότητα μέσα από πολλαπλές όψεις.

Και εδώ η τέχνη συναντά ξανά την ψυχοθεραπεία.

Γιατί και στις ανθρώπινες σχέσεις δεν υπάρχει πάντοτε μία μόνο οπτική.

Υπάρχει ο τρόπος που βλέπω εγώ, ο τρόπος που βλέπεις εσύ και ο χώρος που μπορούμε να δημιουργήσουμε όταν επιτρέψουμε στις διαφορετικές μας οπτικές να συνομιλήσουν.

Όπως ένα εικαστικό έργο μπορεί να αποκτήσει νέα μορφή όταν αλλάξει η οπτική μας, έτσι και μια ανθρώπινη σχέση μπορεί να αποκτήσει νέες δυνατότητες όταν πάψουμε να θεωρούμε τη δική μας πραγματικότητα ως τη μοναδική.

Η διαφορετικότητα δεν είναι απαραίτητα εμπόδιο στη σύνδεση.

Μπορεί να γίνει η αφετηρία της.

Ίσως, τελικά, η δημιουργικότητα που καλούμαστε να ξανασυναντήσουμε ως ενήλικες να μην αφορά μόνο την ικανότητά μας να ζωγραφίζουμε, να πλάθουμε ή να συνθέτουμε.

Ίσως αφορά και την ικανότητά μας να βλέπουμε αλλιώς, να αμφισβητούμε τις βεβαιότητές μας, να αντέχουμε το απρόβλεπτο και να συναντούμε τον Άλλον χωρίς να προσπαθούμε να τον μεταμορφώσουμε σε αντίγραφό μας.

Και κάπως έτσι, η πρώτη μας συνάντηση ολοκληρώθηκε όχι με την ανάγκη να δώσουμε όλες τις απαντήσεις, αλλά με χώρο για νέες ερωτήσεις.

Μπορώ να είμαι ο εαυτός μου και ταυτόχρονα να ανήκω; Μπορώ να πλησιάσω χωρίς να εισβάλω και να επιτρέψω στον Άλλον να με πλησιάσει χωρίς να χάσω τα όριά μου; Ίσως τελικά η τέχνη της συνάντησης να αρχίζει από αυτήν ακριβώς τη δυνατότητα: να υπάρχουμε μαζί, χωρίς να χρειάζεται να πάψουμε να είμαστε ο εαυτός μας.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ανθρώπους που συμμετείχαν στην πρώτη μας συνάντηση και συνέβαλαν με την παρουσία και τη δημιουργικότητά τους στο ξεκίνημα αυτού του κύκλου.

Σήμερα, 145 χρόνια από τη γέννηση του Pablo Picasso, αφιερώνω αυτές τις σκέψεις στη δημιουργική ελευθερία που εξακολουθεί να υπάρχει μέσα μας και στη δυνατότητα να συναντούμε τον εαυτό μας και τους άλλους μέσα από την τέχνη.

Η τέχνη δεν μας ζητά να είμαστε ίδιοι.

Μας προσφέρει έναν χώρο όπου μπορούμε να συναντηθούμε. Μαρία-Φιλομήλα Κερεμέζη Εκπαιδευτικός – Ψυχοπαιδαγωγός – Συνθετική Ψυχοθεραπεύτρια Αθήνα | 6977236754 fkeremezi@gmail.com

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους