Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πρόσωπα Κάρλο Κολόντι 24 Νοεμβρίου 1826 – 26 Οκτωβρίου 1890 Κάτι άνθρωποι ολότελα μαγικοί καταφέρνουν να ομορφύνουν μια για πάντα αυτόν τον κόσμο.

Αρκεί μια και μόνη έμπνευση, μια στιγμή μαγεμένη και μαγική, μια στιγμή που στέκει έξω από το χρόνο, γεμίζοντας τα πάντα τριγύρω με σημασία, με φαντασία απείραχτη από τις επιδεξιότητες του καιρού.

Μια τέτοια ήταν ο Πινόκιο του Κάρλο Κολόντι.

Ο ξύλινος, μικρός ήρωας που είπε ψέμματα, που δραπέτευσε και κινδύνευσε να χαθεί, που ταξίδεψε, που έχασε τα πάντα για να κερδίσει στο τέλος την αγάπη, αυτός ο ξεχωριστός κήπος αισθημάτων και διδαγμάτων, στολίζει σήμερα το παγκόσμιο, λογοτεχνικό ρεπερτόριο.

Ένα παραμύθι παράδοξο και τραγικό, με όλη την αναγκαία δόση της ελπίδας, ώστε να μοιάζει με κάτι στα αλήθεια σοφό. Ο Πινόκιο δεν ξέρει άλλη προσευχή από την πιο τρυφερή ανθρωπιά, εκείνη τη δύναμη που είναι ζωή και ένας τρόπος να λυγίζεις τα άσχημα του κόσμου τούτου.

Θυμάμαι πόσο πολύ αγαπούσα τον Πινόκιο στην παιδική μου ηλικία.

Ακόμη τον ξεχωρίζω, έναν ήρωα που έμαθε από τα λάθη του, πιο χρήσιμο από κάθε άλλον. Ο Πινόκιο πέφτει στα πέλματα των αλόγων, μαθαίνει για τη ζωή.

Εκείνος που πλάστηκε από τον Κολόντι δίχως την παραμικρή συναίσθηση της ηθικής, βρίσκει ποιος είναι μέσα από πράξεις και λάθη.

Και επιστρέφει για να υπερασπιστεί αυτό που διατρέχει σαν φλέβα ολόκληρη την τέχνη, μια πεποίθηση πως η αγάπη μπορεί να αντέξει, πως η αγάπη επιβιώνει, πως είναι γκρεμός και ελπίδα μαζί.

Και για το τέλος μια εξομολόγηση στο όνομα του παιδικού μου φίλου.

Ακόμη και σήμερα, σαν λέω κάποιο ψέμα από εκείνα τα ανώδυνα που έχουμε έτοιμα πάντα για να διαφύγουμε κάποιας πληκτικής υποχρέωσης, ακόμη και σήμερα, ψηλαφίζω λίγο μετά τη μύτη μου. Και γελώ, επειδή στην ψυχή μου αγαπητέ Πινόκιο την βρίσκω πάντοτε, λίγο μακρύτερη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους