Θανάσης Μπέμπης Ο Θρύλος του Ολυμπιακού ❗️❗️ Υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του ελληνικού ποδοσφαίρου και του Ολυμπιακού. Ο Θανάσης Μπέμπης (1930–2017) υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές...

Πλήρες Κείμενο:

Θανάσης Μπέμπης Ο Θρύλος του Ολυμπιακού ❗️❗️ Υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του ελληνικού ποδοσφαίρου και του Ολυμπιακού. Ο Θανάσης Μπέμπης (1930–2017) υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές μορφές στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου και ο απόλυτος «αρχιτέκτονας» και «Πινόκιο» του Ολυμπιακού.

Θεωρείται από πολλούς ως το κορυφαίο «δεκάρι» που ανέδειξαν ποτέ τα ελληνικά γήπεδα, ξεχωρίζοντας για την απαράμιλλη τεχνική του κατάρτιση, τις απρόβλεπτες ντρίμπλες και το παθιασμένο παιχνίδι του.

Υπήρξε ο απόλυτος εκφραστής της «ολυμπιακής ψυχής». Ήταν ένας «γίγαντας ψυχής» μέσα στο γήπεδο, πεισματάρης, με εκρηκτικό ταμπεραμέντο και έντονο «τσαμπουκά», που δεν δίσταζε ποτέ να βγει μπροστά για την ομάδα του.

Διέθετε μοναδική ικανότητα στο να ελίσσεται σε κλειστούς χώρους και να ξεπερνά τους αντιπάλους με απίστευτη ευκολία.

Λόγω των παραπλανητικών του κινήσεων και των προσποιήσεων, του είχε αποδοθεί το παρατσούκλι «Πινόκιο». Παρά το χαμηλό του ανάστημα (μόλις 1,64-1,65 μ.), χρησιμοποιούσε το χαμηλό κέντρο βάρους του για να αλλάζει κατεύθυνση αστραπιαία.

Πολλοί παλαιότεροι φίλαθλοι παρομοίαζαν τον τρόπο που κινούνταν στο γήπεδο με αυτόν του Λιονέλ Μέσι.

Είχε τη σπάνια ικανότητα να «διαβάζει» το παιχνίδι πριν από τους άλλους, να μοιράζει υποδειγματικές ασίστ και να οργανώνει με απόλυτη μαεστρία την επιθετική γραμμή της ομάδας του.

Ήταν γνωστός για το πνεύμα του και τις πλάκες που έκανε τόσο εκτός όσο και εντός γηπέδου, με πιο χαρακτηριστικά τα μόνιμα πειράγματα προς τον αδελφικό του φίλο και συμπαίκτη, Ανδρέα Μουράτη. Ο Μπέμπης υπήρξε το απόλυτο ποδοσφαιρικό πρότυπο πάνω στο οποίο βάδισε και εξελίχθηκε ο Δομάζος.

Στο πρώτο ντέρμπι «αιωνίων» του Μίμη Δομάζου στο στάδιο Καραϊσκάκη, ένα αμούστακο παιδάκι που είχε πάρει μεταγραφή από την Άμυνα Αμπελοκήπων στον Παναθηναϊκό, βρέθηκε αντιμέτωπος με το απόλυτο είδωλό του: τον ηγέτη του Ολυμπιακού, Θανάση Μπέμπη.

Ο νεαρός Δομάζος έκανε ένα εκπληκτικό παιχνίδι, δείχνοντας δείγματα του τεράστιου ταλέντου που θα τον μετέτρεπε αργότερα στον «Στρατηγό» του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Μετά τη λήξη, ο Δομάζος πλησίασε τον Μπέμπη γεμάτος δέος. Ο Μπέμπης, βλέποντας τα στοιχεία του δικού του παιχνιδιού στον νεαρό, δεν δίστασε στιγμή.

Έβγαλε από τον λαιμό του το χρυσό σταυρουδάκι που φορούσε, το έδωσε στον Δομάζο και του είπε: «Πάρτο μικρέ.

Εσύ θα είσαι ο διάδοχός μου». Για τον Μίμη Δομάζο, αυτή η χειρονομία σήμαινε τα πάντα.

Όπως έχει εξομολογηθεί ο ίδιος στο προσωπικό του λεύκωμα, κράτησε αυτό το σταυρουδάκι σαν φυλαχτό για όλη του τη ζωή.

Ήταν το «χρίσμα» από τον κορυφαίο της προηγούμενης γενιάς, μια αναγνώριση που σφράγισε την πορεία του και απέδειξε ότι οι πραγματικά μεγάλοι αθλητές αναγνωρίζουν και σέβονται την αξία των αντιπάλων τους. Ο Θανάσης Μπέμπης κατέκτησε συνολικά 24 επίσημους τίτλους κατά τη διάρκεια της μυθικής ποδοσφαιρικής του καριέρας, σχεδόν όλους φορώντας τη φανέλα του Ολυμπιακού.

Αποτέλεσε βασικό στέλεχος της θρυλικής ομάδας της δεκαετίας του 1950, κερδίζοντας μάλιστα 4 συνεχόμενα Νταμπλ (1957, 1958, 1959, 1960). Ο Θανάσης Μπέμπης γεννήθηκε στις 26 Ιουνίου 1928 στον Βοτανικό και επί γερμανικής κατοχής άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο στα Πράσινα Πουλιά Πετραλώνων.

Το 1948 από τον Φωστήρα μεταπήδησε στον Ολυμπιακό, αλλά θα έπρεπε να περιμένει 2 χρόνια για να λάβει μέρος σε επίσημες υποχρεώσεις, καθώς η ομάδα του Ταύρου δεν είχε συναινέσει στη μεταγραφή, με συνέπεια να επιβληθεί ο συνήθης για την εποχή αποκλεισμός.

Τέτοια ψυχή, σπάνια περνάει απο το μεγάλο λιμάνι.

Πρόκειται για τον «εγκέφαλο» της υπερομάδας των 50s.

Η αντοχή του στο παιχνίδι σίγουρα δεν ήταν ανθρώπινη.

Η επιτόπια "βραζιλιάνικη" ντρίμπλα & η αστραπιαία επιτάχυνση ή επιβράνδυση της ταχύτητας του ήταν τα μεγάλα μυστικά του.

Ο > είχε κοροϊδέψει δεκάδες ποδοσφαιριστές που βρέθηκαν μπροστά του, πότε περνώντας την μπάλα κάτω από τα πόδια, άλλοτε βάζοντας κατάλληλο φάλτσο ώστε να τροφοδοτήσει... τον εαυτό του.

Εξευτέλιζε όποιον έτρεχε να τον μαρκάρει.

Ήταν ένας επιτελικός μέσος - μαγεία.

Ανέλαβε προπονητής σε δύσκολες στιγμές της Ιστορίας του Θρύλου και πάντα πετύχενε στην αποστολή του.

Ήταν αναμφισβήτητα ο δημοφιλέστερος ποδοσφαιριστής της δεκαετίας του '50 & ένα από τα μεγαλύτερα "επιθετικά" χαφ του ελληνικού ποδοσφαίρου .O Πινόκιο είχε μία καριέρα γεμάτη τίτλους και ντρίμπλες. Ο Μπέμπης μαζί με τον Δομάζο αποτέλεσαν τους διασημότερους > του ελληνικού ποδοσφαίρου... Αλλά με προσφορά...υψηλότατου επιπέδου! Ο Θανάσης Μπέμπης θα είναι για πάντα ο Θρύλος του Ολυμπιακού!! Αγωνίστηκε συνολικά 17 φορές με τη φανέλα της Εθνικής Ανδρών και σημείωσε 1 γκολ στο διάστημα 1950–1959.

Αν και ο αριθμός των συμμετοχών φαίνεται μικρός με τα σημερινά δεδομένα, για την εποχή εκείνη ήταν εξαιρετικά μεγάλος, καθώς η Εθνική ομάδα έδινε μόλις 1-2 επίσημα παιχνίδια τον χρόνο.

Υπήρξε μέλος της σπουδαίας ελληνικής αποστολής που ταξίδεψε στο Ελσίνκι της Φινλανδίας για να εκπροσωπήσει τη χώρα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952, μια από τις πιο ιστορικές στιγμές του ελληνικού ποδοσφαίρου εκείνης της περιόδου.

Οι ομάδες στις οποίες αγωνίστηκε κατά σειρά είναι οι εξής: Πράσινα Πουλιά Πετραλώνων / Ένωσις Αγίου Ανδρέα / Ακράτητος Άνω Πετραλώνων (1943–1947): Οι πρώτες ομάδες της γειτονιάς του σε επίπεδο υποδομών και τοπικών πρωταθλημάτων, όπου ξεχώρισε από πολύ μικρή ηλικία για το ταλέντο του. Φωστήρας Ταύρου (1947–1948): Η ομάδα στην οποία έκανε το επίσημο ντεμπούτο του σε ανώτερο επίπεδο, πριν πάρει τη μεγάλη μεταγραφή.

Ολυμπιακός (1948–1953 & 1954–1963): Η ομάδα της καρδιάς του.

Αγωνίστηκε σε δύο διαφορετικές θητείες, καθώς ενδιάμεσα επέστρεψε για λίγο στον Ακράτητο λόγω μιας παρεξήγησης.

Με τον Ολυμπιακό έγραψε χρυσές σελίδες ιστορίας, καταγράφοντας 207 συμμετοχές, 41 γκολ και κερδίζοντας 24 τίτλους. Βύζας Μεγάρων (1963–1965): Μετά την αποχώρησή του από τον Ολυμπιακό, αγωνίστηκε για δύο σεζόν στην ομάδα των Μεγάρων. Αργοναύτης Πειραιώς (1965–1966): Ο τελευταίος σταθμός της ποδοσφαιρικής του καριέρας στη Β' Εθνική, όπου μάλιστα εκτελούσε χρέη παίκτη-προπονητή πριν κρεμάσει οριστικά τα παπούτσια του.

Τίτλοι και Διακρίσεις 6 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1951, 1955, 1956, 1957, 1958 και 1959. 9 Κύπελλα Ελλάδας: 1951, 1952, 1953, 1957, 1958, 1959, 1960, 1961 και 1963. 8 Πρωταθλήματα ΕΠΣ Πειραιώς: 1951, 1952, 1953, 1955, 1956, 1957, 1958 και 1959. 1 Βαλκανικό Κύπελλο: 1963 (ο πρώτος διεθνής τίτλος ελληνικού συλλόγου) Με προσθήκες: Γιώργος Κεντρωτής-Το Αλφαβητάρι του Ολυμπιακού

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους