Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Πεισματάρικα οι δημοσκοπήσεις του πρώτου και δεύτερου κύκλου μετά το Καλοκαίρι δίνουν ένα σαφές αποτέλεσμα, ένα μήνυμα.

Προτιμούν μια αυτοδύναμη Κυβέρνηση.

Αλλού με μικρότερη, αλλού με πιο μεγάλη, καθαρή διαφορά οι πολίτες επιλέγουν μια αυτοδύναμη Κυβέρνηση απέναντι σε μια Κυβέρνηση συνεργασιών.

Δεν είναι ένα απλό εύρημα.

Θα έλεγα ότι είναι και ίσως περίεργο. Η Ν.Δ που είναι το πρώτο κόμμα στις έρευνες της τελευταίας δεκαετίας και αυτής της στιγμής, διανύοντας μάλιστα τον όγδοο χρόνο της θητείας της, απέχει 6%-7% από την αυτοδυναμία ακόμα και στο ευνοϊκό για αυτήν σενάριο όπου το άθροισμα των κομμάτων που θα μείνουν εκτός Βουλής κυμαίνεται στο 8%-10%. Η ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ, το δεύτερο και τρίτο αυτή τη στιγμή κόμμα, δεν έχουν καμία ελπίδα να βρεθούν στην πρώτη θέση, πολύ περισσότερο να μπορούν να σχηματίσουν αυτοδύναμη Κυβέρνηση.

Ακόμα και στην παράσταση νίκης, μόνο το 7% πιστεύει ότι η ΕΛΑΣ μπορεί να νικήσει ενώ για το ΠΑΣΟΚ μόνο το 5.2%. Εν ολίγοις ούτε οι μισοί ψηφοφόροι τους όπως τους βλέπουμε στην εκτίμηση ψήφου δεν το πιστεύουν.

Δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετικά. Η ΕΛΑΣ έχει εκτίμηση ψήφου 15.5%-16% και το ΠΑΣΟΚ 12.5%-13%. Απέχουν δηλαδή 14%-14.5% το πρώτο και 16.5%-17% αντίστοιχα από το 30% της Ν.Δ που βρίσκουν οι περισσότερες έρευνες.

Αυτές οι τεράστιες διαφορές πριμοδοτούν επομένως τη Ν.Δ και μια πιθανή αυτοδυναμία της παρά τα προβλήματα, τις ολιγωρίες και τα λάθη της.

Υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι που η άποψη υπέρ αυτοδύναμης Κυβέρνησης προηγείται.

Πρώτος είναι η αρρωστημένη εικόνα ενός κατακερματισμένου πολιτικού σκηνικού με μικρά ή μικρομεσαία κόμματα που δεν πείθουν, που ακολουθούν πολιτικές επιλογές μακριά από τις ανάγκες της κοινωνίας και που έχει το εξής βασικό χαρακτηριστικό: Χτυπάνε 13-14 κόμματα τη Ν.Δ από το πρωί μέχρι το βράδυ, αλλά μονομαχούν και μεταξύ τους μέχρι θανάτου.

Άρα για ποια Κυβέρνηση συνεργασίας να μιλήσει κανείς; Η κεντροαριστερά με βασικά κόμματα της ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ δείχνει αδύναμη, μειοψηφική και απορροφημένη στην περίφημη μάχη για τη δεύτερη θέση.

Μοιάζει να περιμένει τον Α. Σαμαρά να κόψει μονάδες από τη Ν.Δ, μήπως και μπει στο παιχνίδι.

Από τα δεξιά της Ν.Δ υπάρχουν μια σειρά μικρότερα κόμματα, ενώ έρχεται και νέο, το περίφημο κόμμα Σαμαρά που ανακοινώνεται περίπου ένα χρόνο τώρα αλλά δεν το βλέπουμε.

Πρόκειται για ένα απογοητευτικό σκηνικό από το οποίο δεν προκύπτει κυβερνητική λύση.

Άλλωστε κανένα κόμμα δεν διαθέτει εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

Πώς επομένως να δηλώσει κάποιος υπέρ μίας Κυβέρνησης συνεργασίας; Δεύτερος και πολύ βασικός λόγος είναι ότι βρισκόμαστε σε μια πολύ ταραγμένη παγκόσμια περίοδο που η κοινωνία ακόμα και αν δεν διαβάζει αναλύσεις, το καταλαβαίνει, το διαισθάνεται.

Δεν θέλει άλλωστε και σοφία να γνωρίζει κάποιος πως στη γειτονιά μας βρίσκονται σε εξέλιξη δύο πόλεμοι.

Ότι το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ τροφοδοτεί μια τεράστια ενεργειακή κρίση που σε συνδυασμό με τη διάρκεια που μπορεί να έχει μπορεί να φέρει οικονομικό τσουνάμι που καμία πρόταση που ακούγεται δεν θα μπορεί να το αντιμετωπίσει.

Ακούει και καταλαβαίνει τι σημαίνει η Γερμανία να βρίσκεται ουσιαστικά σε ύφεση τρία χρόνια και η Γαλλία να προχωράει αμέριμνα και αμήχανα προς μια δίνη κρίσης χρέους, μη μπορώντας να ψηφίσει το Κοινοβούλιό της ούτε Προϋπολογισμό.

Αυτό το διεθνές γεωστρατηγικό, οικονομικό περιβάλλον δυναμώνει την τάση για σταθερότητα και θα τη δυναμώνει όσο οι καταστάσεις θα επιδεινώνονται.

Επομένως, η κοινωνία αναζητεί ασφάλεια για τη ζωή της, για το βιοτικό επίπεδό της, χωρίς να έχει ψευδαισθήσεις.

Καταλήγει ότι χρειάζεται μια ισχυρή, αυτοδύναμη Κυβέρνηση.

Αυτή η τάση θα έρχεται καθημερινά σε σύγκρουση με την ορατή και ισχυρή τάση διαμαρτυρίας και θέλησης για Πολιτική Αλλαγή.

Αυτή η σύγκρουση θα καθορίσει και την ανάδειξη Κυβέρνησης ή την προσφυγή σε αλλεπάλληλες εκλογές που θα φέρουν τη χώρα σε μια αχρείαστη δίνη.

Αυτά τα στοιχεία αντικειμενικά δίνουν bonus στη Ν.Δ. Ωστόσο, τίποτα δεν είναι αυτονόητο στη ζωή και την Πολιτική.

Για να το αξιοποιήσει πρέπει να δείξει ότι χειρίζεται με αμεσότητα την κρίση, ότι παίρνει γενναία μέτρα, να πείσει ότι «ιδρώνει την φανέλα». Να κατανοήσουν τα στελέχη της ότι η υπέρμετρη σιγουριά, οι δηλώσεις – γκάφες ή οι δηλώσεις για να «πουλήσουν» στα social media διεκδικώντας και σταυρό σαν υποψήφιοι, δημιουργούν μια εικόνα όχι και ιδιαίτερα ελκτική, ότι προκαλούν μια κοινωνία που έχει αγωνία για το μέλλον και έχει ανάγκη από ελπίδα και θετικό λόγο.

Να κατανοήσουν καλύτερα ότι οι μάχες κερδίζονται όχι μόνο στη βάση του απολογισμού, αλλά και του πειστικού αφηγήματος για το μέλλον και τη δυνατότητα καλλιέργειας προσδοκίας. Για να δούμε. Πέντε έξι μήνες έμειναν και θα είναι και θυελλώδεις.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους