Εκρηκτικός χαρακτήρας, οξύθυμος, μισογύνης, αμφιλεγόμενη προσωπικότητα αλλά πολύ μεγάλος προπονητής. Στο πρόσωπο του Μπόμπι Νάιτ που γεννήθηκε σαν σήμερα το 1940 στο Μέϊσιλον του Οχάιο, τα παραπάνω...

Πλήρες Κείμενο:

Εκρηκτικός χαρακτήρας, οξύθυμος, μισογύνης, αμφιλεγόμενη προσωπικότητα αλλά πολύ μεγάλος προπονητής. Στο πρόσωπο του Μπόμπι Νάιτ που γεννήθηκε σαν σήμερα το 1940 στο Μέϊσιλον του Οχάιο, τα παραπάνω στοιχεία εκφράζονταν συνεχώς στις πέντε δεκαετίες θητείας του "Στρατηγού" στους πάγκους του κολεγιακού μπάσκετ και κυρίως αυτόν του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα.

Στον πρώτο του αγώνα ως προπονητής, σε ένα Γυμνάσιο κάπου στο Οχάιο τη δεκαετία του 1960, από τα νεύρα του έσπασε το πινακάκι των συστημάτων, αυτή ήταν η παρθενική αλλά όχι και μοναδική φορά που τα αντικείμενα αλλά και οι άνθρωποι γύρω του θα γινόντουσαν αποδέκτες της οργής του.

Λάτρης της πειθαρχίας, την εποχή που βρισκόταν στην τεχνική ηγεσία της Στρατιωτικής Ακαδημίας (το γνωστό μας West Point) μόλις στα 24 του έχοντας ως παίχτη τον μετέπειτα βοηθό του στην Ιντιάνα, Μάικ Κριζέφσκι, ο Νάιτ κέρδισε το παρατσούκλι "Boby T" εξαιτίας των τεχνικών ποινών (technical foul) που δεχόταν σωρηδόν.

Εκτός όμως από τεχνικές ποινές, ο Νάιτ μάζευε και νίκες στα έξι χρόνια που έμεινε στη Νέα Υόρκη και τράβηξε το ενδιαφέρον ενός από τα κορυφαία προγράμματα του NCAA, αυτό της Ιντιάνα που το 1971 προσέλαβε τον Μπόμπι ως πρώτο προπονητή.

Στην πολιτεία που το μπάσκετ λατρεύεται σχεδόν ως θρησκεία, ο Μπόμπι Νάιτ έγραψε τεράστια ιστορία, κερδίζοντας τρία πρωταθλήματα NCAA, πήγε πέντε φορές στο Φάιναλ Φορ, νίκησε σε 902 αγώνες ενώ μέχρι σήμερα είναι ο τελευταίος προπονητής με αήττητη σεζόν (32-0 το 1975/76). Με την περίφημη "motion offence" που σκοπό είχε την όσο το δυνατόν καλύτερη συνθήκη για ελεύθερο σουτ και την πιεστική άμυνα σε όλο το μήκος και πλάτος του γηπέδου, ο "Στρατηγός" και οι εκάστοτε "στρατιώτες" παίχτες του καθιέρωσαν το Πανεπιστήμιο ως ένα από τα κορυφαία της χώρας, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ο τρόπος δουλειάς του Νάιτ ήταν αποδοτικός και ο ίδιος δεν έκανε εκπτώσεις σε κανέναν που δεν μπορούσε να ανεχθεί τα "βασανιστήρια", σωματικά μέσω της εξαντλητικής προπόνησης αλλά και ψυχολογικά.

Ακόμα και αυτός, ο Λάρι Μπερντ άντεξε μόλις έναν μήνα προτού τα βροντήξει όλα κάτω και επιστρέψει στο French Lick, προτιμώντας να δουλεύει στην υπηρεσία καθαριότητας της κοινότητας από το να αντικρίζει κάθε μέρα τα γουρλωμένα μάτια του Μπόμπι και να ακούει τα μπινελίκια του, ενώ ο Τζόρνταν δεν ξέχασε ποτέ ότι έβαλε τα κλάματα στα αποδυτήρια όταν στο ημίχρονο του προημιτελικού με τη Δυτική Γερμανία στο Ολυμπιακό τουρνουά του 1984, ο Νάιτ τον υποχρέωσε να απολογηθεί στους συμπαίχτες του για την κακή του εμφάνιση.

Χρόνια αργότερα ο Μπόμπι παραδέχτηκε ότι το έκανε για να δώσει ένα έξτρα κίνητρο στον Μάικλ που οδήγησε τους Αμερικανούς στο χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο, ήξερε ότι ο Τζόρνταν ήταν ο καλύτερος μπασκετμπολίστας που είχε ποτέ. Ο Νάιτ απαιτούσε την τελειότητα από τους παίχτες του, αυτό επεδίωκε και πίστευε ότι ο σωστός τρόπος για να το καταφέρει ήταν να έχει αυτός τον απόλυτο έλεγχο στα πάντα, οι αθλητές έπρεπε να γίνουν μέρος του δικού του συστήματος, στις ομάδες του δεν υπήρχε δημοκρατία αλλά δικτατορία με τον ίδιο στον ρόλο του "τυράννου", τα λόγια του σε μια ομιλία του το 1985 είναι χαρακτηριστικά για το τι ακριβώς πρέσβευε. "Να το θυμάστε αυτό παιδιά, υπάρχει μόνος ένας που χτυπάει το τύμπανο (εννοώντας τον ρυθμό) εδώ και αυτός είμαι εγώ". Όταν τα πράγματα εντός παρκέ παρέκλιναν από το πλάνο του, οι αντιδράσεις του ήταν ακραίες, πετώντας καρέκλες μέσα στο γήπεδο, ρίχνοντας κουτουλιά ή πιάνοντας από τον λαιμό τους παίχτες του, κλωτσώντας έναν από αυτούς όταν έκανε λάθος σε αγώνα.

Τον ίδιο του τον γιο. "Οι παίχτες μου με ανέχονται γιατί ξέρουν πως όταν κάνω κάτι που μπορεί να φαίνεται απαίσιο, το κάνω γιατί θέλω να τους βοηθήσω να γίνουν όσο καλύτεροι μπορούν, με οποιοδήποτε κόστος.

Και είμαι αρκετά εγωιστής για να πιστεύω πως ξέρω καλύτερα από τον καθένα -καθηγητές, φιλενάδες, τον συγκάτοικο τους στο δωμάτιο- τι ακριβώς χρειάζονται". Αυτό μας δείχνει το πως έβλεπε ο Νάιτ τον εαυτό του, ως κάποιος που είχε δικαίωμα παρέμβασης για τα πάντα στη ζωή των παιδιών που βρίσκονταν υπό τις οδηγίες του.

Η αυστηρότητα του είχε έναν σκοπό και σε αυτόν τουλάχιστον ήταν απόλυτα επιτυχημένος καθώς το πρόγραμμα του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα δεν ενεπλάκη ποτέ σε σκάνδαλα με στημένα παιχνίδια ή προσέγγισης παιχτών κάτω από το τραπέζι ενώ το 96% των μαθητών-αθλητών του Μπόμπι Νάιτ, ολοκλήρωσαν την τετραετή φοίτηση τους και πήραν το πτυχίο τους. "Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αλλάξω τις συνήθειες μου" είπε σε μια συνέντευξη του τον Μάρτιο του 2000 όμως λίγες μέρες αργότερα κυκλοφόρησε το βίντεο από τη βίαιη συμπεριφορά του προς τον Νιλ Ριντ, τον παίχτη που τρία χρόνια πριν είχε βουτήξει από τον λαιμό κατά τη διάρκεια μιας προπόνησης.

Κλήθηκε σε απολογία από τη διεύθυνση του Πανεπιστημίου η οποία του ξεκαθάρισε ότι στο μέλλον δεν θα έδειχνε καμία ανεκτικότητα σε παρόμοιο περιστατικό. Ο Νάιτ ήξερε ότι οι μέρες του στην Ιντιάνα ήταν πια μετρημένες, το χειρότερο δεν ήταν η απειλή της απόλυσης αλλά το γεγονός ότι το άβατο της προπόνησης είχε παραβιαστεί, ο ίδιος υποστήριζε με θέρμη πως, "Αγαπώ το μπάσκετ ως παιχνίδι!!! Το παιχνίδι.

Δεν χρειάζομαι 18.000 κόσμο να ουρλιάζουν και όλα τα υπόλοιπα.

Για εμένα το πιο διασκεδαστικό και ιερό πράγμα στο μπάσκετ, είναι η προπόνηση και η προετοιμασία της". Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου ενώ περπατούσε προς το γήπεδο για την πρωινή προπόνηση, ένας πρωτοετής φοιτητής του φώναξε χωρίς κανένα ίχνος ντροπής, "Έϊ, τι έγινε Νάιτ" και στη συνέχεια έσκασε στα γέλια μαζί με την παρέα του.

Το τι ακολούθησε μετά το φαντάζεστε, έτσι δεν είναι; Ο 60χρονος Μπόμπι Νάιτ στράφηκε προς το μέρος του νεαρού και πιάνοντας τον από το μπράτσο -κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι του έκανε κεφαλοκλείδωμα- άρχισε να τον "στολίζει" με ο,τι βρισιά ήξερε ενώ ανάμεσα στα μπινελίκια, μία λέξη επαναλαμβανόταν συνεχώς.

Η λέξη "respect" (σεβασμός). Μετά από δύο ημέρες για "λόγους μη αποδέκτης συμπεριφοράς" ο Μπόμπι Νάιτ απολύθηκε από τη θέση που κατείχε επί είκοσι εννέα συναπτά έτη.

Για κάποιους παντοτινός ήρωας, για άλλους βδέλλυγμα λόγω των ακροτήτων του, ο "Στρατηγός" χωρίς τα γαλόνια που του ξήλωσαν, εγκατέλειψε το Μπλούμινγκτον και ορκίστηκε να μην επιστρέψει ποτέ ξανά.

Έκατσε έναν χρόνο εκτός πάγκων και το 2001 πήγε στο Τέξας για το Πανεπιστήμιο του Τεκ, εκεί έσπασε το ρεκόρ του Ντιν Σμιθ για τις περισσότερες νίκες, έφτασε με τους Τεξανούς τέσσερις φορές στους 64 του NCAA και τον Φεβρουάριο του 2008 παραιτήθηκε από τη θέση του προπονητή παραδίδοντας την ομάδα στον γιο του, Πατ Νάιτ.

Αυτόν που είχε κλωτσήσει.

Μετά από σαράντα έξι χρόνια στην ενεργό προπονητική, μπορούσε επιτέλους να απολαύσει τη συνταξιοδότηση του αλλά η πίκρα για την αποπομπή του από τον πάγκο της Ιντιάνα δεν τον εγκατέλειψε και αυτό φάνηκε όταν το 2016 δεν εμφανίστηκε στη γιορτή για τα σαράντα χρόνια από το πρωτάθλημα του 1976 λέγοντας πως θα γυρνούσε στο Μπλούμινγκτον μόνο όταν όλοι όσοι έβαλαν την υπογραφή τους στο έγγραφο της απόλυσης του, θα είχαν πεθάνει.

Κράτησε τον λόγο του (ο τελευταίος από τους εμπλεκόμενους πέθανε το 2019) και έτσι το 2020 στην επέτειο των σαράντα χρόνων από το πρωτάθλημα του 1980 αυτή τη φορά, πάτησε ξανά το παρκέ του γηπέδου της Ιντιάνα δίπλα στον Αϊζάια Τόμας και τους υπόλοιπους "Hoosiers", γνωρίζοντας την αποθέωση από το κοινό.

Όταν το 2021 το τιμόνι ανέλαβε ο παλιός του παίχτης Μάικ Γούντσον, ο "Στρατηγός" έδινε συχνά το παρών σε αγώνες και προπονήσεις τις οποίες παρακολουθούσε χωρίς να παρεμβαίνει.

Τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του που οι μετακινήσεις του όλο και δυσκόλευαν, το Πανεπιστήμιο του παραχώρησε ένα σπίτι κοντά στο "Assembly Hall", τον τόπο των μεγάλων του θριάμβων, τον ίδιο χώρο που την ημέρα του θανάτου του την 1η Νοεμβρίου του 2023, γέμισε από κόσμο που θέλησαν να πουν το δικό τους ευχαριστώ στον νικητή, τον "Στρατηγό" Μπόμπι Νάιτ... Antreas Tsemperlidis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους