Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η αντιδιαστολή ανάμεσα στον τρόπο με τον οποίο η Αργεντινή αγκάλιασε τον Μέσι και στη συμπεριφορά των Πορτογάλων απέναντι στον Κριστιάνο εξηγεί τα πάντα.

Για να το καταλάβει κανείς αυτό, αρκεί να κοιτάξει τα πράγματα με απόλυτη ουδετερότητα, αφήνοντας στην άκρη το βολικό μιντιακό αφήγημα που επιμένει να παρουσιάζει τον Μέσι ως το καλό παιδί με το ονειρεμένο τέλος και τον Κριστιάνο ως τον κακό της ιστορίας που του αξίζει η πτώση.

Εμείς, ως ουδέτεροι παρατηρητές χωρίς συναισθηματικές δεσμεύσεις, οφείλουμε να δούμε την πραγματικότητα μέσα από τα μάτια ενός συνειδητοποιημένου Πορτογάλου φιλάθλου.

Πέρα από την αδιαμφισβήτητη ιδιοφυΐα του, ο Μέσι βρήκε γύρω του ένα ολόκληρο σύνολο έτοιμο να θυσιαστεί για εκείνον.

Οι συμπαίκτες του γνώριζαν ότι του απέμεναν ελάχιστα χρόνια στο υψηλότερο επίπεδο και πολέμησαν με κάθε ικμάδα των δυνάμεών τους ώστε να κλείσει αυτός ο κύκλος με τον ιδανικότερο τρόπο.

Έβγαλαν πρωτοφανή επιθετικότητα στις μονομαχίες, κινήθηκαν με απόλυτη τακτική πειθαρχία για να καλύψουν τα τρεξίματά του στην πίεση ψηλά και του πρόσφεραν σταθερές επιλογές πάσας στο επιθετικό τρίτο.

Αυτή η τυφλή εμπιστοσύνη τού επέτρεψε να αγωνιστεί ως ελεύθερος δημιουργός, απαλλαγμένος από περιττά ανασταλτικά καθήκοντα, με την ομοσπονδία, το τεχνικό επιτελείο και τον κόσμο να κινούνται στον ίδιο ρυθμό, μέχρι το πρόσφατο συγκινητικό του αντίο.

Στον αντίποδα, στην Πορτογαλία εξαντλούνται σε αναλύσεις για τον εγωκεντρισμό του Κριστιάνο, λες και υπήρξε ποτέ ο μοναδικός δύσκολος χαρακτήρας στην ιστορία της χώρας.

Ξεχνούν τη φυγή του Φίγκο από την Μπαρτσελόνα, τις ανεξέλεγκτες αντιδράσεις του Πέπε στις αναχαιτίσεις, ή το πώς η νοοτροπία στέρησε από τον Κουαρέσμα και τον Νάνι την κορυφή.

Ακόμα και σήμερα, βλέπει κανείς τον Λεάο να διαλέγει παιχνίδια και να κόβει το τέμπο στις επιθετικές μεταβάσεις μένοντας στάσιμος όταν οι άλλοι επιστρέφουν, ή τον Μπρούνο να διχάζει διαρκώς με τις μεταπτώσεις του.

Γιατί λοιπόν στοχοποιείται αποκλειστικά ο Κριστιάνο, σε μια χώρα που ουδέποτε συνήθισε να παράγει αθλητές με τέτοια αγωνιστική αυταπάρνηση και τέτοια προσήλωση στην τακτική; Το μεγαλύτερο σφάλμα όσων επιτίθενται με ευκολία στον Κριστιάνο είναι ότι συρρικνώνουν είκοσι ολόκληρα χρόνια προσφοράς σε μια δύσκολη τριετία στο φινάλε της καριέρας του, ξεχνώντας ότι δεν ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στα σαράντα του.

Πολλοί από τη νεότερη γενιά αγνοούν ότι κάποτε έμεινε κανονικά στο προπονητικό κέντρο της εθνικής για να αγωνιστεί λίγες μόλις ώρες αφότου έμαθε τον θάνατο του πατέρα του, ή παραγράφουν όσα κατέθεσε στο γήπεδο στις διοργανώσεις του 2004, του 2006 και στην κατάκτηση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος το 2016.

Είναι εντελώς άδικο να απαξιώνεται η μοναδική προσωπικότητα που υπερέβη τα στενά δεδομένα του πορτογαλικού ποδοσφαίρου για χάρη πρόσκαιρων εντυπώσεων.

Δεν υπάρχει λόγος για σκληρότητα απέναντι στους υπόλοιπους διεθνείς, αλλά αποτελεί τραγικό λάθος να αντιμετωπίζεται με έπαρση ο κορυφαίος αθλητής της πατρίδας τους απλώς για να κερδίσει κάποιος άλλος λίγη πρόσκαιρη λάμψη. Ο Κριστιάνο δεν είχε καμία ανάγκη να ανταγωνιστεί τον Μπρούνο, τον Κανσέλο ή τον Μπερνάρντο για την αναγνώριση, καθώς έχει εξασφαλίσει τη θέση του στο πάνθεον εδώ και δύο δεκαετίες.

Το μόνο που αποζητούσε ήταν ένα τελευταίο, ανεπανάληπτο τρόπαιο για την πατρίδα του, και αντί να συσπειρωθούν γύρω από αυτό το όραμα, επέλεξαν να τον πολεμήσουν, επισφραγίζοντας έτσι τη χαοτική διαφορά νοοτροπίας ανάμεσα στην Πορτογαλία και την Αργεντινή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους