Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παραμονή του Αγίου Δημητρίου σας παρουσιάζουμε το επόμενο τραγούδι "ΚΑΠΤΑΝ ΜΙΜΗΣ" σε στίχους του αγαπημένου μου φίλου, ιστορικού ερευνητή, στιχουργού, συγγραφέα και μουσικού Tasos Kaklamanis | Τάσο Κακλαμάνη σε μουσική & ερμηνεία Giannis Tsiantis / Γιάννης Τσιαντής, από τη διπλή έκδοση "ΠΕΤΡΟΚΑΡΑΒΑ" Μυθιστόρημα & Music album από τις εκδόσεις Περιοδικό & Εκδόσεις Μετρονόμος και παραγωγή CD Grecous Παίζουν οι Μπουζούκαροι: Thodoris Stougios | Θοδωρής Στούγιος Thodwris Xintaris | Θοδωρής Ξηντάρης και οι οπισθοφύλακοι Βράχοι: Κιθάρα: Νίκος Πρωτόπαπας Κοντραμπάσο: Παναγιώτης Τσίτσικας | Panos Tsitsikas Κρουστά: Δημήτρης Σταματέλος | Dimitris Stamatelos Ηχογράφηση Studio Fleeze- Νίκος Πρωτόπαπας Μίξη & Master: Studio Mythos Thanasis Gikas https://youtu.be/wXWXAISmKQQ?si=Gctbsy2a_Di7R6io O "KΑΠΤΑΝ ΜΙΜΗΣ" είναι ένα τραγούδι από τα 11 του πρότζεκτ ΠΕΤΡΟΚΑΡΑΒΑ (Μυθιστόρημα & Music album) που αναφέρεται στη μεγάλη σφαγή της Μακρονήσου 29 Φεβρουαρίου - 1 Μαρτίου 1948 και τον καπετάνιο του επιταγμένου καϊκιού. Ο Μίμης Βρονταμίτης ήταν ο βαρκάρης από τη Τζια που του είχανε επιτάξει το καΐκι για να μεταφέρει τους εξόριστους απ’ το Λαύριο. Εξόριστοι Μακρονησιώτες που τον γνώρισαν μιλάνε για έναν καλό άνθρωπο, εργάτη της θάλασσας με αγνά αισθήματα για τον συνάνθρωπό του. Ο Μίμης Βρονταμίτης ήτανε παραδοσιακός άνθρωπος με δεξιές οικογενειακές καταβολές που μπροστά όμως στον πόνο και στο άδικο η καρδιά του λύγαγε.

Δεν τον ένοιαζε αν είσαι δεξιός ή αριστερός παρά μονάχα να είσαι άνθρωπος.

Εκείνη την εποχή του είχανε επιτάξει το καΐκι για το δρομολόγιο Λαύριο – Μακρόνησο.

Μετέφερνε εξόριστους, τρόφιμα και νερό στο ξερονήσι.

Ειδικά μετά τη σφαγή της Μακρονήσου ο καπετάνιος βοηθούσε με οποιοδήποτε τρόπο.

Έφερνε στα κρυφά νερό, τρόφιμα και φάρμακα στους εξόριστους, φυγάδευε τραυματίες στο Λαύριο και τους πέρναγε γράμματα και σημειώματα προς τις οικογένειες τους, αγνοώντας τον κίνδυνο και την επίπτωση ενός Στρατοδικείου εάν τον πιάνανε. Η Μακρόνησος τον στιγμάτισε σε όλη του τη ζωή.

Παρότι όμως πέρναγαν τα χρόνια και οι δεκαετίες εκείνος δεν ηρεμούσε ούτε γαλήνευε.

Είχε κάτι μέσα του που τον χρέωνε να το βγάλει στη φόρα και αυτό ήτανε τα γεγονότα του 1948 της μεγάλης σφαγής της Μακρονήσου που δεν γνώριζε ο κόσμος.

Μιλάμε για ένα έγκλημα απέναντι σε Ελληνόπουλα φανταράκια που κάνανε τη θητεία τους εκείνη την μετεμφυλιακή περίοδο φυλακίζοντάς τα στην Μακρόνησο λόγω πολιτικών πεποιθήσεων.

Το επίσημο κράτος δεν επισημοποίησε ποτέ τον πραγματικό αριθμό των νεκρών της μεγάλης σφαγής 19η Φεβρουαρίου - 1η Μαρτίου του 1948 κρατώντας κρυμμένα όλα αυτά τα χρόνια τα αρχεία του στρατού. Ο Μίμης ο Βρονταμίτης μη δέχοντας άλλο το πετσί του τη φίμωση και τη σπίλωση των νεκρών έδωσε μια συνέντευξη – μαρτυρία στον ερευνητή Φίλιππα Γελαδόπουλο το 1987, που φανέρωνε πλέον όλη την αλήθεια της μεγάλης σφαγής. «Πέρασαν τόσα πολλά χρόνια, καιρός πια να τα ειπώ όλα, την αλήθεια να ειπώ κυρ-Φίλιππα.

Έζησα, όλα τα δραματικά γεγονότα, στο νησί, το 1948.

Ο στρατός μας, με είχε επιταγμένο μαζί με το καΐκι μου ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ επί μισθό, οκτώ χιλιάδες δραχμές το μήνα.

Κουβαλούσα από το Λαύριο πέρα στη Μακρόνησο φαντάρους, πολιτικούς υπόδικους, νερό σε βαρέλια και άλλα.

Στο φοβερό ντουκεφίδι του Μάρτη 1948, ο Σκαλούμπακας μου κόλλησε το πιστόλι στο κεφάλι και με απειλές με διέταξε να κουβαλάω σκοτωμένους φαντάρους, πέρα μακριά στον ΚΑΒΟ ΝΤΟΡΟ, στο ξερόνησο ΣΑΝ ΤΖΙΟΡΤΖΙΟ.

Στο 3ο τάγμα φόρτωνα τους νεκρούς φαντάρους, που τους εξέταζε ο γιατρός Μαλάμης, κι έγραφε στο πιστοποιητικό θανάτου, τη λέξη ΝΕΚΡΟΣ.

Ήτανε δίπλα στο γιατρό Μαλάμη κι άλλοι ακόμα δυο γιατροί.

Τους σκοτωμένους φαντάρους, τους ταχτοποιούσανε στριμωχτά στο αμπάρι, οι αλφαμίτες Χούμης και Δημητρός Λαγός.

Σ’ ένα μόνο δρομολόγιο φορτώσαμε 185 νεκρούς φαντάρους.

Λέω στον Σκαλούμπακα, το καΐκι δε σηκώνει τόσο πράμα, είναι πολύ το πράμα, θα μπατάρει το καΐκι.

Αυτός κουβέντα δεν έπαιρνε, με το πιστόλι με διέταξε.

Τι να ‘ κανα; Το πιστόλι σε παγώνει… Ανοιγόμασταν, τη νύχτα, στον ΚΑΒΟ ΝΤΟΡΟ.

Εκεί στο ΣΑΝ ΤΖΙΟΡΤΖΙΟ, περίμενε καράβι πολεμικό.

Οι ναύτες, παίρνανε τους σκοτωμένους φαντάρους και τους χώνανε μέσα σε συρμάτινα δίχτυα με βαρίδια και τους φουντάρανε στο βυθό της θάλασσας.

Αυτό ξανάγινε.

Οι νεκροί όλοι – όλοι ήταν 350 κοντά, τους μέτραγα έναν – έναν και ήταν 350 ΦΑΝΤΑΡΟΙ ΝΕΚΡΟΙ σας λέω.

Αυτή ήταν η πιο τραγική περιπέτεια που έζησα στη ζωή μου.» Καπτάν Μίμης Βρονταμίτης, Λαύριο 1987 #history #music #literature

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους