Είμαι ο Δημήτριος… ο Άγιος της Θεσσαλονίκης. Είμαι εκείνος που κάποτε περπάτησε στους δρόμους αυτής της πόλης, που γνώρισε τους ανθρώπους της και αγάπησε τον Χριστό περισσότερο από την ίδια του τη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήμουν νέος, είχα αξιώματα, τιμές και μια ζωή που πολλοί θα ζήλευαν.

Θα μπορούσα να σιωπήσω, να κρύψω την πίστη μου και να συνεχίσω να ζω με ασφάλεια.

Μα πώς να αρνηθώ Εκείνον που έδωσε νόημα στην ύπαρξή μου; Πώς να προδώσω τον Χριστό, που έγινε η χαρά και η ελπίδα της ψυχής μου; Και ήρθε η ώρα της δοκιμασίας.

Με φυλάκισαν.

Με απείλησαν.

Πίστεψαν πως, κλείνοντάς με σε ένα σκοτεινό κελί, θα φυλάκιζαν και την πίστη μου.

Δεν γνώριζαν, όμως, πως εκείνος που έχει τον Χριστό στην καρδιά του μπορεί να βρίσκεται πίσω από σίδερα και να είναι πιο ελεύθερος από εκείνον που κάθεται σε θρόνους.

Και όταν ήρθε το μαρτύριο, δεν αρνήθηκα τον Κύριό μου.

Το σώμα μου πληγώθηκε από τις λόγχες, μα η πίστη μου δεν νικήθηκε.

Νόμιζαν πως εκείνη την ημέρα τελείωναν όλα.

Δεν ήξεραν πως ο Θεός μπορεί να κάνει το μαρτύριο μαρτυρία πίστεως και το αίμα ενός μάρτυρα σπόρο που θα καρποφορεί για γενιές ολόκληρες.

Και πέρασαν τα χρόνια… Η Θεσσαλονίκη άλλαξε.

Αυτοκράτορες ήρθαν και έφυγαν.

Στρατοί πέρασαν από τα τείχη της.

Άνθρωποι γεννήθηκαν, αγάπησαν, πόνεσαν και αναχώρησαν για την αιωνιότητα.

Μα η αγάπη μου για την πόλη αυτή δεν έπαψε να ζει μέσα στην καρδιά των πιστών.

Και ο Θεός με αξίωσε να τιμώμαι ως ο Μυροβλύτης Άγιός της.

Κάθε χρόνο, όταν πλησιάζει η γιορτή μου, ακούω τις καμπάνες να χτυπούν και βλέπω πλήθη ανθρώπων να έρχονται στον ναό μου με δάκρυα στα μάτια, με προσευχές στα χείλη και με πληγές κρυμμένες βαθιά στην καρδιά τους.

Άλλος έρχεται για το παιδί του που ασθενεί.

Άλλη για τον άνθρωπό της που βρίσκεται μακριά.

Άλλος για να ζητήσει συγχώρεση.

Και υπάρχουν κι εκείνοι που δεν ζητούν τίποτα· μονάχα στέκονται μπροστά στην εικόνα μου και κλαίνε σιωπηλά, γιατί δεν έχουν πια λόγια να πουν.

Σε όλους θα ήθελα να πω: «Παιδιά μου, μη χάνετε την ελπίδα σας.

Μην αφήνετε τον φόβο να νικά την πίστη σας.

Μην περιμένετε να έρθει η μεγάλη δοκιμασία για να θυμηθείτε τον Χριστό. Αναζητήστε Τον στην προσευχή σας, στη συγχώρεση, στην αγάπη προς τον αδελφό σας και στις μικρές στιγμές της καθημερινότητάς σας.

Δεν σας καλώ να με τιμάτε μόνο με λουλούδια και κεριά.

Σας καλώ να κρατήσετε αναμμένη τη φλόγα της πίστεως μέσα σας.

Γιατί το μεγαλύτερο δώρο δεν είναι ένα τάμα μπροστά στην εικόνα μου, αλλά μια καρδιά που αγαπά τον Χριστό και δεν εγκαταλείπει τον συνάνθρωπό της». Κι όταν περνάτε από τη Θεσσαλονίκη, όταν ακούτε το όνομά μου ή όταν στέκεστε στον ιερό ναό μου, να θυμάστε: Εγώ είμαι ο Δημήτριος, ο Μάρτυρας του Χριστού.

Δεν καυχιέμαι για τη δύναμή μου, αλλά για τη δύναμη Εκείνου που με κράτησε όρθιο την ώρα του μαρτυρίου.

Και αν κάποτε η ζωή σάς γονατίσει, σηκώστε τα μάτια σας προς τον Ουρανό.

Μην απελπίζεστε.

Η αληθινή μας πατρίδα βρίσκεται κοντά στον Χριστό.

Και εσείς, Θεσσαλονικείς μου, που με τιμάτε αιώνες τώρα, μην ξεχάσετε ποτέ πως η μεγαλύτερη δόξα της πόλης σας δεν είναι τα τείχη της ούτε τα μνημεία της.

Είναι η πίστη της.

Είναι οι καμπάνες που χτυπούν για τον Χριστό.

Είναι οι ψυχές που προσεύχονται με δάκρυα.

Είναι οι άνθρωποι που συγχωρούν, που αγαπούν και που δεν ντρέπονται να ομολογούν την πίστη τους.

Είναι η αγάπη που δεν πεθαίνει.

Και όσο η Θεσσαλονίκη θα κρατά τον Χριστό στην καρδιά της, η μνήμη του μαρτυρίου μου θα συνεχίζει να εμπνέει τους πιστούς και να τους θυμίζει πως καμία θυσία για την πίστη δεν είναι μάταιη.

Εγώ είμαι ο Άγιος Δημήτριος, ο Μυροβλύτης της Θεσσαλονίκης.

Και η μεγαλύτερη τιμή που μπορείτε να μου προσφέρετε είναι να αγαπάτε τον Χριστό όπως Τον αγάπησα κι εγώ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους