Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🔘 Αμμόχωστος... τα ταξίδια ενός παιδιού στις ακτές της. Υπάρχουν τόποι που δεν τους θυμάσαι απλώς.

Τους κουβαλάς μέσα σου μια ολόκληρη ζωή.

Τόποι που μπορεί να μην τους αντικρίζεις σήμερα όπως θα ήθελες, όμως εξακολουθούν να ζουν ολοζώντανοι μέσα στις εικόνες της παιδικής σου ηλικίας, στις μυρωδιές, στους ήχους και στις πιο γλυκές αναμνήσεις σου.

Για μένα, ένας τέτοιος τόπος είναι η πανέμορφη Αμμόχωστος μας. Η Αμμόχωστος των παιδικών μου χρόνων, τότε που, μαθήτρια ακόμη του Δημοτικού, ανυπομονούσα να ξεκινήσουμε με τους γονείς μου για τις καλοκαιρινές μας διακοπές.

Κι εκεί, μέσα στο αυτοκίνητό μας, ακουγόταν η αγαπημένη φωνή του Γιάννη Καλατζή να τραγουδά το «Δελφίνι, δελφινάκι». Ένα τραγούδι που, κάθε φορά που το ακούω, μοιάζει να ανοίγει διάπλατα μια πόρτα στον χρόνο και να με γυρίζει πίσω, τότε που ο κόσμος φάνταζε απέραντος και η ευτυχία κρυβόταν στα πιο απλά πράγματα.

Θυμάμαι την ανυπομονησία μου να φτάσουμε.

Να αντικρίσω ξανά τη θάλασσά της, να νιώσω τη θαλασσινή αύρα στο πρόσωπό μου και να περπατήσω, χέρι χέρι με τους γονείς μου, ολόκληρη την παραλία της.

Να απολαμβάνω εκείνη την απερίγραπτη ηρεμία, την απέραντη αμμουδιά, το γαλάζιο της θάλασσας και την ομορφιά ενός τόπου που έμοιαζε να έχει φτιαχτεί για να χαρίζει γαλήνη στην ψυχή του ανθρώπου.

Δεν χρειαζόμασταν πολλά για να είμαστε ευτυχισμένοι.

Μια βόλτα δίπλα στο κύμα, ένα χαμόγελο των γονιών μου, η συντροφιά τους και η ομορφιά της κυπριακής μας γης αρκούσαν για να γεμίσουν την παιδική μου καρδιά με χαρά.

Κι εκείνοι, με την αγάπη τους για τον τόπο μας, φρόντιζαν να ταξιδεύουμε συχνά στην ελεύθερη τότε Κύπρο μας, για να γνωρίσω τις πόλεις, τα χωριά, τις παραλίες και τις ομορφιές της πατρίδας μας.

Χωρίς ίσως να το συνειδητοποιώ τότε, μου πρόσφεραν κάτι πολύ μεγαλύτερο από όμορφες διακοπές.

Μου μάθαιναν να αγαπώ τον τόπο μου, να τον γνωρίζω, να τον σέβομαι και να τον κουβαλώ μέσα μου.

Σήμερα, 52 χρόνια μετά, οι εικόνες εκείνες είναι χιλιάδες στο άλμπουμ της μνήμης μου.

Άλλες καθαρές σαν να τις έζησα χθες κι άλλες ξεθωριασμένες από το πέρασμα του χρόνου, μα όλες πολύτιμες.

Κι όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνομαι πως οι παιδικές μας αναμνήσεις δεν είναι απλώς στιγμές που πέρασαν.

Είναι κομμάτια της ζωής μας που αρνούνται να χαθούν.

Είναι οι άνθρωποι που αγαπήσαμε, οι τόποι που περπατήσαμε, οι θάλασσες που αγκαλιάσαμε με το βλέμμα μας και οι στιγμές που έγιναν μέσα μας αιωνιότητα.

Μα υπάρχει και μια πίκρα που δεν μπορεί να κρύψει καμιά γλυκιά ανάμνηση.

Γιατί η Αμμόχωστος εκείνη, η πόλη που γνώρισα και αγάπησα ως παιδί, βρίσκεται σήμερα, κατεστραμμένη, κάτω από τουρκική κατοχή.

Η παραλία που περπατούσα με τους γονείς μου, οι δρόμοι που διέσχιζα με τόση ανεμελιά και οι εικόνες που σημάδεψαν τα παιδικά μου χρόνια δεν αποτελούν πια έναν τόπο στον οποίο μπορώ να επιστρέψω ελεύθερα, όπως τότε.

Και πονάει αυτή η σκέψη.

Πονάει να έχεις ζήσει όλη την κατεχόμενη Κύπρο, έναν ολόκληρο τόπο, να τον έχεις αγγίξει, να έχεις αναπνεύσει τον αέρα του και να αναγκάζεσαι σήμερα να τον επισκέπτεσαι μονάχα μέσα από τις αναμνήσεις σου.

Πονάει να ακούς το «Δελφίνι, δελφινάκι» και να μην ακούς μόνο ένα τραγούδι, αλλά να βλέπεις ξανά τον δρόμο προς την Αμμόχωστο, το αυτοκίνητο των γονιών σου, τη θάλασσα να απλώνεται μπροστά σου και ένα παιδί να ανυπομονεί να φτάσει στον παράδεισό του.

Γιατί, ναι, η κατεχόμενη γη μας δεν είναι για εμάς τους πρόσφυγες απλώς μια γεωγραφική περιοχή στον χάρτη.

Είναι η παιδική μας ηλικία.

Είναι οι γονείς μας, που ίσως σήμερα να μην βρίσκονται πια κοντά μας, αλλά εξακολουθούν να περπατούν δίπλα μας μέσα στις αναμνήσεις.

Είναι τα πρώτα μας καλοκαίρια, οι οικογενειακές μας διακοπές, τα γέλια, οι χαρές και η αθωότητα μιας εποχής που δεν γνωρίζαμε πως κάποτε θα μας την έκλεβε η βάρβαρη τουρκική εισβολή.

Κι όμως, όσο υπάρχει μνήμη, υπάρχει και δεσμός.

Όσο θυμόμαστε, οι τόποι μας εξακολουθούν να ζουν μέσα μας.

Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που κρατούν ζωντανές τις εικόνες της Αμμοχώστου, της Κερύνειας, της Μόρφου και όλων των κατεχόμενων χωριών και πόλεών μας, η Πατρίδα μας δεν θα γίνει ποτέ μια μακρινή ιστορία που θα διηγούμαστε στα παιδιά και στα εγγόνια μας.

Εύχομαι ολόψυχα να έρθει σύντομα η μέρα που θα μπορέσουμε να ξαναπερπατήσουμε ελεύθεροι σε κάθε γωνιά της κατεχόμενης μας Πατρίδας.

Να ξαναδούμε τις παραλίες της χωρίς το βάρος της προσφυγιάς, να ξαναγνωρίσουμε τις γειτονιές της και να αφήσουμε τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας να ανακαλύψουν τις ομορφιές της δικής τους Πατρίδας, όπως κάποτε έκαναν οι δικοί μας γονείς για εμάς.

Και τότε, ίσως, σε ένα αυτοκίνητο που θα κατευθύνεται προς την Αμμόχωστο, να ακουστεί ξανά το «Δελφίνι, δελφινάκι». Αυτή τη φορά, όμως, τα μάτια μας δεν θα βουρκώνουν από τον πόνο της ανάμνησης, αλλά από τη συγκίνηση της επιστροφής.

Γιατί υπάρχουν ταξίδια που τελειώνουν όταν φτάσεις στον προορισμό σου.

Κι υπάρχουν ταξίδια που περιμένουν μια ολόκληρη ζωή για να ολοκληρωθούν.

Το δικό μου ταξίδι προς την Αμμόχωστο δεν τελείωσε ποτέ.

Περιμένει ακόμη εκείνη τη μέρα που θα μπορέσω να την δω ξανά, ελεύθερη, όπως την έζησα παιδί.

Φυλάω τις εικόνες της στο άλμπουμ της καρδιάς μου.

Και μαζί με τις αναμνήσεις μου, φυλάω άσβεστη και την ελπίδα της επιστροφής. Καλήν Ελευθερίαν! Καλήν Επιστροφή στη γή μας! 🖋Γράφει η κυρία Α.Π. Πρόσφυγας

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°° 🇨🇾 δὲν ξεχνῷ 🇫🇮 προσδοκῶμεν Ἀνάστασιν Πατρίδος ⚘️ ἔσσεται ἦμαρ 🕊 Καλὴν Ἐλευθερίαν 🌿 νόστιμον ἦμαρ

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°° ✔️ ΕΞΩ Ο ΑΤΤΙΛΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ✔️ ΟΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ ✔️ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΚΕΡΥΝΕΙΑ ➖️➖️➖️➖️➖️➖️➖️➖️➖️➖️➖️➖️➖️ 🎬 ni_channel 🎼 Γιάννης Καλαντζής ✒️ ni_news ➖️➖️➖️➖️➖️➖️➖️➖️➖️➖️➖️➖️➖️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους