Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με αφορμή το βιβλίο «Το ηλεκτρικό πρόβατο» του Philip K. Dick, που σκοπεύω να ξεκινήσω σήμερα, αποφάσισα χθες να δω επιτέλους το «Blade Runner 2049». Αγάπησα την πρώτη ταινία του Ridley Scott, αλλά πραγματικά δεν περίμενα ότι η συνέχεια θα με καθήλωνε σε τέτοιο βαθμό.

Τολμώ μάλιστα να πω ότι τη θεωρώ ακόμη πιο αριστουργηματική από την πρώτη.

Πιο ονειρική, πιο μελαγχολική, πιο επιβλητική και συναισθηματικά πιο σπαρακτική.

Ένα κινηματογραφικό ποίημα επιστημονικής φαντασίας που εξακολουθώ να έχω στο μυαλό μου από χθες. Ο Villeneuve δημιουργεί ένα δυστοπικό σύμπαν απίστευτης ομορφιάς, με εικόνες που κυριολεκτικά μου έκοψαν την ανάσα.

Δεν μπορώ να ξεχάσω τις εναέριες σκηνές με τα ιπτάμενα αυτοκίνητα πάνω από την αχανή, σκοτεινή πόλη, ενώ η ανατριχιαστική ηλεκτρονική μουσική των Hans Zimmer και Benjamin Wallfisch, με εκείνους τους εκκωφαντικούς, σχεδόν απόκοσμους ήχους, σε κάνει να αισθάνεσαι πως βρίσκεσαι μέσα σε ένα εφιαλτικό όνειρο.

Ακόμη πιο καθηλωτική βρίσκω τη σκηνή στο εγκαταλελειμμένο Λας Βέγκας.

Εκείνο το απόκοσμο τοπίο πνιγμένο στην πορτοκαλοκίτρινη σκόνη, με τα τεράστια, μισοκατεστραμμένα αγάλματα γυμνών γυναικών που μοιάζουν με απομεινάρια κάποιου χαμένου αρχαίου πολιτισμού. Ο K περπατά ανάμεσά τους τόσο μικρός, τόσο ασήμαντος μπροστά σε αυτά τα γιγαντιαία είδωλα.

Μια σκηνή απίστευτης αισθητικής, που θα μπορούσα να την κοιτάζω για ώρες. Ο Ryan Gosling δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία.

Η βαθιά ανάγκη του K να πιστέψει πως είναι κάτι περισσότερο από ένα κατασκευασμένο πλάσμα, πως οι αναμνήσεις του σημαίνουν κάτι, πως αξίζει να αγαπηθεί, με τσάκισε.

Ξέρετε, όμως, ποιο είναι το πιο καθηλωτικό; Να βλέπεις την πρώτη ταινία του 1982, με τον Harrison Ford μόλις 39 ετών, και λίγες ημέρες αργότερα να τον αντικρίζεις ξανά στον ίδιο ρόλο, στην ταινία του 2017, στα 75 του χρόνια.

Τριάντα πέντε ολόκληρα χρόνια πραγματικής ζωής χωρίζουν τις δύο ταινίες.

Ο χρόνος έχει χαράξει το πρόσωπό του, έχει αλλάξει το βλέμμα του, έχει προσθέσει μια απίστευτη κούραση στις κινήσεις του.

Ο φοβερός Harrison Ford επιστρέφει και μόνο η παρουσία του αρκεί για να σε συγκινήσει.

Δεν βλέπεις απλώς έναν αγαπημένο κινηματογραφικό ήρωα να μεγαλώνει.

Βλέπεις τον ίδιο τον χρόνο να περνά μπροστά από τα μάτια σου και, αναπόφευκτα, σκέφτεσαι πόσο αμείλικτα περνά και από τη δική μας ζωή.

Η μουσική είναι πραγματικά ανατριχιαστική.

Δεν συνοδεύει απλώς τις εικόνες, σε καταπίνει μαζί τους.

Οι βαθείς ηλεκτρονικοί ήχοι, οι απότομες εξάρσεις και οι στιγμές απόλυτης σιωπής δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που δεν έχω συναντήσει σε άλλη ταινία.

Από χθες επιστρέφω διαρκώς με τη σκέψη μου σε ορισμένες εικόνες, ενώ οι απόκοσμοι ήχοι της μουσικής εξακολουθούν να αντηχούν μέσα μου.

Θα ήθελα πραγματικά να μπορούσα να βρεθώ ξανά μπροστά στην οθόνη, χωρίς να γνωρίζω τίποτα από όσα πρόκειται να παρακολουθήσω.

Να αισθανθώ από την αρχή εκείνο το δέος, τη θλίψη και την παράξενη γοητεία ενός κόσμου τόσο εφιαλτικού, που στο τέλος σχεδόν λυπάσαι που πρέπει να τον εγκαταλείψεις.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους