Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τελευταία προσπαθώ να μπω στη θέση ενός ξένου παίκτη του Ηρακλή.

Ενός ξένου προπονητή, με τις παραστάσεις του Ματζάρι.

Εγώ ξέρω τι να περιμένω απ’ αυτή τη χώρα και το ποδόσφαιρό της.

Εκείνοι όμως, όχι.

Κι όταν σου κλέβουν τον ιδρώτα, όσο επαγγελματίας κι αν είσαι, χάνεις τη διάθεσή σου.

Χάνεις τη συγκέντρωσή σου.

Συμβαίνει και στις δικές μας δουλειές.

Κι εκεί πρέπει να πάρει τη σκυτάλη ο κόσμος.

Να χτυπήσει σαν ηλεκτρικό ρεύμα.

Να γεμίσει τις μπαταρίες της ομάδας.

Μειωμένες τιμές.

Σάββατο, στις 19:00. Σφαγή. Ξεσηκωμός.

Κι όμως, στο Καυτανζόγλειο βρέθηκαν όσοι εδώ και δύο-τρία χρόνια τρέχουν παντού για τον Ηρακλή.

Ίσως πρέπει να το αποδεχτώ: όσοι είμαστε, αυτοί είμαστε.

Πέφτω πάντα στην παγίδα να προσμένω την ενεργοποίηση της μεγάλης μάζας.

Μα τούτη η ελπίδα της μεγάλης επιστροφής μοιάζει πια να χάνει το νόημά της.

Κι όπως έγραψε ο πάντα ευχάριστος κύριος Φρειδερίκος Νίτσε: «Η ελπίδα είναι το χειρότερο κακό, γιατί παρατείνει τα βάσανα των ανθρώπων». Οι παλιές εικόνες ξεθωριάζουν στο μυαλό μου.

Μοιάζουν πια, περισσότερο με κειμήλια.

Καιρός να αποδεχτώ τη σημερινή εικόνα ως πραγματικότητα.

Δεν έχει το μεγαλείο του παρελθόντος.

Έχει όμως, πιο ανθεκτικά υλικά και πιο ζωηρά χρώματα.

Έχει μια διαφορετική αίσθηση.

Και την προτιμώ.

Ας χτίσουμε με όσους είμαστε εδώ κι ας καλωσορίσουμε όσους έρθουν.

Σ’ ένα ασφαλές περιβάλλον.

Σε έναν σύλλογο με αξίες και ιδανικά. Σε μια κοινότητα όπου δεν περισσεύει κανένας. ΗΡΑ ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ! 🔵✊🏼⚪️ #iraklis #ηρακλης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους