Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τροφή για σκέψη ένα κείμενο που πέρασε από εμπρός μου στο διαδίκτυο, αν και υποκειμενικά την λέξη γρια (αν είναι φυσικά εύστοχη η μετάφραση) την θεωρώ άκομψη και προτιμώ το ηλικιωμένη... αλλά στα υπόλοιπα συμφωνώ Γυναίκες, ας προσέξουμε... Mας τα παίρνουν όλα! Αν μας πάρουν και τα γηρατειά, τότε πραγματικά τελειώσαμε.

Θέλω να επαναφέρω μία λέξη, που έχει βγει από τη μόδα.

Μία λέξη, που έχει σχεδόν τεθεί εκτός νόμου: «γηρατειά». Τα γηρατειά είναι, στην πραγματικότητα, ένα ενδιαφέρον στάδιο της ζωής.

Είναι μια βαθιά αναρχική και ρομαντική περίοδος.

Γιατί, κάθε μέρα μπορεί να είναι η τελευταία σου.

Επειδή βρίσκεσαι σε διαρκή φυγή από τον θάνατο, και με κάθε επιπλέον μέρα, μπορείς να πεις: «Χα!.. Σε ξεγέλασα». Είναι μία φάση γεμάτη ένταση, μία εφηβεία χωρίς αύριο.

Και θα ήταν ένα συναρπαστικό στάδιο της ζωής, αν δεν υπήρχε το γεγονός ότι, στο τέλος, πεθαίνεις.

Αφήνω όλη αυτή τη ρητορική περί «ομορφιάς των γηρατειών» στην αγορά, η οποία κολακεύει εμάς τους μεγαλύτερους μόνο και μόνο, για να μας πουλήσει τα άθλια προϊόντα της.

Μισώ το να είμαι γριά, γιατί είναι η πύλη προς τον θάνατο.

Είναι, και παραμένει, μία βιβλική κατάρα.

Κι όμως, ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο άσχημα όσο σήμερα.

Από τότε, που αρχίσαμε να προσπαθούμε να τα κρύψουμε.

Από τότε, που σταματήσαμε να τα ονομάζουμε.

Δεν είναι «βρώμικη» λέξη.

Είναι απλώς το όνομα, μιας περιόδου της ζωής και εμπεριέχει μεγάλη σκληρότητα, αλλά και μεγάλη γλύκα.

Όροι, όπως «τρίτη ηλικία» ή «άτομα μεγαλύτερης ηλικίας», με κάνουν να νιώθω σαν να βρίσκομαι στο κρεβάτι του θανάτου, ενώ το «γριά», έχει μία πραγματική, μαχητική χροιά: «γριά»! Η αγορά έχει ουσιαστικά καταργήσει, την ίδια την έννοια των γηρατειών για τις γυναίκες και οι γυναίκες έχουν δαιμονοποιηθεί.

Οι γυναίκες αποδέχονται πλέον, τη φάρσα της υποχρεωτικής νεότητας.

Οι πλαστικές επεμβάσεις έχουν γίνει η δική μας «μπούρκα». Αν υπήρχε ένα «φίλτρο νεότητας», που όντως λειτουργούσε, πιστέψτε με, θα ήμουν η πρώτη στη σειρά! Θα κατέφευγα στα πάντα.

Θα ήθελα πολύ να είμαι ξανά δεκαέξι χρονών, με κάθε τρόπο: στο μυαλό, στο σώμα, ακόμα και στο συκώτι μου... Κι αν δεν έχω μπει κάτω από το νυστέρι, δεν είναι επειδή μου λείπει η ματαιοδοξία.

Ίσα ίσα, είμαι απίστευτα ματαιόδοξη, σε βαθμό πραγματικά αποκρουστικό, αλλά απλώς αρνούμαι να προσθέσω την ύβρη του νυστεριού, στην ύβρη του ίδιου του χρόνου.

Βέβαια, χρειάζεται όλο και πιο οξύ χιούμορ για να κουβαλάς το πρόσωπο σου μαζί σου, αλλά, από την άλλη, δεν είσαι πάντα «γριά». Ένας ελεύθερος άνθρωπος μπορεί να περάσει από διάφορες ηλικίες, πολλές φορές μέσα στη μέρα: να είναι γιαγιά στα δεκαπέντε, κοπέλα στα ογδόντα, αλλά ποτέ αυτό που θέλουν οι άλλοι να είσαι.

Μία γυναίκα σήμερα: μια σκούπα στο ένα χέρι, ένα μπιμπερό στο άλλο, ένας υπολογιστής σε ένα τρίτο, σέξι εσώρουχα σε ένα τέταρτο και ηλικιωμένοι που χρειάζονται φροντίδα, σε ένα πέμπτο.

Πόσα χέρια έχει, τέλος πάντων, μία γυναίκα;.. Και τώρα, πέρα ​​από όλα τα άλλα, αναμένεται να παραμείνεις «καυτή» μέχρι τα ογδόντα σου... Μα, γιατί; Δεν κάναμε ήδη, αρκετά;.. Barbara Alberti, Ιταλίδα συγγραφέας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους