Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Προσυπογράφω "Η ελπίδα δεν έχει ιδιοκτήτες. Κι αυτό πρέπει επιτέλους να το καταλάβουμε! Παρακολουθώ όσα συμβαίνουν σήμερα στη Σερβία και δεν μπορώ να μη σκέφτομαι τα δικά μας Τέμπη.

Δύο τραγωδίες, δύο κοινωνίες που βγήκαν μαζικά στους δρόμους απαιτώντας δικαιοσύνη, λογοδοσία και ουσιαστική αλλαγή.

Μόνο που στη Σερβία συνέβη και κάτι ακόμη.

Οι φοιτητές και πολίτες δεν περιορίστηκαν στις διαδηλώσεις, ούτε έψαξαν να βρουν κάποιον «σωτήρα» για να του αναθέσουν τις ελπίδες τους.

Οργανώθηκαν, δημιούργησαν τη Student List, ανέδειξαν πρόσωπα μέσα από συλλογικές διαδικασίες και επιχείρησαν να μετατρέψουν την κοινωνική οργή σε πολιτική δύναμη.

Με εντυπωσίασε ιδιαίτερα η σημερινή διαμαρτυρία των Σέρβων που ζουν στη Θεσσαλονίκη και αναγκάστηκαν να ταξιδέψουν μέχρι την Αθήνα για να ψηφίσουν, αφού εκεί λειτουργεί το μοναδικό εκλογικό κέντρο στην Ελλάδα.

Πήγαν φορώντας πιτζάμες! Ένας ευρηματικός τρόπος να διαμαρτυρηθούν, αλλά και να δείξουν ότι δεν κοιμούνται, δεν παραιτούνται και δεν εγκαταλείπουν το δικαίωμά τους να συμμετέχουν.

Και αναρωτιέμαι… Εμείς τι κάναμε μ’ εκείνο το πρωτοφανές κύμα κοινωνικής αγανάκτησης που γεννήθηκε από τα Τέμπη; Πώς φτάσαμε να συζητάμε ξανά για πρόσωπα, αρχηγούς και προσωπικούς πολιτικούς σχεδιασμούς, αντί για συλλογικές πρωτοβουλίες και δημοκρατική οργάνωση; Προσωπικά, με ενοχλεί βαθιά η ευκολία με την οποία κάποιοι αντιμετωπίζουν την εμπιστοσύνη χιλιάδων πολιτών σαν προσωπική τους περιουσία.

Σαν μια λευκή επιταγή που τους επιτρέπει να αποφασίζουν μόνοι τους, χωρίς συλλογικές διαδικασίες, χωρίς λογοδοσία, χωρίς καν να αισθάνονται την ανάγκη να εξηγήσουν τις επιλογές τους.

Και φοβάμαι πως έτσι, αντί να απειλείται το πολιτικό σύστημα, τελικά διευκολύνεται.

Γιατί τίποτα δεν το εξυπηρετεί περισσότερο από το να εξαντλείται μια τεράστια κοινωνική δυναμική στις φιλοδοξίες ενός προσώπου.

Έχω πειστεί πλέον ότι δε μας λείπει ένας ακόμη αρχηγός.

Μας λείπει ένας διαφορετικός τρόπος να κάνουμε πολιτική.

Με συλλογικότητα, πραγματική εσωτερική δημοκρατία, διαφάνεια και λογοδοσία.

Με ανθρώπους που δεν αναδείχθηκαν μέσα από κομματικούς σωλήνες, αλλά μέσα από την ίδια την κοινωνία.

Δεν ξέρω τι θα καταφέρουν τελικά οι Σέρβοι πολίτες.

Ξέρω όμως ότι το παράδειγμά τους αξίζει να μας προβληματίσει.

Γιατί η ελπίδα που γεννήθηκε από τα Τέμπη δεν ανήκει σε κανέναν.

Και σίγουρα δε γεννήθηκε για να αποκτήσει έναν ακόμη αρχηγό.

Ίσως λοιπόν ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να αναζητούμε εκείνον που θα μας σώσει και να αρχίσουμε να εμπιστευόμαστε τη δύναμη που έχουμε όταν αποφασίζουμε και δρούμε μαζί, διεκδικώντας τη συλλογική μας αξιοπρέπεια! Άλλωστε, οι μεγάλες αλλαγές δε γεννήθηκαν ποτέ από την ανάγκη των πολλών να ακολουθήσουν έναν.

Αλλά από την απόφασή τους να πάψουν να ακολουθούν! Υ.Γ. Το άρθρο της Ευδοκίας Τσαγκλή (στα σχόλια), επιζήσασας των Τεμπών, αποτελεί μια εμπνευσμένη καταγραφή των ιστορικών γεγονότων και συνάμα μία πρόταση - πυξίδα " Μαρία Ιωαννίδου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους