Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έβγαλε βρώμα η Ιστορία ότι δεν ξοφλήσαμε: από το Βελιγράδι στο Σάο Πάολο, τι νύχτα ήταν αυτή! Πρώτα οι φοιτητές της Σερβίας.

Βαλκανικός χαμός.

Είναι σεισμός αυτή η ανατροπή του Βούτσιτς μετά από 14 χρόνια μονοκρατορίας.

Είναι ήττα του φόβου.

Ο λαός νίκησε τον φόβο, λένε στο Βελιγράδι.

Αλλά και νίκη της λογοδοσίας.

Μετά τα «μικρά Τέμπη», στο Νόβι Σαντ ήρθε η επόμενη γενιά να ματατρέψει τη διαμαρτυρία κατά της διαφθοράς σε μια ετοιμοπόλεμη λίστα για τις εκλογές.

Ήρθε η μεγαλύτερη συμμετοχή σε εκλογές από τη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας το 1992.

Ασχέτως πόσο γρήγορα θα προχωρήσουν τα λαϊκά αιτήματα για κράτος δικαίου, αποκατάσταση της δημοκρατίας και διαφάνεια, είναι μια νίκη του λαού.

Και είναι και μια δικαίωση για τα κινήματα νεολαιίστικης διαμαρτυρίας που σαρώνουν πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Και μετά ήρθε ο αθάνατος Λούλα. Κοσμογονία.

Αν στη Σερβία έπρεπε να φύγει ο Βούτσιτς για να νικήσει ο λαός, στη Βραζιλία έπρεπε να μείνει ο Λούλα για να μη χάσει ο λαός.

Η τέταρτη θητεία Λούλα και η ήττα του ακρο-συντηρητικού Μπολσονάρου –της γνωστής διεφθαρμένης φαμίλιας- είναι ανάσα. Οι Βραζιλιάνοι νίκησαν και τους αλγορίθμους χτες, τους τεχνοολιγάρχες που αναμίχτηκαν στις εκλογές και δυσκόλευαν την καμπάνια της κεντροαριστεράς στα σόσιαλ.

Είναι μια τεράστια χώρα, μια δυνατή οικονομία, είναι σηματοδότης η Βραζιλία. Ο Λούλα έδωσε ένα πλήγμα στην τραμπική ακροδεξιά που σαρώνει τη Λατινική Αμερική.

Το πολιτικό μοντέλο Τραμπ, Μπολσονάρου, Μιλέι, αυτό το μίγμα αυταρχικού λαϊκισμού, διαφθοράς και επίθεσης στα κοινωνικά δικαιώματα έφαγε ένα δυνατό χαστούκι.

Φυσικά η ακροδεξιά παραμένει ισχυρή κοινωνικά.

Μπορεί να μένει εκτός προεδρίας αλλά έχει κοινωνική και υλική βάση και θεσμική ισχύ στο Κογκρέσο για να δυσκολέψει πολύ τη διακυβέρνηση Λούλα.

Ήδη η αμφισβήτηση της νίκης του δείχνει προς τα πού θα κινηθεί.

Όμως τώρα γιορτάζουμε.

Ξαναγυρνώντας στη Σερβία και με το μάτι στη γειτονική Αλβανία και τη Γαλλία: πόσο γυμνές και φοβισμένες οι ελίτ απέναντι στους θυμωμένους νέους.

Να το βλέπουν αυτό και μερικοί δικοί μας, θλιβεροί του σουσουδισμού, που έχουν μείνει με υψωμένο το φρύδι και το δάχτυλο της επίκρισης να απαξιώνουν ό,τι ενέχει αμφισβήτηση και διεκδίκηση. Ο ουρανός παραμένει μαύρος. Αλλά το ματς δεν έχει τελειώσει. (από Αντίφωνο Κωστής Παπαϊωάννου)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους