Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η νίκη του Λούλα Το χαμένο δάχτυλο και η αλαζονεία των αργόσχολων Η Βραζιλία μίλησε.

Και μαζί της, μίλησε η ίδια η ζωή, η οποία συχνά αποδεικνύεται πολύ πιο σκληρή , αλλά και δικαιότερη, από τα γυαλισμένα σαλόνια των βολεμένων. "Εννέα δάχτυλα" είπε ο Flavio Bolsonaro στον Lula da Silva στο τελευταίο ντιμπέιτ.

Ώρες πριν από τον επαναληπτικό γύρο των προεδρικών εκλογών, ο Bolsonaro Junior περίμενε τα γέλια του ζωντανού και τηλεοπτικού κοινού.

Πήρε την απάντηση του Lula: "Δεν πρόκειται να επιτρέψω σε έναν άνθρωπο που δεν έχει δουλέψει ούτε μια μέρα στη ζωή του (Flavio Bolsonaro) να με αποκαλεί εννέα δάχτυλα.

Έχασα ένα δάχτυλο στα 17 μου χρόνια δουλεύοντας νύχτες λόγω εργασιακής εκμετάλλευσης.

Ήμουν ανήλικος.

Έπρεπε να δουλέψω ή να λιμοκτονήσω, οπότε δεν μπορώ να αφήσω έναν άνθρωπο που δεν έχει δουλέψει ούτε μια μέρα να με αποκαλεί έτσι." Όταν ο κάθε Φλάβιο Μπολσονάρο αυτού του κόσμου, προϊόν αδικαιολόγητης κληρονομικής εύνοιας και απόλυτης πολιτικής αργίας, τολμά να χλευάζει το κομμένο δάχτυλο ενός ανθρώπου που δούλεψε από τα δώδεκά του χρόνια, δεν προσβάλλει απλώς τον Λούλα.

Προσβάλλει την ίδια την εργατική τάξη, εκείνους που έμαθαν να μετρούν τη ζωή με τον ιδρώτα και τα τραύματά τους, όχι με τους τραπεζικούς λογαριασμούς των προγόνων τους.

Η λεγόμενη «αριστοκρατία του πνεύματος» , που συνήθως διαθέτει το πνεύμα αλλά ξεχνά την ουσία, θεωρεί πως η αισθητική ανωτερότητα αγοράζεται.

Ξεχνάει όμως το βασικότερο: η αξιοπρέπεια δεν χαρίζεται σε ντιμπέιτ, ούτε αποκτάται με κληρονομικό δικαίωμα.

Κερδίζεται στα εργοστάσια, στις φάμπρικες, στα πεζοδρόμια. Ο Λούλα κέρδισε γιατί συμβολίζει ακριβώς αυτό που οι αντίπαλοί του ποτέ δεν θα καταλάβουν, τη βαθιά, αλύγιστη αντοχή του λαού.

Εκείνος που έχασε το δάχτυλό του στα δεκαεφτά του από την εκμετάλλευση, επέστρεψε όχι απλώς για να κυβερνήσει, αλλά για να υπενθυμίσει στους κοστουμαρισμένους νάνους της πολιτείας ότι η ιστορία δεν γράφεται από αυτούς που περιφρονούν τον μόχθο, αλλά από εκείνους που τον σηκώνουν στις πλάτες τους.

Μια σκέψη για τον Λούλα και τη Βραζιλία, με το βλέμμα στραμμένο σ' αυτούς που δεν χρειάστηκε ποτέ να δουλέψουν για να το παίζουν άρχοντες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους