Άρθρο μου στον σημερινό Φιλελεύθερο ΔEN YΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ! Τα προβλήματα δεν λύνονται με τη μεταφορά τους αλλού... Ξανά στο ίδιο σκηνικό! Μια βιομηχανική δραστηριότητα, αρκούντως...

Πλήρες Κείμενο:

Άρθρο μου στον σημερινό Φιλελεύθερο ΔEN YΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ! Τα προβλήματα δεν λύνονται με τη μεταφορά τους αλλού... Ξανά στο ίδιο σκηνικό! Μια βιομηχανική δραστηριότητα, αρκούντως και πολλαπλά οχληρή, να μεταφερθεί σε γειτνίαση με οικιστική περιοχή ή σύμπλεγμα κοινοτήτων.

Όχι τυχαία, όχι για ενίσχυση των κοινοτήτων στο πλαίσιο ενός ρεαλιστικού σχεδιασμού με κοινωνικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά κριτήρια αλλά για αντιμετώπιση δικαιολογημένων κοινωνικών αντιδράσεων στην προηγούμενη τοποθεσία λειτουργίας! Τα προβλήματα, όμως, δεν λύνονται με το να τα μεταφέρεις αλλού και μάλιστα χωρίς λογική προσδοκία πως οι νέοι (υποψήφιοι) γείτονες θα αποδεκτούν την επιβάρυνση της δικής τους ζωής... Οι σχεδιασμοί της Πολιτείας σε σχέση με τη χωροθέτηση βιομηχανικών μονάδων αποδείχτηκαν διαχρονικά προβληματικοί.

Έτσι ήταν που χάθηκε η αξιοπιστία τους.

Τα πολλά κενά της πολεοδομικής νομοθεσίας, οι αυθαιρεσίες, οι χαλαρώσεις και οι παρεκκλίσεις ακόμα κι από τις συχνά προβληματικές πρόνοιες των τοπικών σχεδίων, δημιούργησαν μια θέση κοινωνικής άρνησης προς τη βιομηχανία.

Ο αμφιλεγόμενος καθορισμός των πολεοδομικών ζωνών αλλά και οι ατεκμηρίωτες (και εν τω κρυπτώ) διαφοροποιήσεις τους οδήγησαν σε πολλά αδιέξοδα.

Είναι ενδεικτικό πως όσοι μιλούσαν για το υπουργείο (και) Βιομηχανίας, δεν χρησιμοποιούσαν αυτό αλλά άλλα συστατικά του ονόματός του - παλαιότερα “εμπορίου”, αργότερα “ενέργειας”. Στις διαδοχικές διατυπώσεις της “νέας βιομηχανικής πολιτικής” και των προβλεπόμενων κινήτρων, σπάνια υπήρχε σαφής αναφορά και απαιτήσεις για την ποιότητα και την περιβαλλοντική πτυχή.

Όταν η Κύπρος βρέθηκε μπροστά στην ευρωπαϊκή πρόκληση, κατάφερε να αξιοποιήσει (επί χάρτου) βασικά στοιχεία για τις δυο αυτές πτυχές.

Η βιομηχανία, όμως, συνέχισε να αμφισβητείται από την κοινωνία για τις περιβαλλοντικές της ελλείψεις που συνέχιζαν λόγω της μη εφαρμογής βασικών πτυχών της σταδιακά εναρμονιζόμενης με τα ευρωπαϊκά νομοθεσίας.

Ανάμεσα σε όσα κερδήθηκαν μέσα από την ευρωπαϊκή διαδρομή μας, σημαντική ήταν η εισαγωγή της ανάγκης μελέτης επιπτώσεων στο περιβάλλον.

Το ξέρουμε αλλά επιβεβαιώθηκε και στην πράξη πως δεν αρκεί το όνομα ενός εργαλείου για να δικαιώσει το αποτέλεσμα τής ανεπαρκούς ή κατ΄επίφαση χρήσης του, ιδιαίτερα αν ο μελετητής εργοδοτείται από τον επενδυτή.

Πώς, άραγε, να τεκμηριώσει την ανεξαρτησία του; Πώς χωροθετείται, τελικά, μια βιομηχανική μονάδα; Πολλοί είναι οι παράγοντες που πρέπει να εξεταστούν για τον σκοπό αυτό.

Η ετοιμασία και η αναθεώρηση των τοπικών σχεδίων προϋποθέτει μια διεξοδική μελέτη όλων αυτών των παραγόντων.

Τα τοπικά σχέδια πρέπει να αποτυπώνουν το πλαίσιο για έγκριση της χωροθέτησης και λειτουργίας μιας μονάδας με την αυτονόητη προϋπόθεση της αποτελεσματικής ποιοτικής και περιβαλλοντικής διαχείρισής τηςς.

Ποιες οι πρώτες ύλες και ποια τα προϊόντα και τα παραπροϊόντα, ποιες οι πιθανές αέριες εκπομπές, η σκόνη, οι οσμές και τα άλλα απόβλητα, πόσος ο θόρυβος και ποιος ο σχεδιασμός για τη διαχείρισή τους; Είναι ακόμα και η πρόσβαση βαρέων οχημάτων για μεταφορά πρώτων υλών και καυσίμων καθώς και των προϊόντων.

Κι η διαθεσιμότητα εργατικού δυναμικού έχει, στην κάθε περίπτωση, τη δική της καθοριστική σημασία... Η κυβερνητική απόφαση για μεταφορά του εργοστασίου ασφαλτικών στην περιοχή Μιτσερού, σε μια περιοχή βεβαρημένη και ταλαιπωρημένη από πληθώρα οχληρών δραστηριοτήτων, είναι το τελευταίο(;) παράδειγμα αναζήτησης της “εύκολης” λύσης και προσπάθειας επιβολής της.

Ποιος πολιτικός ή τεχνοκράτης μπορεί να περιγράψει, με τρόπο πειστικό και τεκμηριωμένο, τη φέρουσα ικανότητα της περιοχής; Mε απλά λόγια, πόσα ακόμα αντέχει η περιοχή; Και πριν φτάσουμε σ΄αυτό, μπορεί να υποστηριχθεί πως η περιοχή αντέχει όσες δραστηριότητες ήδη λειτουργούν εκεί; Yπάρχουν οι υποδομές, στην κάθε μια από αυτές αλλά και συνολικά, ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι αρνητικές επιπτώσεις τους; Aυτό δεν υπονοεί ούτε να εκληφθεί σαν μια διέξοδος για την Πολιτεία ώστε να έρθει τώρα, “γενναιόδωρα” και προεκλογικά, να “καλύψει” τα υφιστάμενα κενά που για χρόνια δεν μερίμνησε να καλυφθούν, μόνο και μόνο για να εξαγοράσει την αποδοχή ή την ανοχή των κοινοτήτων της περιοχής.

Είναι η καταφυγή των πολιτών στη δικαιοσύνη η διέξοδος για προστασία των δικαιωμάτων τους, για την προστασία της υγείας τους και της ποιότητας της ζωής τους; Πέρα από τα τοπικά ένδικα μέσα είναι και η ευρωπαϊκή αναβάθμιση της διεκδίκησης, όπου αυτό κρίνεται πως μπορεί ρεαλιστικά να προσφέρει μια πρόσθετη ευκαιρία.

H εμπειρία δείχνει πως όλο αυτό αποτελεί ένα αίνιγμα συχνά χωρίς αισιόδοξη προοπτική.

Δεν μιλάμε μόνο για το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Η οικονομική επιβάρυνση συχνά ασήκωτη κι ο χρόνος απρόβλεπτος ώστε να μην προλαβαίνει την ολοκλήρωση του τετελεσμένου επί του εδάφους... Ακόμα κι έτσι, οι πολίτες δεν έχουν άλλη επιλογή από τη διεκδίκηση! Χτες ήταν ο Μαζωτός (μονάδα αφαλάτωσης), σήμερα η Σια (λατομείο)... Σημ.: Φωτογραφία από τον Reporter

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους