Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΙ ΙΦΙΓΕΝΕΙΕΣ ΤΗΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ Α.Ε. και το αβυθιστο καλώδιο. Με αφορμή την ολομέτωπη επίθεση κατά προσώπων προστασίας του κυβερνητικού περιβάλλοντος, τίθεται εκ νέου το ερώτημα.

Πόσοι «αποδιοπομπαίοι τράγοι» χωρούν στο θυσιαστήριο της Κάσου, πριν η κοινή γνώμη στρέψει το βλέμμα στην πραγματική τραγωδία; Η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρίσκεται αντιμέτωπη με μια διπλή κρίση αξιοπιστίας.

Από τη μία, η υπόθεση της πόντισης του καλωδίου στην Κάσο έχει μετατραπεί σε σύμβολο εθνικής υποχώρησης, μετά και την παραδοχή στελέχους της κυβερνώσας παράταξης ότι «υποχωρήσαμε και στα δύο επεισόδια» το 2024 . Από την άλλη, η στοχοποίηση επιχειρηματιών και παραγόντων όπως ο Γιαννακόπουλος και ο Άντρας, σε συνδυασμό με την επικοινωνιακή διαχείριση υποθέσεων φοροδιαφυγής, φαίνεται να λειτουργεί ως αντιπερισπασμός . Η ΗΤΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΣΣΟ και η ομολογία υποχώρησης.

Η επίσημη γραμμή του Μεγάρου Μαξίμου κατέρρευσε στις 30 Σεπτεμβρίου 2026, όταν ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και καθηγητής Διεθνούς Δικαίου, Άγγελος Συρίγος, δήλωσε δημόσια στην ΕΡΤ ότι η Ελλάδα δεν συνέχισε τις έρευνες βυθού λόγω της παρουσίας τουρκικών πολεμικών πλοίων. «Υποχωρήσαμε και στα δύο επεισόδια», ανέφερε χαρακτηριστικά, διαψεύδοντας κατηγορηματικά τις προγενέστεριες διαβεβαιώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη και του κυβερνητικού εκπροσώπου περί «καμίας υποχώρησης» . Η αποκάλυψη αυτή δεν είναι μια πολιτική γκάφα.

Επιβεβαιώνει τους φόβους ότι η στρατηγική των «ήρεμων νερών» έναντι της Τουρκίας μεταφράζεται σε εδαφικές και κυριαρχικές εκπτώσεις.

Η κυβέρνηση άφησε την Τουρκία να επιβάλει de facto μια «κόκκινη γραμμή» στα 6 ναυτικά μίλια, εγκαταλείποντας την άσκηση των δικαιωμάτων που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο στην περιοχή ανατολικά της Κάσου . Η πρόσφατη επανέναρξη των εργασιών από το γαλλικό πλοίο Abeille Marengo γίνεται αποφεύγοντας την ΑΟΖ και τις ευαίσθητες ζώνες, γεγονός που υποδηλώνει ότι η Αθήνα εξακολουθεί να κινείται ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΟΡΩΝ! Η «θυσία» των προσώπων και ο αντιπερισπασμός.

Σε αυτό το κλίμα εθνικής απώλειας και ταπείνωσης , η κυβερνητική επικοινωνιακή μηχανή στρέφει τα φώτα σε πρόσωπα του επιχειρηματικού και αθλητικού χώρου.

Η σύλληψη του Άγγελου Γιαννακόπουλου για φορολογική απάτη, λίγες μόλις ημέρες αφότου ο Πρωθυπουργός μιλούσε για «μεγάλα ψάρια» στην πάταξη της φοροδιαφυγής, εγείρει ερωτήματα για το κατά πόσο η Δικαιοσύνη λειτουργεί ως εργαλείο επικοινωνιακής διαχείρισης . Παράλληλα, η συλληψη του Γιαννακοπουλου , λειτουργεί ως μια ευπρόσδεκτη απόκλιση της δημόσιας συζήτησης . Η αναλογία με την Ιφιγένεια δεν είναι τυχαία.

Όπως η μυθική κόρη του Αγαμέμνονα οδηγήθηκε στη θυσία για να εξευμενιστούν οι θεοί και να σαλπάρει ο στόλος, έτσι και οι «Γιαννακόπουλοι» και οι «Άντρηδες» της σύγχρονης ελληνικής δημόσιας σφαίρας προσφέρονται στο βωμό της επικοινωνιακής διαχείρισης.

Σκοπός δεν είναι η κάθαρση, αλλά η συσκότιση.Να καλυφθεί ο ήχος από το βυθισμένο καλώδιο και την υποχώρηση στο Αιγαίο με τη βοή της επικαιρότητας γύρω από συλλήψεις, σκάνδαλα και αθλητικές αντιπαραθέσεις.

Το διακύβευμα της επόμενης μέρας.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον δεν αφορά μόνο την Κάσο.

Αφορά το κατά πόσο η ελληνική κοινωνία θα επιτρέψει στην κυβέρνηση να μετατρέπει κάθε εθνική αποτυχία σε μια επικοινωνιακή παρένθεση, γεμάτη «θύματα» που δεν έχουν καμία σχέση με τις πραγματικές αιτίες.

Η πόντιση του καλωδίου θα ολοκληρωθεί ή όχι, και υπό ποιους όρους, είναι ένα ζήτημα γεωπολιτικό.

Το πώς όμως η κυβέρνηση διαχειρίζεται την αλήθεια για την Κάσο και πώς χρησιμοποιεί πρόσωπα ως ασπίδες, είναι ένα ζήτημα δημοκρατίας. Σε αυτό το επίπεδο, η «θυσία» δεν αρκεί για να καλύψει την έλλειψη πολιτικού θάρρους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους