Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ό,τι κι αν γίνεται, υπάρχουν κι αυτές οι στιγμές. Εκείνες που σε ξαναγεμίζουν κουράγιο και καύσιμο.

Τα ανίψια μου τις προάλλες ήρθαν στη Βουλή.

Ανεβήκαμε τα σκαλιά, τριγυρίσαμε στους διαδρόμους, κάθισαν και στο γραφείο — και, όπως συμβαίνει με τα παιδιά, οι ερωτήσεις τους ήταν περισσότερες και καλύτερες από τις απαντήσεις μας.

Και βέβαια, η αγαπημένη μου συνεργάτιδα είχε φροντίσει τα ουσιώδη: γιατί μπορεί η θεία να είχε τη Βουλή, εκείνη όμως είχε προβλέψει και τα δώρα.

Και κάπου ανάμεσα στα γέλια, στις απορίες και στις φωτογραφίες, σκέφτηκα ξανά κάτι πολύ απλό: στο τέλος, γι’ αυτά κάνουμε πολιτική.

Για τα παιδιά μας, τα ανίψια μας, για όλα τα παιδιά που μεγαλώνουν γύρω μας.

Για να έχουν περισσότερες ευκαιρίες, περισσότερα δικαιώματα, περισσότερη ελευθερία.

Και κυρίως για να μη μάθουν να θεωρούν την αδικία φυσιολογική και την ανισότητα δεδομένη.

Για να μπορούν μια μέρα να ανεβαίνουν αυτά τα σκαλιά και να ξέρουν πως αυτό το σπίτι είναι και δικό τους. Κι αυτά τα δύο, πάντως, μου έδωσαν περισσότερο κουράγιο απ’ όσο μπορούσαν να φανταστούν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους