Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Πέρασα σχεδόν δύο εβδομάδες του Σεπτεμβρίου στο Βέλγιο και την Ολλανδία, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι δεν είχα εκείνη την περίοδο υποχρεώσεις με ομάδα.

Μια από αυτές τις μέρες του ταξιδιού μου, μετά από ένα παιχνίδι, πήγαμε με ένα φίλο στο Green Park, ένα καφέ απέναντι από το γήπεδο της Άντερλεχτ στις Βρυξέλλες, στο οποίο συνήθιζα να πηγαίνω ως ποδοσφαιριστής.

Βέβαια, από τότε οι ιδιοκτήτες το έχουν δώσει, έχει νέους πια.

Μπαίνοντας μέσα, κάποιος που κάθεται σε ένα τραπέζι με κοιτάει έντονα.

Κάποια στιγμή έρχεται και να μου μιλήσει. “Μιλάς γαλλικά”; Του απάντησα καταφατικά. “Είσαι ο Γιάννης ο Αναστασίου”; Του απάντησα ξανά. “Δεν το πιστεύω αυτό!”, λέει και φωνάζει να έρθει κοντά μας ένας πιτσιρικάς που καθόταν μαζί του στο τραπέζι τους. “Να σου συστήσω τον γιο μου, τον Γιάννη.

Τον έβγαλα Γιάννη για χάρη σου.

Είμαι μεγάλος θαυμαστής σου, από τα χρόνια που έπαιζες στην Άντερλεχτ!”, μου λέει.

Παθαίνω σοκ. “Πόσων χρόνων είσαι Γιάννη;”, ρωτάω τον μικρό.

Μου λέει “είμαι 24 ετών.

Ο μπαμπάς μου είναι μεγάλος φαν σας.

Εγώ φυσικά δεν σας είχα γνωρίσει ως τώρα, έχω δει μόνο στο ίντερνετ κάποια βίντεο.

Τώρα που σας συνάντησα, χαίρομαι πολύ”. Πραγματικά έχασα τα λόγια μου.

Ένας άνθρωπος, φανατικός οπαδός της Άντερλεχτ και δικός μου, μετά από τόσα χρόνια! “Ερχόμουν στο γήπεδο για να χορέψω συρτάκι, κάθε φορά που έβαζες γκολ”, μου είπε.

Κι εγώ άκουγα τι έλεγε και δεν πίστευα ότι τόσα χρόνια μετά, περίπου 25, μπορεί κάποιος να με θυμάται τόσο χαρακτηριστικά. (Γιάννης Αναστασίου)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους