Πάει καιρός! Νομίζω πως ήρθε η ώρα για ένα νέο σεντόνι! Τα χρονικά των De Facto Επεισόδιο 1, τραγούδι 11 "Όλης της γης τα μυστικά" Ένα τραγούδι που είναι γεννημένο για να βρει τον δρόμο του προς το...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το "Όλης της γης τα μυστικά" είναι ίσως το δημοφιλέστερο τραγούδι του πρώτου δίσκου, παρά το γεγονός ότι το τοποθετήσαμε στην ενδέκατη θέση του tracklist (προτελευταίο) και το ότι είχε μια εισαγωγή 2 λεπτών μέχρι να μπει "κανονικά". Παρόλα αυτά, το κοινό το άκουσε και το αγάπησε.

Ο πρώτος δίσκος δεν είχε ένα ξεκάθαρο hit, σχεδόν τα μισά τραγούδια όμως φάνηκε να ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα.

Το πρώτο album είχε επίσης "ενότητες", πιο πολύ γιατί υπήρχαν τραγούδια που γράφτηκαν μέσα σε μια 7ετία ('90-'97) και μέσα σε 7 χρόνια οι άνθρωποι αλλάζουν... Τα πιο "σοβαρά": "Μυστικά", "Τόσα χρόνια", "Μετράω", "Καλωσόρισμα" και "Φυλακή", τα πιο παλιά: "Σιδερένια καρδιά" και "Απορώ", η διασκευή : "Γιάννη μου", τα "ασόβαρα": "Γιατρός" και "Στραβά κι ανάποδα" και τα πιο pop: "Δεν πρέπει" και "Είναι πόλεμος η αγάπη". Το "Μυστικά" ανήκει στην πιο "καλλιτεχνική" φόρμουλα των πρώιμων De Facto.

Συνήθως σε αυτού του είδους τα κομμάτια, ο Μίσκος μου έδινε στίχους και εγώ έβαζα μουσική.

Αυτός ο συνδυασμός πάντα δούλευε, ο Μίσκος είχε την ελευθερία να γράψει ό,τι ήθελε κι εγώ τη χαρά να εξερευνήσω ποια μουσική θα γεννηθεί μέσα από αυτές τις λέξεις.

Γιατί οι στίχοι έχουν ρυθμό... οι λέξεις εμπεριέχουν μουσική... μουσικές για την ακρίβεια... πρέπει απλώς να "ξεγεννήσεις" αυτή που ταιριάζει πιο πολύ σε σένα... Τις πιο πολλές φορές όμως συνέβαινε το αντίθετο (όπως και στο "Μυστικά"), του έδινα πρώτα εγώ τη μουσική και πάλευε αυτός να πει αυτό που ήθελε μέσα από περιορισμούς συλλαβών και τονισμών... Πάντα γκρίνιαζε, αλλά μάλλον του άρεσε... Γκρίνιαζε και για το "ωωωω" στο ρεφρέν, όπως και στο "Τόσα χρόνια"... πάλι ωωωω ρε; Θεοδωράκης..." μου έλεγε.. Όχι! "Αγγλικό ohhhhh είναι” του έλεγα εγώ... Όπως μου είπε ο Μίσκος πρόσφατα, μόλις του έδειξα τη μουσική έσπευσε αμέσως να γράψει τα λόγια... έτυχε όμως να δουλεύει σε ένα εργοστάσιο που έφτιαχνε φελιζόλ και το περιβάλλον δεν τον άφηνε να συγκεντρωθεί, έτσι για να το τελειώσει, χωρίς δεύτερη σκέψη, παράτησε τη δουλειά και πήγε και στρογγυλοκάθησε στο γραφείο του διευθυντή που έλειπε... ήταν πολύ πιο σοβαρή η υπόθεση του τραγουδιού και χρειαζόταν γραφείο… Για το περιεχόμενο των στίχων τώρα, έχει πέσει πολλή συζήτηση... Πολλοί φίλοι μετά από συναυλίες με πλησίαζαν και με ρωτούσαν για ποιον είναι γραμμένο το τραγούδι.

Πάντα τους έστελνα στον Μίσκο, έτσι, για να τον βασανίζω, καθώς εκείνος ήταν ο στιχουργός.

Νομίζω πως πάντα τους έδινε διφορούμενες απαντήσεις ή τους έλεγε ψέματα για να μην τους το χαλάσει... Ξέρω όμως από πρώτο χέρι πως δεν είναι για κάποιο συγκεκριμένο άτομο, αλλά αυτό συμβαίνει πολλές φορές στα κομμάτια... ίσως να είναι λίγο για κάποιον, λίγο για εσένα, κατά ένα μικρό ποσοστό για κάποιον τρίτο, ίσως να είναι για κάτι που γενικώς σε ανησυχεί και θέλεις να εξωτερικεύσεις... οτιδήποτε... Πάντως οι "ουσίες" στις οποίες αναφέρεται το κομμάτι ήταν παρούσες, δίπλα και γύρω μας εκείνο τον καιρό που μεγαλώναμε και μέσα στα χρόνια πολλοί ήταν οι φίλοι και οι γνωστοί που δυστυχώς μας άφησαν, μέσα από αυτή την ανάγκη τους να ξεφεύγουν από την πεζή πραγματικότητα... Στα 80s, στην εφηβεία μου δηλαδή, φαινόταν να υπάρχουν μόνο δύο πράγματα... το χόρτο και η ηρωίνη... Ή έτσι νομίζαμε στην Έδεσσα... δεν είχα ακούσει ποτέ για χάπια κ.τ.λ. Εγώ είχα εισπνεύσει χόρτο μόνο από αναθυμιάσεις, όταν με έπαιρναν που και που οι πιο μεγάλοι μαζί τους για να παίξουμε μουσική.

Ποτέ - προς τιμήν τους - δε μου πρόσφεραν ούτε ρουφηξιά (δεν κάπνιζα ούτε κανονικό τσιγάρο τότε), δεν προσπάθησαν να με διαβρώσουν... στο κάτω - κάτω ήμουν αρκετά μικρότερος... Πάντως η ενασχόληση με τον κόσμο των παραισθήσεων ήταν ολοφάνερο πως σήμαινε μπλεξίματα με το νόμο… Πολλές ήταν οι φορές που εμείς οι μικροί γινόμασταν μάρτυρες επιδρομών της αστυνομίας στο πιο αλήτικο στέκι της πόλης, τον "Σκορπιό"... Έμπαιναν και τους μάζευαν κανονικά... Και μετά φακέλωμα, υποχρεωτικές παρουσίες στο τμήμα και γενικώς προβλήματα... Κυκλοφορούσαν και κάτι αστικοί μύθοι του τύπου "η Έδεσσα είναι η πρώτη επαρχιακή πολη στα ναρκωτικά"... και νομίζαμε πως μέναμε στο Queens... Είμαι σίγουρος πως και στις Σέρρες τα ίδια έλεγαν... Όλο αυτό το πράγμα ίσως και να λειτούργησε αποτρεπτικά για μένα και την παρέα μου... για την ακρίβεια ούτε που μας πέρασε από το μυαλό να δοκιμάσουμε κάτι... Άσε που αν ήσουν παιδί που προερχόταν από τη μεσαία ή την εργατική τάξη, όλα αυτά ήταν λιγάκι πολυτέλειες... Ίσως για τα παιδιά των πλουσίων... για τους κακομαθημένους... Πως να σερβίρεις σε έναν πατέρα ή μητέρα που παλεύει για την επιβίωση και τα βγάζει πέρα τσίμα - τσίμα μια τέτοια συμπεριφορά; Έμοιαζε γιγάντια γαϊδουριά... Για να καταλαβαίνουν και οι νεότεροι που διαβάζουν αυτές τις αράδες, εμείς που μεγαλώσαμε σαν παιδιά τη δεκαετία του '70 και έφηβοι τη δεκαετία του '80 (και όλοι οι παλαιότεροι φυσικά) μεγαλώσαμε έξω, στο δρόμο... σήμερα τα παιδιά μεγαλώνουν εντελώς διαφορετικά... Έξω στο δρόμο λοιπόν τα έβλεπες όλα... Αυτούς που είχαν μπλέξει με ουσίες, τους πετύχαινες συνήθως σε πάρκα ή σε υποφωτισμένα σοκάκια, η πόλη στο κάτω κάτω ήταν μικρή... Ένα βράδυ, αργά, στο κέντρο της πόλης, ένας τύπος "under the influence" όπως λένε, κάπως την είδε στραβά με μένα, κάτι του θύμισα φαίνεται, δεν ξέρω... Την ήξερα την φάτσα του, μεγαλύτερος, κακό παιδί από καλή οικογένεια... δεν είχαμε μιλήσει ποτέ... "Έλα εδώ ρε" μου φώναξε... Όπως είπα και πριν, όταν μεγαλώνεις έξω, μαθαίνεις να ξεχωρίζεις τις κακοτοπιές, έτσι όσο πλησίαζε ο τύπος επιτάχυνα το βήμα μου, με αποτέλεσμα να με κυνηγάει στα στενά της Έδεσσας... Και οι δύο τρέχαμε σαν τρελοί... Οφείλω να ομολογήσω πως ήταν εξωφρενικά γρήγορος για την κατάστασή του, δεν είχε όμως καμία ελπίδα να με φτάσει, είχα τον καλύτερο χρόνο στην Ελλάδα εκείνη την χρονιά στα 150 μέτρα… Η πρώτη φορά όμως που είδα να "σουτάρουν" μπροστά στα μάτια μου, ήταν στην Τούμπα, στο ΠΑΟΚ - Βερόνα, θύρα 4. Ήταν ένας νέος, γύρω στα 20, μαλλιάς, δικός μας άνθρωπος δηλαδή… ζήτημα να είδε 5 λεπτά ματς… Χτύπησε τη δόση του (ή και κάτι παραπάνω), έπεσε ξερός και τον πήραν άρον άρον στα χέρια κάποια άλλα παιδιά μπας και προλάβουν να τον σώσουν.

Η δεύτερη και τελευταία φορά ήταν σε ένα παρκάκι, μέρα μεσημέρι, στα πανεπιστήμια.

Δύο κορίτσια... μου έκανε μεγάλη εντύπωση ο συνδυασμός λαχτάρας και αγωνίας στο βλέμμα τους... Όταν έκαναν την ένεση, έφυγε η αγωνία από το πρόσωπό τους, ήταν σαν να έπλεαν ανάσκελα στη θάλασσα... ηρέμησαν... Μέχρι τότε οι καταχρήσεις στα μάτια μου είχαν να κάνουν με τους άντρες.

Πάντα πίστευα πως οι γυναίκες είναι πιο δυνατές και συγκροτημένες, πιο "down to earth"... δεν θα έπεφταν σε αυτή την παγίδα... για κάποιον λόγο η εικόνα μου φάνηκε παράταιρη... σαν να βρίσκονταν κάπου που δεν ανήκαν... σαν να είχαν εξαπατηθεί... Η μοναδική αλητεία που κάναμε εγώ και οι φίλοι μου, ήταν να πίνουμε καμιά μπύρα.

Το αλκοόλ για μένα ήταν δηλητήριο.

Την μπύρα την άντεχα, κάθε φορά όμως που προσπαθούσα να πιω κάτι πιο δυνατό, κατέληγα σε κάποιο παγκάκι να υποφέρω… Σε κάποια φάση στα πλαίσια της "αλητείας", κάναμε και αυτό που λένε: "σύσταση συμμορίας"... Υπήρχε τότε μια παρέα από κάποια παιδιά που ήταν πιο μαγκάκια από εμάς (εμείς ήμασταν καλά παιδιά...), ήταν και λίγο πιο μεγάλοι οι περισσότεροι, κάποιοι πρέπει να είχαν μπει και στον κόσμο των (μάλλον ήπιων) ουσιών... Είχαν γεμίσει όλους τους τοίχους της Έδεσσας με το όνομά τους... "Sharks"... Εμείς αποφασίσαμε να λεγόμαστε "Bad Boys"... Πήραμε ένα σπρέι και η βασική (ίσως μοναδική) μας δουλειά ήταν να σβήνουμε το "Sharks" και να γράφουμε δίπλα "Bad Boys"... Αυτοί ρώτησαν και τελικά έμαθαν ποιοι ήμασταν (πάντα υπάρχει ο καταδότης της ιστορίας) και ένα βράδυ μας πέτυχαν στο προαύλιο του 3ου δημοτικού... Η συμπλοκή ήταν αναπόφευκτη... αυτοί τις διαφορές τους τις έλυναν με ξύλο... Διαλέξαμε ο καθένας το ταίρι του, όπως τα ζευγάρια του χορού και άρχισε η δράση... Εμένα αν θυμάμαι καλά, μου έλαχε ο Χρήστος, ένας φίλος μου από το δημοτικό.

Και οι δύο το κάναμε με βαριά καρδιά... τι να κάνουμε όμως, έπρεπε να πλακωθούμε... Καθώς απωθούσα τις επιθέσεις του Χρήστου λοιπόν, με την άκρη του ματιού μου τσέκαρα τι έκαναν οι υπόλοιποι που έδιναν μάχη σε άλλα σημεία της αυλής... Η μεγάλη έκπληξη και για αυτούς και για μας, ήταν το ότι δεν μπορούσαν να μας δείρουν... Παρακολούθησα επικές στιγμές αυτοάμυνας, καθώς οι δικοί μου δεν ήθελαν να κάνουν ζημιά, μόνο να μην τις φάνε… Οι κλωτσιές των αντιπάλων έβρισκαν όλες αέρα και οι μπουνιές μπλοκαρίσματα αλά κουνγκ φου... Είδαν και απόειδαν οι “Sharks”, τους εγκατέλειψαν και οι δυνάμεις τους και αποφάσισαν να συνθηκολογήσουν... Μας ζήτησαν να τους παραδώσουμε το σπρέι μας το οποίο το έκρυβα στο δωμάτιό μου.

Αυτό δεν είχε και τόσο νόημα, γιατί την επόμενη μέρα θα μπορούσαμε να αγοράσουμε άλλο, δεν ήθελαν όμως να φύγουν άπραγοι και ταπεινωμένοι... Το γηραιότερο μέλος της παρέας τους ήρθε μαζί μου.

Του είπα να περιμένει σε μια απόσταση 50 μέτρων από το σπίτι μου, να μην τον πάρει χαμπάρι η μάνα μου, γιατί έμοιαζε με πρεζέμπορα από ταινία του Δαλιανίδη, το πήρα και του το έδωσα.

Μου είπε να μην ξανασβήσουμε το όνομά τους από τους τοίχους και το θέμα έληξε, δεν μας ξαναενόχλησαν.

Από 'κει και πέρα όποτε τους συναντούσαμε, χαιρετιόμασταν σαν φιλαράκια… Πίσω στο "Όλης της γης τα μυστικά" τώρα... Ηχογραφήθηκε ως demo μάλλον το 1995, στο studio Ν (Ροζ πάνθηρας) μαζί με άλλα 4 κομμάτια: - Καλωσόρισμα - Γιάννη μου το μαντήλι σου - Είναι πόλεμος η αγάπη - Το ψέμα (ακυκλοφόρητο του Μίσκου). Για τους στίχους τα είπαμε εκτενώς.

Τη μουσική πρέπει να την έγραψα το 1992, τότε κυκλοφόρησε το "Amused to death" του Roger Waters.

Θυμάμαι πως ήθελα το "Μυστικά" να ακούγεται σαν το "The bravery of being out of range", με αρχοντικά hammond και ελαφρώς βρώμικες κιθάρες... τελικά δεν βγήκε έτσι, κάπου στο δρόμο το πράγμα χάνεται μερικές φορές, όταν εισχωρεί στο τραγούδι η προσωπικότητα των μελών ενός group... Θυμάμαι τη στιγμή που το μιξάραμε... γράφαμε σε adat τότε, ήταν σαν να ηχογραφείς σε μπομπίνα.

Δεν μας καθόταν η μίξη, δεν έβγαινε καλά... Μοιράσαμε ρόλους και καταλήξαμε 10-12 χέρια πάνω από την κονσόλα να ανεβοκατεβάζουμε εντάσεις, να βάζουμε και να βγάζουμε εφέ, όπως τον παλιό καιρό... Το αποτέλεσμα φάνηκε να λειτουργεί και είναι αυτό που ακούτε.

Η κιθάρα που παίζει όλες τις μελωδίες και τα solo είναι η κόκκινη strat μου.

Και στις ρυθμικές, καθαρές και βρώμικες, πρέπει να παίζει μόνο αυτή.

Μάλλον το έκανα γιατί ήθελα κιθάρα με "attack". Η ακουστική είναι η Taylor.

Τα delay είναι του studio, μάλλον ένα rackmount digitech που είχε τότε ο Νικόδημος.

Ενισχυτής όπως και σε όλο τον πρώτο δίσκο, ο DC5.

Το "Μυστικά" αν και ένα από τα highlight των live μας, είναι το τραγούδι που με ταλαιπωρεί φωνητικά πιο πολύ από όλα.

Το ρεφρέν του, είναι το πιο ψηλό μέρος του προγράμματος, οπότε μπαίνει πάντα κάπου στη μέση... Όχι νωρίς που θα με ζορίσει, ούτε στο τέλος που θα έχω κουραστεί... Επίσης έχει αυτά τα 6ηχα στο τέλος του solo, που πάντα γυρνάω να δω το πρόσωπο του Alex Apostolakis να τα τραγουδάει με τρέλα και να μου φτιάχνει το κέφι... Το τραγούδι το έχουν διασκευάσει πολύ ωραία και πολύ διαφορετικά οι NORMA the band, οι φίλοι μας από τα Γιάννενα.

Ακούστε το… Personnel: Petros Paraskevas: Κιθάρες / Φωνή / Φωνητικά Petros Miskos: Μπάσο Dimitris Pouliakis: Τύμπανα Christos Tresintsis: Πλήκτρα Ηχογράφηση: Studio Q, Θεσσαλονίκη Επεξεργασία ήχου: Vasilis Karkavitsas Programming: Nikodemos Triaridis Βοηθός: Χαρούλα Μητρέγκα Mastering: Φώτης Δεμερτζής (Frank TheTank), Studio Mix, Θεσσαλονίκη Εταιρεία: Legend Recordings Έτος: 1998 Gear: Fender Stratocaster Plus ’88 Taylor 410-CE Mesa Boogie DC5 #defacto #stories #songs #musicstories #songwriting #fender #stratocaster #stratplus #mesaengineering #mesaboogie #dc5 #taylorguitars #410ce

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους