Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο πόλεμος στο Ιράν ωθεί τους Αμερικανούς στρατηγικούς αναλυτές να προτείνουν τη μείωση της στρατιωτικής παρουσίας στον Ινδο-Ειρηνικό Οι Αμερικανοί αναλυτές ασφαλείας εξετάζουν πλέον μια αλλαγή που κάποτε θεωρούνταν αδιανόητη: τη μετακίνηση δυνάμεων από την πρώτη αλυσίδα νησιών στον Δυτικό Ειρηνικό Ωκεανό προς τη δεύτερη. Η Πρώτη και η Δεύτερη Αλυσίδα Νησιών αποτελούν στρατηγικά νησιωτικά τόξα στον Ειρηνικό, τα οποία εκτείνονται από την Ιαπωνία, μέσω της Ταϊβάν και των Φιλιππίνων, και –πιο ανατολικά– μέσω του Γκουάμ και της Μικρονησίας, αντίστοιχα.

Στις 23 Οκτωβρίου, ερευνητές του Quincy Institute υποστήριξαν ότι η απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων στη Δεύτερη Αλυσίδα Νησιών θα αποτελούσε στρατηγικό σφάλμα.

Ωστόσο, αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι την αντίθετη άποψη υποστηρίζει η Jennifer Kavanagh, πρώην διευθύντρια του προγράμματος Στρατηγικής Στρατού (Army Strategy) της RAND.

Σε εκτενή έκθεσή της για το Defense Priorities, η Kavanagh περιγράφει μια αμερικανική στρατιωτική στρατηγική που επικεντρώνεται στη Δεύτερη Αλυσίδα Νησιών στην Ασία, προτείνοντας τα εξής: ➡️ Απόσυρση του μεγαλύτερου μέρους των αμερικανικών δυνάμεων από την Ταϊβάν, τη Νότια Κορέα, τις Φιλιππίνες και την Ιαπωνία, όπου παραμένουν ευάλωτες σε μια ενδεχόμενη σύγκρουση με την Κίνα ➡️ Αντικατάσταση των συμμαχιών που βασίζονται σε συνθήκες (με τη Νότια Κορέα, τις Φιλιππίνες και την Αυστραλία) από εταιρικές σχέσεις ad hoc (κατά περίπτωση), καθώς και τερματισμό της δέσμευσης των ΗΠΑ απέναντι στην Ταϊβάν ➡️ Περιορισμό των πυρηνικών εγγυήσεων, συμπεριλαμβανομένης της προστασίας που παρέχει η αμερικανική «πυρηνική ομπρέλα» ➡️ Μετατόπιση της στρατηγικής εστίασης προς τα κράτη που συνδέονται με τις ΗΠΑ μέσω της Συμφωνίας Ελεύθερης Σύνδεσης (Compact of Free Association - COFA) –δηλαδή το Παλάου, τη Μικρονησία και τα Νησιά Μάρσαλ– καθώς και προς το Γκουάμ ➡️ Ανάπτυξη μη επανδρωμένων εναέριων και θαλάσσιων μέσων ➡️ Σταδιακή εφαρμογή των αλλαγών σε βάθος τριών έως οκτώ ετών, με την ολοκλήρωση του μεγαλύτερου μέρους τους έως το 2030 και του συνόλου τους έως το 2035 Η Kavanagh υποστήριξε ότι τα συμφέροντα των ΗΠΑ απαιτούν μόνο μια περιορισμένη περιφερειακή αεροπορική και ναυτική παρουσία, χαρακτηρίζοντας την ανάπτυξη 90.000 στρατιωτών κοντά στην Κίνα –εκ των οποίων 55.000 στην Ιαπωνία και 25.000 στη Νότια Κορέα– ως μια δαπανηρή πηγή ευαλωτότητας.

Δεδομένων των μακροχρόνιων δεσμών της με τη RAND και το κατεστημένο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, η πρότασή της ενδέχεται να αντικατοπτρίζει μια αναδυόμενη στρατηγική αναθεώρηση, στον απόηχο του πολέμου στο Ιράν, κατά τον οποίο υπέστησαν καταστροφές αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στον Κόλπο. geopolitics_prime

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους