Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Angelos Alexopoulos : Στις 6 Νοεμβρίου 1939 οι ναζιστικές αρχές κατοχής κάλεσαν τους καθηγητές του Πανεπιστημίου της Κρακοβίας σε μια συνάντηση για το μέλλον της ανώτατης εκπαίδευσης.

Αντί για συζήτηση, τους περίμενε η Γκεστάπο.

Συνελήφθησαν συνολικά 183 άνθρωποι, κυρίως πανεπιστημιακοί, πολλοί από τους οποίους οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζαξενχάουζεν.

Η επιχείρηση Sonderaktion Krakau αποτελούσε μέρος μιας ευρύτερης ναζιστικής εκστρατείας εξόντωσης της πολωνικής πνευματικής ηγεσίας.

Ογδόντα επτά χρόνια μετά, τέσσερις ερευνητές επιχειρούν να περιγράψουν μια άλλη μορφή καταστροφής με επίκεντρο τη Γάζα.

Σε εργασία τους που δημοσιεύθηκε τον περασμένο Ιούνιο στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Human Development and Capabilities , οι Tahani Aldahdouh, Abdo Hassoun, Yara Ashour και Savo Heleta εισάγουν τον όρο scienticide για να περιγράψουν τη συστηματική καταστροφή της επιστημονικής ικανότητας μιας κοινωνίας. Στη Γάζα, οι απώλειες υπερβαίνουν κατά πολύ τα κατεστραμμένα πανεπιστημιακά κτίρια.

Επιστήμονες και πανεπιστημιακοί έχουν σκοτωθεί ή εκτοπιστεί, εργαστήρια και ερευνητικές υποδομές έχουν καταστραφεί, διεθνή δίκτυα συνεργασίας έχουν διαρραγεί.

Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι η καταστροφή αυτή είναι συστηματική και σκόπιμη, ενταγμένη σε μια ευρύτερη πολιτική εξάλειψης των δυνατοτήτων ανάπτυξης και αυτοδιάθεσης των Παλαιστινίων.

Η εργασία αξίζει να διαβαστεί και για έναν ευρύτερο λόγο.

Μας υπενθυμίζει κάτι θεμελιώδες για τη φύση της επιστήμης.

Η παραγωγή γνώσης είναι συλλογική, σωρευτική και διαγενεακή δραστηριότητα.

Ένας επιστήμονας μεταφέρει πολύ περισσότερα από όσα έχει δημοσιεύσει: εμπειρία, τεχνικές δεξιότητες, άρρητη γνώση, σχέσεις συνεργασίας, δυνατότητες εκπαίδευσης των νεότερων.

Όταν διαλύεται μια επιστημονική κοινότητα, ένα μέρος αυτής της κληρονομιάς χάνεται μαζί της.

Μπορεί κανείς να ξαναχτίσει ένα εργαστήριο, να αγοράσει εξοπλισμό, να αποκαταστήσει μια βιβλιοθήκη.

Η ανασύσταση όμως της επιστημονικής κοινότητας που έδινε ζωή σε αυτές τις υποδομές είναι πολύ πιο δύσκολη υπόθεση.

Η ιστορία της Πολωνίας, της Καμπότζης, του Ιράκ και της Βοσνίας προσφέρει διαφορετικά, ασφαλώς, παραδείγματα των συνεπειών που μπορεί να έχει η βίαιη διάρρηξη της πνευματικής και επιστημονικής συνέχειας μιας κοινωνίας.

Την ερχόμενη Τρίτη οι Ισραηλινοί προσέρχονται στις κάλπες.

Μια ενδεχόμενη πολιτική αλλαγή μπορεί να επηρεάσει σημαντικές πτυχές της ισραηλινής πολιτικής.

Ωστόσο, τόσο ο Μπενιαμίν Νετανιάχου όσο και ο βασικός αντίπαλός του, Γκάντι Άιζενκοτ, απορρίπτουν τη δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Οι Παλαιστίνιοι της Γάζας, που δεν συμμετέχουν σε αυτές τις εκλογές, εξακολουθούν να εξαρτώνται σε κρίσιμο βαθμό από αποφάσεις στις οποίες δεν έχουν λόγο.

Και εδώ εντοπίζεται η πολιτική διάσταση της καταστροφής της επιστημονικής ικανότητας καθώς η δυνατότητα μιας κοινωνίας να παράγει γνώση συνδέεται με τη δυνατότητά της να αποφασίζει για τους όρους παραγωγής και αξιοποίησής της.

Οι κυβερνήσεις μπορούν να αλλάξουν μέσα σε μια νύχτα.

Οι επιστημονικές κοινότητες χρειάζονται γενιές για να συγκροτηθούν.

Και η ανοικοδόμηση μιας κοινωνίας παραμένει αβέβαιη όσο εκείνη στερείται τους ανθρώπους, τους θεσμούς και την ελευθερία που χρειάζεται για να κατανοήσει και να διαμορφώσει το μέλλον της. https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/19452829.2026.2679663?fbclid=IwY2xjawVJ_BVleHRuA2FlbQIxMQBwZG9mBXNydGMGYXBwX2lkEDIyMjAzOTE3ODgyMDA4OTIAAR5JjHkcrHdOBz1ACd3SD1WUUMJ_wEm00pQwx3YMi-thkfJ-q8hFRnoh6NSRHg_aem_ImFo-yG3pyEQ6nkqT_OWjg

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους