24 Οκτωβρη 1909 η Ελλάδα αγοράζει από την Ιταλία το θωρηκτό ΑΒΕΡΩΦ, το καμάρι της "ισχυρής Ελλάδας" του Βενιζέλου. 13 χρονια αργοτερα, η Σμυρνη καιγόταν, το "καμάρι" που ήταν; (από το βιβλίο "Μεγάλη...

Πλήρες Κείμενο:

24 Οκτωβρη 1909 η Ελλάδα αγοράζει από την Ιταλία το θωρηκτό ΑΒΕΡΩΦ, το καμάρι της "ισχυρής Ελλάδας" του Βενιζέλου. 13 χρονια αργοτερα, η Σμυρνη καιγόταν, το "καμάρι" που ήταν; (από το βιβλίο "Μεγάλη Ιδέα: 1844 - 1922) " Και ο ελληνικός στόλος; Το καμάρι των ενόπλων δυνάμεων της Ελλάδας; Του «Αβέρωφ τα κανόνια, δέκα πήχες μακριά», τραγουδούσαν έμπλεοι μεγαλοϊδεατικής περηφάνειας, αλλά τώρα; Τώρα που σφάζονταν και πνίγονταν χιλιάδες «σκλαβωμένα αδέρφια», πού ήταν ο «Αβέρωφ» και ο υπόλοιπος ισχυρός και άθικτος ελληνικός στόλος; Στις 11 Σεπτεμβρίου 1922 εκδηλώθηκε στρατιωτικό κίνημα στη Χίο και στη Μυτιλήνη με πρωταγωνιστές βενιζελικούς αξιωματικούς, όπως οι συνταγματάρχες Ν. Πλαστήρας και Στ. Γονατάς.

Το κίνημα επικράτησε σχεδόν στο σύνολο των πλοίων του πολεμικού στόλου, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν, μαζί με τα επίτακτα πλοία, από τους βενιζελικούς κινηματίες για τη μεταφορά τους στο Λαύριο.

Ιδιαίτερα σημαντικό είναι το ότι το θωρηκτό «Κιλκίς», που ναυλοχούσε στη Σμύρνη με κυβερνήτη τον πλοίαρχο Δεμέστιχα, στις 11 Σεπτεμβρίου και ενώ κορυφωνόταν η σφαγή έφυγε από τη Σμύρνη και μετέβη στη Σάμο.

Στις 15 Σεπτεμβρίου, μάλιστα, ενώθηκε με το θωρηκτό «Αβέρωφ» μεταξύ Χίου και Σάμου.

Το τελευταίο, υπό τον κινηματία κυβερνήτη αντιπλοίαρχο Χατζηκυριάκο, κατευθυνόταν προς τον Πειραιά, προερχόμενο από την Κωνσταντινούπολη, καθώς είχε αποχωρήσει από τηΔιασυμμαχική Ανταντική Ναυτική Δύναμη που ναυλοχούσε στον Βόσπορο.

Οι φιλοβασιλικοί πολιτικοί ηγέτες συνειδητά άφησαν τον μικρασιατικό ελληνισμό στην τύχη του.

Από την πλευρά των βενιζελικών επιλέχτηκε η εκδήλωση κινήματος για την ανατροπή της κυβέρνησης και, βέβαια, του Κωνσταντίνου.

Το κίνημα ήταν πολιτικά δικαιολογημένο, ανταποκρινόταν στην πολιτική συγκυρία και εξέφραζε την ανείπωτη οργή τόσο του στρατού όσο και των Μικρασιατών.

Αυτό όμως δεν αναιρεί την ιστορική αλήθεια πως ο ισχυρός ελληνικός στόλος θα μπορούσε και να καλύψει την αποχώρηση των αμάχων, και –κυρίως– να σώσει έναν πολύ μεγάλο αριθμό τους.

Επιλέχτηκε η ταχύτατη επιστροφή στην Αθήνα, ώστε να επιβληθεί το κίνημα και αυτό ήταν έγκλημα.

Σε τελική ανάλυση τα πλοία του στόλου δεν ανήκαν ούτε στον Βενιζέλο ούτε στον Κωνσταντίνο, τα είχε πληρώσει και είχε ματώσει για αυτά ο ελληνικός λαός.

Η ειρωνεία της ιστορίας – είναι γνωστό το τραγουδάκι που την περίοδο του Μεσοπολέμου ακουγόταν στις συγκεντρώσεις των κομμουνιστών: «Τι τα θέλουμε τα όπλα, τα κανόνια τα σπαθιά / να τα κάνουμεεργαλεία να δουλεύει η εργατιά / Τι τον θέλουν τον Αβέρωφ, τι το θέλουν το “Κιλκίς” / να τα κάνουμε τρακτέρια να οργώνουμε τη γης»... Τόσο οι βενιζελικοί όσο και οι βασιλικοί θεωρούσαν αυτούς τους στίχους απόδειξη της «αντεθνικής ιδεολογίας» των κομμουνιστών. Η ματωμένη προκυμαία της Σμύρνης αποτελεί αιώνιο σύμβολο της υποκρισίας των εκφραστών της «εθνικής ιδεολογίας»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους