Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λοιπόν, διαβάζω στα σχόλια πολλά πράγματα, που δημιουργούν σύγχιση, λόγω ημιμαθούς και ελλειπούς γνώσης του Διεθνούς Δικάιου της θάλασσας, έστω κι αν η πρόθεση είναι σωστή.

Πολιτική ανάλυση του μνημονίου έκανα, αλλά ας πάμε τώρα και στα νομικά.

Λέει ο φίλος Nikolas Kalaitcidis στον τοίχο μου: "Στο τουρκολιβυκο μνημόνιο τα συμβαλλόμενα μέρη είναι η Τουρκία και η Λιβύη. Η Τουρκία δεν έχει υπογράψει την Unclos. Η Λιβύη όμως είναι συμβαλλόμενο μέρος της Unclos. Οπότε; Η Λιβύη σύρετσι στο Δικαστήριο του Αμβούργου." Δυστυχώς, ΟΧΙ! ΠΡΩΤΟΝ, όσον αφορά στην Τουρκία, το γεγονός ότι η Τουρκία δε συμμετέχει στην UNCLOS, δεν σημαίνει ότι η Τουρκία μπορεί να αγνοεί ή να καταστρατηγεί τους κανονισμούς της και αυτό διότι, οι διατάξεις της UNCLOS έχουν αποκτήσει πια επι το πλείστον χαρακτήρα ΕΘΙΜΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ, που ως τέτοιο τη δεσμεύει, ανεξάρτητα με το αν έχει προσχωρήσει στη Σύμβαση ή όχι.

Είναι, λοιπόν, άλλο πράγμα οι συμβατικές υποχρεώσεις, από τις οποίες η Τουρκία δε δεσμεύεται ως μη συμβαλόμενο μέρος και άλλο πράγμα το εθιμικό διεθνές δίκαιο, το οποίο συνιστά αυτοτελής πηγή διεθνούς δικαίου, η οποία δημιουργείται μέσα από την πρακτική των κρατών.

Το άρθρο 38 παράγραφος 1 στοιχείο β΄ του Καταστατικού του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης αναγνωρίζει το διεθνές ΕΘΙΜΟ ως πηγή δικαίου, περιγράφοντάς το ως γενική πρακτική αποδεκτή ως δίκαιο, state practice και opinio juris. https://www.un.org/en/about-us/un-charter/statute-of-the-international-court-of-justice?utm_source=chatgpt.com Δηλαδή, ορισμένοι κανόνες έχουν αποκτήσει γενική νομική ισχύ, χωρίς να απαιτείται να περιλαμβάνονται όλοι σε μια ενιαία συνθήκη. ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Σύμφωνα με το άρθρο 34 της Σύμβασης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών, μια συνθήκη δεν δημιουργεί υποχρεώσεις ή δικαιώματα για τρίτο κράτος χωρίς τη συναίνεσή του.

Συνεπώς δε δεσμεύει κανέναν άλλον. https://legal.un.org/ilc/texts/instruments/english/conventions/1_1_1969.pdf?utm_source=chatgpt.com ΑΛΛΑ, το τουρκολιβυκο συνιστά πια εσωτερικό κανονιστικό δίκαιο των δύο συμβαλλόμενων μερών.

Δε δεσμεύει τρίτους, δεσμεύει όμως ολόκληρο το νομολογιακό, δικαστικό και πολιτικό σύστημα στην εφαρμογή του.

Υποχρεώνει σε αποδοχή και εφαρμογή στο εσωτερικό των δύο κρατών.

Η ρητορική δε θα είναι πια "δυνητική ΑΟΖ", αλλά οριοθετημένη ΑΟΖ με δεσμευτικό χαρακτήρα αναμφισβήτητου κυριαρχικού δικαίωματος. ΤΡΙΤΟΝ: Μπρούμε να προσφύγουμε στο Αμβούργο ή στη Χάγη (ανάμεσα σε δυο σκατά, ποιο να επιλέξεις άραγε;) ΑΛΛΑ, χωρίς ΣΥΝΥΠΟΣΧΕΤΙΚΟ της Λιβύης, η απόφαση του διαιτητικού δικαστηρίο δε θα λειτουργούσε δεσμευτικά για τη Λιβύη.

Αυτή είναι μία στρέβλωση και αδυναμία του διεθνούς δικαίου.

Για να εφαρμοστούν οι αποφάσεις του, απαιτείται η συναίνεση αμφότερων πλευρών, ότι θα εφαρμόσουν την όποια απόφαση. Η Ελλάδα δεν μπορεί απλώς να προσφύγει σε ένα διεθνές δικαστήριο και να υποχρεώσει αυτομάτως την Τουρκία ή τη Λιβύη να συμμετάσχουν.

Απαιτείται κατάλληλη νομική τεκμηρίωση δικαιοδοσίας, όπως η συναίνεση των εμπλεκομένων κρατών: https://static.un.org/Depts/los/convention_agreements/convention_declarations.htm?utm_source=chatgpt.com Σκεφτείτε δηλαδή ένα ποινικό δίκαιο, όπου για να δικάσεις π.χ. έναν εγκληματία, θα απαιτούσε τη συναίνεσή του να δικαστεί! Συνεπώς, η Λιβύη δε σύρεται στο Αμβούργο.

Εμείς θα την παρακαλάμε τώρα για συνυποσχετικό.

Αυτό το σφουγγαρόπανο είναι το διεθνές δίκαιο, το οποίο κραδαίνουμε ως σημαία.

Καλά είναι να το έχεις με το μέρος σου, αλλά από μόνο του δεν αρκεί.

Λειτουργεί μόνον σε συνδυασμό με ισχύ.

Ισχύς χωρίς διεθνές δίκαιο είναι η επικράτηση του ισχυρότερου, ναι, αλλά και αντιστρόφως, διεθνές δίκαιο χωρίς ισχύ είναι πολιτική οικτρών και τραυματικών συμβιβασμών.

Υπάρχει ένα δίκαιο, στο οποίο θύτης και θύμα πρέπει να συμφωνήσουν.

Στην ουσία δηλαδή, δεν εφαρμόζεται χωρίς συναίνεση όλων, άρα λειτουργεί προσχηματικά.

Να πω βέβαια παρενθετικά ότι υποστηρίζω φανατικά τη θέση ότι οφείλουμε να πάμε σε διεθνή διαιτησία ΜΟΝΟΜΕΡΩΣ, χωρίς συνυποσχετικό και συναίνεση των άλλων.

Νομική ισχύ, κάτι τέτοιο, πράγματι, δε θα είχε.

Θα είχε όμως τεράστια πολιτική βαρύτητα, όπου με την κατάλληλη "επικοινωνία" και εξωτερική πολιτική, η Ελλάδα θα μπορούσε να μιλάει στα διεθνή fora ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ πια, επί συγκεκριμένων αποφάσεων και όχι γενικά και αόριστα περί κανονιστικού δικαίου της θάλασσας, που σύμφωνα με τους άλλους "επιδέχονται ερμηνείας" (όπως πχ η αρχή της αναλογικότητας). Τα συνυποσχετικά είναι για αφελείς ιθαγενείς. Η Τουρκία δεν πρόκειται να υπογράψει συνυποσχετικό ποτέ των ποτών.

Είναι κβαντικού τύπου η χρήση συνυποσχετικού από το επ.εξ, διότι ξέρουν, ότι δεν πρόκειται να γίνει ποιτέ.

Οπότε, δεδομένων των παραπάνω, επιστρέφουμε και πάλι στα πολιτικά επιχειρήματα, δηλαδή σε διπλωματία και κυριαρχία επί του πεδίου, ως ταυτόχρονη διαδικασία.

Το τουρκολιβυκό δεν παράγει έννομα αποτελέσματα σε τρίτους.

Υποπαράγει όμως έμπρακτα πολιτικά αποτελέσματα.

Καταργείται μόνον με άλλη απόφαση της Λιβύης.

Τώρα πώς θα γίνει αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο.

Σημειώστε δε, ότι για να αλλάξει πια αυτή η απόφαση, ενδεχομένως να θεωρηθεί στο εσωτερικό της προδοσία.

Δε θα είναι εύκολο.

ΑΛΛΑ, θα γίνει εύκολο, αν ακυρωθεί στην πράξη πια αυτό το μνημόνιο και η Λιβύη δε θα έχει άλλη επιλογή.

Θα πρέπει να βρεθεί σε αδιέξοδο, ώστε τελικά να ακυρώσει την απόφασή της με την Τουρκία και να υποχρεωθεί, εκ των πραγμάτων, να την υπογράψει εκ νέου με την Ελλάδα. @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους