Original Post

Πλήρες Κείμενο:

# Ο άντρας μου έφερε τους συγγενείς του στο εξοχικό για μπάρμπεκιου, αλλά μου είπε να αγοράσω εγώ τα τρόφιμα.

Η γιορτή τελείωσε πριν καν ανάψουν τα κάρβουνα.— Πέντε κιλά εκλεκτό μοσχαρίσιο κρέας! — αναφώνησε χαρούμενα ο άντρας μου, ο Πάσα.Στην είσοδο του σπιτιού βιαζόταν να κουμπώσει το αντιανεμικό του μπουφάν.— Η μαμά είπε να αγοράσουμε ό,τι καλύτερο για το μπάρμπεκιου.

Κάλεσε τη θεία Ράγια και τον άντρα της στο εξοχικό μας.

Γι’ αυτό πάρε μοσχαρίσιο κρέας με μαρμάρινη όψη.

Σήμερα θα το γλεντήσουμε!Έμεινα ακίνητη στη μέση του διαδρόμου, κρατώντας την πρωινή μου κούπα με κακάο.Ο εσωτερικός μου οικονομικός αναλυτής, που συνήθως ξυπνούσε μόνο μετά τη δεύτερη γουλιά ενός ζεστού ροφήματος, αυτή τη φορά συνήλθε αμέσως.

Στον αέρα πλανιόταν ξεκάθαρα η μυρωδιά μιας οικονομικής απάτης.— Πέντε κιλά μοσχαρίσιο κρέας με μαρμάρινη όψη; — ρώτησα, με εκείνον τον ευγενικό αλλά παγωμένο τόνο που χρησιμοποιώ συνήθως όταν ρωτάω τους τηλεφωνικούς απατεώνες από ποιο ακριβώς τμήμα ασφαλείας με καλούν.Ακούμπησα προσεκτικά την κούπα στο έπιπλο της εισόδου.— Και μήπως η μητέρα σου ζήτησε επίσης να φέρεις μερικά κιλά φρέσκες τρούφες, ένα φτερό πολικής κουκουβάγιας και ένα ολόκληρο κιβώτιο σπάνιου νέκταρος που συλλέγουν παρθένες στις νότιες πλαγιές των βουνών;— Α, ναι, ο Έντικ θα αγοράσει τα ποτά — είπε ανέμελα ο Πάσα, κάνοντας μια αδιάφορη χειρονομία με το χέρι.Εννοούσε τον άντρα της αδελφής του.Οι άντρες έχουν μια εκπληκτική ικανότητα: ακούν μόνο όσα δεν περιπλέκουν την εικόνα που έχουν για τον κόσμο.— Η Όλια σου έστειλε και μια μικρή λίστα με ψώνια στο messenger.

Λαχανικά, τυρί, μεζεδάκια.

Η μαμά θέλει να κάνει καλή εντύπωση στη θεία Ράγια.

Άλλωστε, έρχονται από την πρωτεύουσα και έχουν συνηθίσει σε ένα ορισμένο επίπεδο εξυπηρέτησης.

Εγώ πηγαίνω στην οικοδομική αγορά για να αγοράσω ξύλινα πάνελ.

Θα συναντηθούμε στο εξοχικό!Η εξώπορτα έκλεισε πίσω του με ένα χαρούμενο χτύπημα.

Πήρα το κινητό μου.Το μήνυμα της κουνιάδας μου, της Όλιας, έλαμπε στην οθόνη σαν ένας ατελείωτος πάπυρος.

Έμοιαζε περισσότερο με τη λίστα απαιτήσεων μιας ιδιότροπης ροκ μπάντας σε περιοδεία παρά με έναν ταπεινό κατάλογο αγορών για ένα οικογενειακό πικνίκ σε ένα μικρό εξοχικό.«Λενοτσκά, ηλιαχτίδα μου, αγόρασε μπλε τυρί με μούχλα (αλλά μην πάρεις το φτηνό, δεν αρέσει στη μαμά!), κάπαρη, μεγάλες ελιές χωρίς κουκούτσι και φρέσκια πέστροφα για τα αγόρια μου (δεν τους αρέσει ιδιαίτερα το βαρύ κρέας). Πάρε επίσης ώριμα αβοκάντο Hass.

Και, φυσικά, εκείνο το μοσχαρίσιο κρέας που συζητήσαμε: μαρμαρωτό Black Angus, κορυφαίας ποιότητας.

Η μαμά ζήτησε τουλάχιστον πέντε κιλά. Ο Έντικ λατρεύει το φαγητό! Αγόρασέ του και δέκα κουτάκια μπίρα χωρίς αλκοόλ, γιατί η κανονική μπίρα τού προκαλεί πρήξιμο.

Τα χρήματα θα τα τακτοποιήσουμε αργότερα.

Στο κάτω κάτω, είμαστε οικογένεια!»Διάβασα την τελευταία πρόταση δύο φορές.Η ιδιαιτερότητα των οικογενειακών υποχρεώσεων είναι ότι παρουσιάζονται πάντα ως κοινή ευθύνη, ενώ τα οφέλη, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, παραμένουν αυστηρά ατομικά.Στην περίπτωση των συγγενών του άντρα μου, η φράση «τα χρήματα θα τα τακτοποιήσουμε αργότερα» σήμαινε ανέκαθεν μια δωρεά χωρίς επιστροφή, για τη χρηματοδότηση των αχόρταγων στομαχιών τους.

Η ιερή παράδοση αυτής της οικογένειας ήταν απλή: όλοι έτρωγαν, έπιναν και διασκέδαζαν με θόρυβο και ενθουσιασμό, ενώ στο τέλος ανακηρυσσόμουν πανηγυρικά η βασική χορηγός της εκδήλωσης.Υπολόγισα γρήγορα πόσο θα κόστιζε η «μικρή λίστα αγορών» της Όλιας.Το ποσό ήταν περίπου ισοδύναμο με τον ετήσιο προϋπολογισμό ενός μικρού δήμου.

Πέντε κιλά μοσχαρίσιο κρέας premium, πέστροφα, εισαγόμενα τυριά και ακριβά ποτά — όλα αυτά θα απορροφούσαν το μισό της προκαταβολής του μισθού μου.Φόρεσα το παλτό μου, πήρα τα κλειδιά του αυτοκινήτου και κατευθύνθηκα προς το σούπερ μάρκετ.Είμαι μια ενήλικη, μορφωμένη γυναίκα, εργάζομαι με αριθμούς και μπορώ να καταρτίσω έναν προϋπολογισμό έξι μήνες νωρίτερα.

Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω γιατί θα έπρεπε να χρηματοδοτώ από τον δικό μου μισθό την αλαζονεία ανθρώπων που έχουν συνηθίσει στις ανέσεις της πρωτεύουσας.Στο σούπερ μάρκετ έπαιζε χαρούμενη μουσική, παρακινώντας τους πελάτες να αποχωριστούν τις οικονομίες τους με ανάλαφρη διάθεση και χωρίς έγνοιες.Είχα ήδη αποφασίσει τι θα κάνω.

Πέρασα μπροστά από τις βιτρίνες με τα κρέατα, που ήταν διακοσμημένες με σκούρα ξύλινα πλαίσια.

Πάνω στο μαύρο φόντο ήταν τοποθετημένες όμορφες μπριζόλες, με λεπτές φλέβες λίπους.

Οι ετικέτες με τις τιμές έμοιαζαν περισσότερο με τηλεφωνικούς αριθμούς.Διάλεξα δύο κιλά εξαιρετικό, φρέσκο χοιρινό λαιμό με όμορφες λωρίδες λίπους.Έβαλα στο καρότσι ώριμες κόκκινες ντομάτες, τραγανά αγγουράκια με ανάγλυφη φλούδα, ένα μεγάλο ματσάκι αρωματικό κόλιανδρο, κόκκινα κρεμμύδια Γιάλτας και μερικά φύλλα φρεσκοψημένου λαβάς.Αυτό θα ήταν το δικό μας τίμιο, νόστιμο και απλό γεύμα, για το οποίο θα πληρώναμε οι ίδιοι.Έπειτα, άφησα το καρότσι δίπλα στο ταμείο και πήρα ένα δεύτερο, άδειο καλάθι.Τώρα ήταν η ώρα να συγκεντρώσω τα τρόφιμα για τους αγαπημένους μας καλεσμένους — αγαπημένους από κάθε άποψη.Ο Έντικ, ο άντρας της κουνιάδας μου, πάντα προκαλούσε το ανθρωπολογικό μου ενδιαφέρον.

Είχε την ίδια χάρη και τις ίδιες γαστρονομικές απαιτήσεις με ένα γατόψαρο που ζει στον πυθμένα ενός ποταμού.Στο εξοχικό συνήθως καθόταν αθόρυβα σε μια πλαστική ξαπλώστρα, στη σκιά μιας μηλιάς, και καταβρόχθιζε μεθοδικά, χωρίς να ανοιγοκλείνει τα μάτια, οτιδήποτε βρώσιμο βρισκόταν κοντά του.Για εκείνον δεν υπήρχε καμία γευστική διαφορά ανάμεσα σε ένα ακριβό ζαμπόν και σε ένα φτηνό βραστό αλλαντικό τρίτης κατηγορίας.

Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν η ποσότητα.Η θεία Ράγια ακολουθούσε διαρκώς κάποια αυστηρή δίαιτα, την οποία, από μια εκπληκτική σύμπτωση, διέκοπτε πάντα ακριβώς τη στιγμή που στρωνόταν το δωρεάν οικογενειακό τραπέζι.Η πεθερά μου, η Ζιναΐντα Μάρκοβνα, από την άλλη, είχε σωματική ανάγκη να τρέχουν όλοι γύρω της, να την υπηρετούν και να προσπαθούν να μαντέψουν κάθε της επιθυμία — κατά προτίμηση κρατώντας έναν δίσκο στα χέρια.Η γεύση της μπριζόλας δεν είχε σημασία για εκείνη.

Το σημαντικό ήταν να τρέξει η νύφη της να την αγοράσει μόλις εκείνη χτυπούσε τα δάχτυλά της.Στο τμήμα με τα φτηνά προϊόντα, όπου ο φωτισμός ήταν πιο αμυδρός και οι κίτρινες ετικέτες των τιμών κραύγαζαν με τοξική ένταση, βρήκα ακριβώς αυτό που έψαχνα.Το βλέμμα μου σταμάτησε στο κάτω ράφι.

Εκεί στέκονταν, σαν εγκαταλελειμμένοι, μερικοί μεγάλοι πλαστικοί κουβάδες με την αισιόδοξη επιγραφή: «Κρέας για μπάρμπεκιου στο εξοχικό — χαμηλή τιμή».Μέσα από το ημιδιαφανές πλαστικό διακρίνονταν χοντρά, νευρώδη κομμάτια κρέατος από κάποιο άγνωστο ζώο, γενναιόδωρα βυθισμένα σε μια θολή μαρινάδα με το χρώμα μιας στάσιμης φθινοπωρινής λακκούβας.

Μέσα της επέπλεαν μερικοί μαλακωμένοι δακτύλιοι κρεμμυδιού.Με βαθιά εσωτερική ικανοποίηση, έβαλα δύο τέτοιους κουβάδες στο καλάθι.Πρόσθεσα ένα μπλοκ από το φτηνότερο επεξεργασμένο τυρί — εκείνο το θρυλικό προϊόν που μύριζε υγρό καπνό και που, σε δύσκολους καιρούς, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ακόμη και για να καρφώσει κανείς σανίδες σε έναν φράχτη.Αντί για την πέστροφα που προοριζόταν για τα αγόρια της Όλιας, πήρα δύο συσκευασίες από τα λεγόμενα «φοιτητικά» λουκάνικα, στη σύνθεση των οποίων αναγράφονταν ειλικρινά σόγια και μηχανικά διαχωρισμένο κρέας πουλερικών.Αντί για την premium μπίρα που προοριζόταν για τον Έντικ, η οποία υποτίθεται ότι δεν του προκαλούσε πρήξιμο, πήρα ένα ολόκληρο κιβώτιο ξανθιάς μπίρας σε προσφορά.

Ήταν συσκευασμένη σε μεγάλα πλαστικά μπουκάλια.Τέλος, τοποθέτησα από πάνω μια κονσέρβα με φτηνό χαβιάρι κολοκυθιού.Τοπικές λιχουδιές, θα μπορούσε να πει κανείς.

Αφού θα γλεντήσουμε, ας το κάνουμε μέχρι τέλους!Ενώ στο ταμείο έπαιρνα τις δύο ξεχωριστές αποδείξεις, το κινητό μου έκανε έναν ήχο ειδοποίησης.

Ήταν η Όλια.«Λένα, είσαι ακόμη στο κατάστημα; Πάρε και κεράσια, αλλά μόνο τα διαλεγμένα, τα μεγάλα, από τον νότο.

Αγόρασε και χυμό ροδιού, φρεσκοστυμμένο.

Τα χρήματα θα τα τακτοποιήσουμε αργότερα, όπως συμφωνήσαμε!»Χαμογέλασα, έβαλα το τηλέφωνο στην τσάντα μου και κατευθύνθηκα προς το αυτοκίνητο.Έφτασα πρώτη στο εξοχικό.

Ο καιρός ήταν υπέροχος και ο ήλιος του Ιουνίου ζέσταινε τη φρέσκια πρασινάδα.Μετέφερα τα ψώνια στην καλοκαιρινή κουζίνα και μαρινάρισα με την ησυχία μου, με αγάπη, τον δικό μας χοιρινό λαιμό.

Έκοψα το κρεμμύδι σε ροδέλες, το έτριψα με τα χέρια μου μέχρι να βγάλει τους χυμούς του, έριξα κεφίρ και πρόσθεσα άφθονο φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι και βασιλικό.Έκλεισα το γυάλινο σκεύος με ένα αεροστεγές καπάκι και το έκρυψα προσεκτικά στην πιο απομακρυσμένη, δυσδιάκριτη γωνία του ψυγείου.

Μπροστά του έβαλα μερικά δοχεία με τα χθεσινά συνοδευτικά.Έπειτα, τοποθέτησα πανηγυρικά τους φτηνούς πλαστικούς κουβάδες με το «κρέας για μπάρμπεκιου στο εξοχικό» ακριβώς στο κέντρο του τραπεζιού της κουζίνας.Γύρω τους τακτοποίησα τα μεγάλα πλαστικά μπουκάλια μπίρας.

Άφησα το μπλοκ επεξεργασμένου τυριού, σκληρό σαν πέτρα, μέσα στην εργοστασιακή του συσκευασία και τοποθέτησα δίπλα τις συσκευασίες με τα λουκάνικα.Τη σύνθεση ολοκλήρωνε η κλειστή κονσέρβα με το χαβιάρι κολοκυθιού...Η συνέχεια βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο...👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους