Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάθε λιμάνι και ... απεργός! Το άρθρο μου σήμερα στον Ριζοσπάστη. 30 Οκτώβρη 2026: Η εργατική τάξη σηκώνει άγκυρα ενάντια στον πόλεμο, στην εκμετάλλευση και στα κέρδη των λίγων.

Υπάρχουν μέρες που η Ιστορία δεν γράφεται σε υπουργικά γραφεία, ούτε σε αίθουσες χρηματιστηρίων.

Γράφεται από εργάτες, που μπορούν να σηκώνουν τόνους εμπορευμάτων αλλά αρνούνται να σηκώνουν στις πλάτες τους τα εγκλήματα των ισχυρών.

Η 30ή Οκτώβρη θα είναι μια τέτοια ιστορική μέρα.

Από τον Πειραιά μέχρι τη Μασσαλία, από την Ινδία μέχρι το Μεξικό, από την Τουρκία μέχρι το Μαρόκο, λιμενεργάτες τεσσάρων ηπείρων ετοιμάζονται για μια πρωτοφανή διεθνή απεργιακή κινητοποίηση.

Περισσότερα από 100 λιμάνια έχουν ήδη μπει στον αγωνιστικό χάρτη, με τη συμμετοχή να διευρύνεται καθημερινά.

Μια κινητοποίηση που διαμορφώνεται ως μία από τις μεγαλύτερες συντονισμένες διεθνείς απεργιακές δράσεις των τελευταίων δεκαετιών.

Το σύνθημά της είναι απλό, κατανοητό σε όλες τις γλώσσες του κόσμου και εφιαλτικό για όσους θησαυρίζουν από τους πολέμους: «Οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο!». ■ Καμμία ζωή θυσία στα κέρδη τους! Από τη μια άκρη του πλανήτη έως την άλλη, η εργατική τάξη σηκώνει το ανάστημά της και στέλνει τελεσίγραφο.

Ούτε ένα χέρι για τα φορτία του πολέμου! Ούτε μία ζωή θυσία στα κέρδη τους! Και όταν οι εργάτες όλων των χωρών ενώνουν τις γροθιές τους, τρέμει ολόκληρο το σύστημα που τους εκμεταλλεύεται! Ταρακουνάνε και γκρεμίζουν τους συσχετισμούς δυνάμεων.

Αυτή η πρωτόγνωρη απεργία είναι το φανέρωμα της τεράστιας δύναμης που διαθέτουν οι εργαζόμενοι, όταν αποφασίζουν να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους.

Είναι η απόδειξη πως απέναντι στη διεθνή συμμαχία του κεφαλαίου, των πολεμικών βιομηχανιών και των κυβερνήσεών τους μπορεί να υψωθεί μια άλλη, ασύγκριτα ισχυρότερη συμμαχία.

Η διεθνής αλληλεγγύη των εργατών.

Εκείνων που παράγουν τα πάντα, αλλά δεν κατέχουν σχεδόν τίποτα.

Εκείνων που χτίζουν τον κόσμο και καλούνται μετά να πληρώσουν και την καταστροφή του.

Και τα λιμάνια δεν είναι απλώς γερανογέφυρες, κοντέινερ και τελωνειακές διαδικασίες.

Είναι οι αρτηρίες της παγκόσμιας οικονομίας.

Και όταν οι εργάτες αποφασίζουν να τις μπλοκάρουν, οι πανίσχυροι ανακαλύπτουν ξαφνικά πόσο ανίσχυροι είναι χωρίς αυτούς.

Και αυτή ακριβώς είναι η μεγάλη αλήθεια που επιχειρούν συστηματικά να εξαφανίσουν πίσω από οικονομικούς δείκτες και στρατιωτικούς χάρτες.

Ο πλούτος όμως δεν παράγεται ούτε στα διοικητικά συμβούλια των ομίλων, ούτε στα πολυτελή υπουργικά γραφεία.

Παράγεται από την εργασία.

Και εκείνοι που παράγουν τον πλούτο έχουν κάθε δικαίωμα να αρνηθούν να γίνουν συνένοχοι στην καταστροφή.

Τεράστια η αντίφαση και ο παραλογισμός αυτού που ζούμε.

Οι ίδιοι εργαζόμενοι που καλούνται να μεταφέρουν πολεμικό υλικό, για να εξυπηρετηθούν στρατιωτικοί σχεδιασμοί και να διευκολυνθούν πολεμικές επιχειρήσεις, είναι εκείνοι που δυσκολεύονται να επιβιώσουν, μην έχοντας να πληρώσουν το ηλεκτρικό ρεύμα, το ενοίκιο, το σούπερ μάρκετ.

Και ενώ για τα κέρδη των εφοπλιστών και των επιχειρηματικών ομίλων δεν υπάρχει ταβάνι, για τις ανθρώπινες ανάγκες υπάρχουν διαρκώς νέοι περιορισμοί.

Και όταν οι εργαζόμενοι αντιδρούν, τους εγκαλούν, επειδή δήθεν διαταράσσουν την οικονομική ομαλότητα! Ποια ομαλότητα, αλήθεια; Εκείνη που θέλει τον εργάτη αναλώσιμο στην παραγωγή και τον λαό αναλώσιμο στον πόλεμο; ■ Ούτε στρατιωτικά ορμητήρια, ούτε στόχοι αντιποίνων Αυτή που πρόκειται να συμβεί δεν είναι μια συνηθισμένη κινητοποίηση, είναι μια έμπρακτη αναγνώριση ότι ο πόλεμος, η ακρίβεια, η εργασιακή εξόντωση και η εκμετάλλευση δεν αποτελούν άσχετα μεταξύ τους φαινόμενα.

Είναι οι διαφορετικές όψεις ενός συστήματος που μετρά την ανθρώπινη ζωή με το κόστος της.

Γι' αυτό και εργάτες διαφορετικών εθνικοτήτων, θρησκειών και γλωσσών, άνθρωποι που οι κυβερνήσεις τους ενδέχεται να βρίσκονται σε αντίπαλα γεωπολιτικά στρατόπεδα, αναγνωρίζουν ο ένας στον άλλον τον πραγματικό τους σύμμαχο.

Δεν τους ενώνει κάποια διπλωματική συμφωνία.

Τους ενώνει η κοινή τους θέση στην παραγωγή.

Η κοινή εκμετάλλευση.

Η κοινή αγωνία να γυρίσουν ζωντανοί στα σπίτια τους.

Και αυτός είναι ο διεθνισμός στην πιο ουσιαστική του μορφή.

Οχι ως αφηρημένη διακήρυξη, αλλά ως οργανωμένη συλλογική δράση. Το ΚΚΕ, που στηρίζει και αναδεικνύει αυτήν τη μάχη, επιμένει στην κρίσιμη αλήθεια ότι οι λαοί δεν έχουν κανένα συμφέρον να στοιχίζονται πίσω από τις σημαίες των ανταγωνιστικών μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών.

Τα λιμάνια μπορούν να υπηρετούν τις ανάγκες των κοινωνιών, το εμπόριο, την επικοινωνία, την ειρηνική συνεργασία των λαών.

Δεν είναι μοιραίο να μετατρέπονται σε στρατιωτικά ορμητήρια και πιθανούς στόχους αντιποίνων.

Η 30ή Οκτώβρη, επομένως, δεν αφορά αποκλειστικά τους λιμενεργάτες.

Αφορά κάθε εργαζόμενο που αρνείται να διαλέξει ανάμεσα στη φτώχεια και στον πόλεμο.

Κάθε νέο που δεν θέλει το μέλλον του υποθηκευμένο σε στρατιωτικούς προϋπολογισμούς.

Κάθε άνθρωπο που εξακολουθεί να πιστεύει ότι η ανθρώπινη ζωή αξίζει περισσότερο από μια μετοχή πολεμικής βιομηχανίας.

Και υπάρχει κάτι βαθιά ανατρεπτικό σε όλον αυτόν τον σχεδιασμό.

Οι άνθρωποι που για δεκαετίες παρουσιάζονταν ως απλοί εκτελεστές εντολών αποφασίζουν να αποκτήσουν λόγο για το τι μεταφέρουν, ποιον εξυπηρετούν, ποιος διακινδυνεύει και ποιο μέλλον θέλουν.

Δεν ζητούν άδεια από την Ιστορία.

Διεκδικούν να τη γράψουν.

Γι' αυτό, λοιπόν, εκείνη τη μέρα τα λιμάνια θα γίνουν κάτι πολύ περισσότερο από τόπους εργασίας.

Θα γίνουν τα ορατά σύνορα ανάμεσα σε δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.

Εκείνον που θυσιάζει ανθρώπους για τα κέρδη και εκείνον που αγωνίζεται να βάλει τις ανθρώπινες ανάγκες πάνω από αυτά. ■ Οι εργάτες δεν είναι αχθοφόροι του θανάτου Και όσο γι' αυτούς που ανησυχούν πού θα σταματήσουν οι γερανοί, ας αναρωτηθούν καλύτερα και ας ανησυχήσουν γιατί δεν σταματούν οι βόμβες.

Ηρθε η ώρα να δουν πως ακόμα πιο επικίνδυνο φορτίο από αυτό που βρίσκεται μέσα στα κοντέινερ είναι η οργή των εργατών που οργανώνονται για να αλλάξουν τον κόσμο.

Και αυτή δεν μπορεί να την εμποδίσει κανένα τελωνείο, δεν μπορεί να την αποκλείσει κανένας στόλος, δεν τη σταματά κανένα πολεμικό πλοίο.

Ας το πάρουν απόφαση οι εφοπλιστές, οι πολεμοκάπηλοι και οι κυβερνήσεις τους: Τα λιμάνια δεν είναι τσιφλίκια τους και οι εργάτες δεν είναι αχθοφόροι του θανάτου! Το έχουμε ξαναδεί στην Ιστορία.

Το 1917, στη Ρωσία, εκείνοι που οι ισχυροί θεωρούσαν καταδικασμένους να υπακούνε αποφάσισαν να πάψουν να υπακούνε.

Οι εργάτες, μαζί με τους φτωχούς αγρότες και τους στρατιώτες που αρνήθηκαν να συνεχίσουν να σκοτώνονται για τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών τους, δεν αρκέστηκαν να διαμαρτυρηθούν για τον πόλεμο, την πείνα και την αδικία.

Με την Οκτωβριανή Επανάσταση τόλμησαν να ανατρέψουν την εξουσία των εκμεταλλευτών και να διεκδικήσουν έναν κόσμο χωρίς αφεντικά και πολέμους.

Πάνω από έναν αιώνα αργότερα, το μήνυμα εκείνου του Οκτώβρη εξακολουθεί να καίει.

Δεν είναι μια σκονισμένη ανάμνηση στα βιβλία της Ιστορίας, είναι ζωντανή υπενθύμιση ότι καμία εξουσία δεν είναι αιώνια, κανένα σύστημα εκμετάλλευσης δεν είναι ανίκητο και κανένας λαός δεν είναι καταδικασμένος να ζει γονατιστός.

Και ποιος ξέρει; Ισως κάποτε οι ιστορικοί να θυμούνται και αυτόν τον Οκτώβρη, όταν οι εργάτες των λιμανιών ένωσαν τις γροθιές τους απ' άκρη σ' άκρη της Γης, σε έναν ακόμη κρίκο στην αλυσίδα των μεγάλων εργατικών αγώνων, πιστεύοντας πως έχουν τη δύναμη να σταματήσουν τον τροχό της εκμετάλλευσης.

Και, όπως απέδειξε εκείνος ο άλλος, ο κόκκινος Οκτώβρης, να τον βάλουν να γυρίσει προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Οχι πια για τα κέρδη των λίγων, αλλά για τη ζωή των πολλών! Αν και το πιο τρομακτικό για τους ισχυρούς δεν είναι ότι οι εργάτες θυμούνται εκείνον τον Οκτώβρη. Είναι ότι μπορούν να φτιάξουν τον δικό τους! https://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=24/10/2026&id=20792&pageNo=37

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους