24-10-1963. “”Γιώργος Σεφέρης. Ο πρώτος Έλληνας που τιμάται με το Βραβείο Νόμπελ.”” Tην Πέμπτη 24 Οκτωβρίου του 1963, γίνεται η επίσημη ανακοίνωση της βράβευσης του Γιώργου Σεφέρη με το Βραβείο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η επίσημη απονομή έγινε στις 10 Δεκεμβρίου του 1963 στη Στοκχόλμη.

Ήταν το πρώτο βραβείο τέτοιου κύρους που απονεμόταν σε Έλληνα. Ο Γεώργιος Σεφεριάδης, που ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στα Βουρλά στις 29 Φεβρουαρίου του 1900 και ήταν ο πρώτος γιος του Στέλιου και της Δέσπως Σεφεριάδη.

Είχε αλλά δυο αδέλφια μικρότερα, την Ιωάννα και τον Άγγελο. Ο Γιώργος Σεφέρης γράφτηκε στο Πρότυπο Κλασσικό Γυμνάσιο Αθηνών, και μετά την αποφοίτηση του εγγράφεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Το 1918 όλη η οικογένεια Σεφεριαδη μετέβη στο Παρίσι και ο Γιώργος Σεφέρης έμεινε εκεί μέχρι το 1924, ασχολούμενος με τη λογοτεχνία και αποκτώντας το πτυχίο της Νομικής.

Μεταβαίνει στο Λονδίνο για την τελειοποίηση των αγγλικών και τον Φεβρουάριο του 1925 επιστρέφει στην Αθήνα και το 1927 διορίζεται στη διπλωματική υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών ως ακόλουθος πρεσβείας.

Στις 24 Αυγούστου 1926 πεθαίνει η μητέρα του από νεφρική ανεπάρκεια. Τον Απριλίου του 1941 ο Γιώργος Σεφέρης νυμφεύεται τη Μαρία Ζάννου. και ακολουθεί την Ελληνική Κυβέρνηση στην Κρήτη και μετά με την αποχώρηση της στην Αίγυπτο. Τον Αύγουστο ο Σεφέρης συνοδεύει την Πριγκίπισσα Διαδόχου Φρειδερίκη και τα δύο της παιδιά, Σοφία και Κωνσταντίνο, στη Νότιο Αφρική υπηρετώντας στην εκεί Ελληνική Πρεσβεία μέχρι το 1942. Τον Απρίλιο του 1942 επιστρέφουν στο Κάιρο, αλλά με το κλείσιμο της Ελληνικής Πρεσβείας αναχωρούν για την Ιερουσαλήμ.

Επιστρέφει τον Ιούνιο του 1942 στο Κάιρο και στις 22 Σεπτεμβρίου διορίζεται επισήμως Γενικός Διευθυντής Τύπου Μέσης Ανατολής. Αρχές Σεπτέμβρη του 1944 συνοδεύει την Ελληνική κυβέρνηση στην Ιταλία και στις 22 Οκτωβρίου επιστρέφει στην Αθήνα.

Εργάζεται στο διπλωματικό σώμα και εξελίσσεται μέχρι τον Ιούνιο του 1957 που αναλαμβάνει τα καθήκοντά του Πρέσβη της Ελλάδος στο Λονδίνο μέχρι και τον Αύγουστο του 1962.

Σύμφωνα με τα αρχεία της Σουηδικής Ακαδημίας, ο Σεφέρης προτάθηκε επίσημα το 1963 από τον συγγραφέα και μέλος της, Έυβιντ Γιόνσον, ενώ είχε προταθεί άλλες τρεις φορές το 1955, το 1961 και το 1962.

Το 1961 προτάθηκε από τον ποιητή Τόμας Έλιοτ, ενώ το 1962 προτάθηκε από τον Ε. Γιόνσον αλλά και από τον καθηγητή κλασικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Κ. Α. Τρυπάνη.

Η επιλογή του, μεταξύ 80 υποψηφίων από όλο τον κόσμο, είχε την υποστήριξη όλων των μελών της Επιτροπής, με εξαίρεση ενός μέλους ο οποίος θεωρούσε πως το έργο του Σάμουελ Μπέκετ που βραβεύτηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1969 ήταν ανώτερο από του Σεφέρη.

Ο γραμματέας της επιτροπής, Österlund, υποστήριξε πως η επιλογή Σεφέρη υπήρξε μια ευκαιρία να αποδώσουν έναν θαυμάσιο φόρο τιμής στη σύγχρονη Ελλάδα, μια γλωσσική περιοχή που περίμενε πάρα πολύ καιρό για μια βράβευση σε αυτό το επίπεδο.

Η επικράτηση του Έλληνα ποιητή δεν ήταν εύκολη υπόθεση.

Η αρμόδια επιτροπή, από τους 80 υποψηφίους, επέλεξε αρχικά έξι: τον Ιρλανδό θεατρικό συγγραφέα Σάμουελ Μπέκετ, τον Αγγλοαμερικανό ποιητή Γ.Χ. Όντεν, τον Ιάπωνα συγγραφέα Γιούκιο Μίσιμα, τον Χιλιανό ποιητή Πάμπλο Νερούδα, τον Δανό συγγραφέα Άξελ Σαντεμόζε και τον Γιώργο Σεφέρη.

Με ψηφοφορία, τα μέλη της επιτροπής με ομοφωνία επέλεξαν να δώσουν το βραβείο στον Έλληνα ποιητή και διπλωμάτη. Η Σουηδική Ακαδημία ανακοίνωσε πως ο Σεφέρης είχε κερδίσει το βραβείο «για το υπέροχο λυρικό ύφος του, που είναι εμπνευσμένο από ένα βαθύ αίσθημα για το ελληνικό πολιτιστικό ιδεώδες». Ο διεθνής Τύπος συμφώνησε θεωρώντας «αρίστη και εξαιρετική την εκλογή». Η Σουηδική Ακαδημία είχε ξεπληρώσει ένα χρέος της προς την Ελλάδα, καθώς στο παρελθόν είχε παρακάμψει τις υποψηφιότητες του Νίκου Καζαντζάκη και του Άγγελου Σικελιανού.

Στις 10 Δεκεμβρίου του 1963 έγινε η τελετή απονομής των βραβείων Νόμπελ στην Στοκχόλμη και εκεί ο Σεφέρης εκφώνησε ένα σύντομο λόγο στο δείπνο που παρατέθηκε για τους νομπελίστες στο Δημαρχείο της Στοκχόλμης.

Την επομένη μέρα έδωσε διάλεξη στη Σουηδική Ακαδημία. « ...Ανήκω σε μια χώρα μικρή.

Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα, και το φως του ήλιου.

Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή.

Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται.

Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα...». Στις 22 Ιουλίου 1971 εισήχθη στον Ευαγγελισμό με συμπτώματα έλκους, που τον ταλαιπωρούσε τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.

Πέθανε την Δευτέρα 20 Σεπτεμβρίου του 1971 σε ηλικία 71 ετών.

Δύο μέρες αργότερα πραγματοποιήθηκε η κηδεία του, η οποία εξελίχθηκε σε σιωπηρή πορεία κατά της Δικτατορίας. Ακολουθήστε το Ταξίδι Στον Χρόνο - Time Travel και στο Instagram https://www.instagram.com/taxidistonxrono_timetravel/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους