Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το «πλιάτσικο» του μέλλοντος Τις τελευταίες μέρες έχει γίνει μεγάλη συζήτηση για τις μαζικές διαδηλώσεις που πραγματοποιούνται στη Γαλλία, αλλά και σε άλλες χώρες, όπως η Ιταλία, το Βέλγιο, η Αλβανία και η Σερβία.

Πολλές αναλύσεις επικεντρώθηκαν στις καταστροφές που σημειώθηκαν σε καταστήματα (κυρίως στο Παρίσι), ενώ κάποιοι έκαναν λόγο για «μπάχαλα» και «πλιάτσικο». Πράγματι, οι διαδηλώσεις πρέπει να είναι ειρηνικές και να διατυπώνουν συγκεκριμένα κοινωνικά αιτήματα, καθώς, διαφορετικά, ενισχύονται ο κοινωνικός αυτοματισμός και η αποπολιτικοποίηση της κοινωνικής δυσαρέσκειας.

Το ζήτημα, ωστόσο, είναι ότι πίσω από τις σπασμένες βιτρίνες, οι πολιτικές ηγεσίες αδυνατούν να δουν τη διευρυνόμενη οργή των νέων ανθρώπων. Στο Παρίσι και σε πολλές άλλες πόλεις κατεβαίνουν στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως νέοι, οι οποίοι δεν αντέχουν άλλο.

Δεν αντέχουν μια ζωή χωρίς προοπτική, μια ζωή όπου η δυνατότητα να έχεις δικό σου σπίτι είναι ένα άπιαστο όνειρο, ενώ τα ενοίκια έχουν εκτοξευτεί.

Δεν αντέχουν τους χαμηλούς μισθούς και την έλλειψη επαγγελματικών προοπτικών.

Την ίδια στιγμή, το κοινωνικό κράτος υποχωρεί, ενώ οι ευρωπαϊκές ηγεσίες στρέφουν όλο και περισσότερο την προσοχή τους στην πολεμική βιομηχανία.

Παράλληλα, η ακροδεξιά κερδίζει έδαφος και ο κοινωνικός αυτοματισμός εντείνει την αποξένωση των ανθρώπων.

Μία τέτοια κοινωνία, πριν από μερικές δεκαετίες, ο Γερμανός κοινωνιολόγος Ούλριχ Μπεκ τη χαρακτήριζε «κοινωνία της διακινδύνευσης». Βασικό χαρακτηριστικό της είναι η αβεβαιότητα για το παρόν και το μέλλον, καθώς κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής διαμορφώνεται υπό το βάρος «διαρκών κινδύνων». Σε αυτήν την κοινωνία μεγαλώνουν οι νέοι που βλέπουμε σήμερα στους δρόμους, πολλοί από τους οποίους γεννήθηκαν μετά το 2008, όταν ξέσπασε η παγκόσμια οικονομική κρίση.

Γι΄ αυτές τις γενιές, η κρίση δεν αποτελεί μια παροδική κατάσταση, αλλά το σταθερό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνουν και διαμορφώνουν τις προσδοκίες τους.

Οικονομική κρίση, γεωπολιτική αστάθεια, κρίση αξιών, οικογενειακές δυσκολίες, κρίση στην παιδεία.

Με λίγα λόγια, κρίση παντού.

Μπορούμε, λοιπόν, να μιλήσουμε για ένα «πλιάτσικο του μέλλοντος», όταν πρόκειται για τις νέες γενιές, από τις οποίες μοιάζει να αφαιρείται σταδιακά η δυνατότητα να σχεδιάσουν τη ζωή τους και να προσδοκούν ένα καλύτερο αύριο.

Οι νέοι αυτοί δεν χωρούν πλέον στα παλιά κοινωνικά συμβόλαια, τα οποία αδυνατούν να τους προσφέρουν ασφάλεια και προοπτική. Η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα κρίσιμο μεταίχμιο.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η «επόμενη μέρα» δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη συμμετοχή και τη φωνή των νέων ανθρώπων. Λινκ στα σχόλια

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους