Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είπα στον διανομέα ότι δεν ήμουν στο σπίτι. Υπέθεσα ότι θα άφηνε τη σακούλα με το φαγητό στη βεράντα και θα έφευγε.

Όμως, όταν είδα τι έκανε με την παραγγελία μου, δύο λεπτά αργότερα έτρεχα ξυπόλυτη προς το μέρος του, μέσα στην καταρρακτώδη βροχή.

Η βροχή χτυπούσε με μανία τα παράθυρα όλο το βράδυ.

Ένιωθα χάλια, το δέρμα μου είχε γεμίσει σπυράκια και το μόνο που ήθελα ήταν κινέζικο φαγητό και μια ταινία, χωρίς να χρειαστεί να μιλήσω με κανέναν άνθρωπο.

Έτσι, όταν με πήρε τηλέφωνο ο διανομέας για να μου πει ότι πλησίαζε, είπα ένα μικρό ψέμα. «Δεν έχω φτάσει ακόμα στο σπίτι.

Θα μπορούσατε να αφήσετε την παραγγελία έξω από την εξώπορτα; Θα την πάρω μόλις επιστρέψω». «Ναι, φυσικά.

Κανένα πρόβλημα». Σταμάτησα την ταινία και πήγα αθόρυβα προς το παράθυρο.

Με τα φώτα πίσω μου σβηστά, μπορούσα να βλέπω καθαρά τον δρόμο χωρίς να με αντιληφθεί κανείς.

Ήθελα απλώς να βεβαιωθώ ότι το δείπνο μου δεν θα εξαφανιζόταν προτού προλάβω να το πάρω.

Λίγο αργότερα, το αυτοκίνητό του σταμάτησε μπροστά στο σπίτι.

Κατέβηκε, πήρε τη σακούλα με την παραγγελία, διέσχισε το πεζοδρόμιο και ανέβηκε κατευθείαν τα σκαλιά του σπιτιού απέναντι από το δικό μου.

Είχε πάει σε λάθος σπίτι.

Τον κάλεσα αμέσως πίσω. «Γεια σας, συγγνώμη που σας ενοχλώ, αλλά η κάμερα του κουδουνιού μου δεν δείχνει κανέναν έξω.

Είστε σίγουρος ότι βρίσκεστε στη σωστή διεύθυνση;» «Αυτή τη στιγμή στέκομαι κυριολεκτικά στην είσοδο του σπιτιού σας», απάντησε.

Του επανέλαβα τον αριθμό του σπιτιού μου και το όνομα του δρόμου.

Ακολούθησε μια σύντομη σιωπή. «Α, έχετε δίκιο! Δικό μου λάθος.

Συγγνώμη γι' αυτό.

Θα σας τη φέρω σε ένα λεπτό». Τερματίσαμε την κλήση.

Περίμενα ότι θα επέστρεφε κατευθείαν στο αυτοκίνητό του.

Αντί γι' αυτό, κοίταξε γύρω του, προχώρησε λίγο πιο βαθιά κάτω από το στέγαστρο της βεράντας του γείτονά μου για να προστατευτεί από τη βροχή και γονάτισε δίπλα στη σακούλα με την παραγγελία μου.

Ύστερα, την άνοιξε.

Έσκυψα πιο κοντά στο παράθυρο, προσπαθώντας να καταλάβω τι στο καλό έκανε.

Έβγαλε το φαγητό μου.

Και αυτό που συνέβη στη συνέχεια ήταν τόσο απρόσμενο, που για μια στιγμή ξέχασα ακόμα και να αναπνεύσω.

Παρακολουθούσα όσα εκτυλίσσονταν μπροστά μου, ανίκανη να πιστέψω αυτό που έβλεπα.

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, έτρεχα ήδη προς την εξώπορτα.

Δεν πήρα ομπρέλα.

Δεν μπήκα καν στον κόπο να ψάξω τα παπούτσια μου.

Σε λιγότερο από ένα λεπτό, στεκόμουν έξω, μέσα στην παγωμένη βροχή, εντελώς ξυπόλυτη, κοιτάζοντας τον διανομέα κατάματα.

Και, ειλικρινά, μετά από αυτό που είχα δει να κάνει με την παραγγελία μου, δεν με ένοιαζε καθόλου που του είχα πει ψέματα ότι δεν ήμουν στο σπίτι. ⬇️⬇️⬇️ Η συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους